the biggest loser

"are you ready?"

her mom, a showbiz royalty, asked her.
she's looking regal in her simple white long sleeves.
she just nods, they exchanged nervous smiles.

alam niya pagharap niya sa libo libong taga-suporta magbabago na ang buhay niya.
she's hopeful, kinda optimistic about this country.

her heart beats, fast like the beads of the falling rain that flooded the metro,  sending chaos and traffic in the big city. paralyzing the urban jungle, her future problem. she knows in her heart that she can -- she will win this.

sabi niya susundan lang daw niya ang ginawa ng ama. ang kaniyang amang action star. ang kaniyang amang tumatambling, a swashbuckling leading man of many movies shooting goons with thick black mustaches.

maybe she wants to be an actress.
the country is her big cinema -- us, her audience, yapping and clapping as she acts, dances and sings.
but we see those thin strings.

in her arms, in her feet, even sa kaniyang eyelids -- one yank, her eyes seem amazed. may string din sa gilid ng bibig, bawat buka ng bunganga may humihila ng maninipis na sinulid, ngingiti, tatawa, lulungkot. mahahaba, maninipis na puting sinulid, sa bawat daliri ng kamay, ng paa, sa tiyan, animo'y pati ang mga hibla ng buhok, may putong sinulid.

susundan natin, susundan natin, susundan natin, hawak ng isang lalaki -- matagal na niyang pangarap ito pero alam niyang hindi siya mananalo.

kaya pumayag din si babae magpakabit ng sinulid. sa lahat ng bahagi ng kaniyang katawan.
hindi natin alam kung sa bawat kumpas ng kamay ni lalaki ay susunod siya.

susundan daw ang yapak ng ama.
she has to win.
you have to win.
sabi pa ng lalaki.

***

"hindi ka na mananalo pa." sabi ng manghuhula sa kaniya.
madilim, hindi natin makita ang kaniyang kausap.
"tang ina. hindi totoo ang sinabi mo. gusto mong matulog sa labas ng condo mo sa makati?"

...

"bumaba ka sa survey kasi." 

"tang inang survey. tang inang mga estudyante. tang inang mga pilipino. kapag nanalo ako makikita nila."

"sabi ng baraha wala ka nang pag-asa..."

"tang ina ang mga baraha mo. kaya kong manalo, makikita mo."

...

"nilabas na nila ang ad ko. maaawa sila sa'kin. madali namang bilugin ang kanilang ulo."

"pero wag kang umasa kaibigan --"

isang malutong na sampal ang aalingawngaw sa gabi.

"sasabihin mo bang mananalo ako o pasasabugin ko ang ulo mo?"

...

"sagot!"

"mananalo kayo...."

"magunaw man ang mundo, mananalo ako."

sa kadiliman ng gabi, lumabas siya sa bahay ng manghuhula.
tila kakambal siya ng anino, pero maaninag natin ang kaniyang mga mata -- puno ng pangamba at takot.

mananalo pa ba siya?
kasing dilim ng kaniyang puso ang gabi.

***

puno ang agam agam ang mukha ng lalaki habang sinusuot ang kaniyang dilaw na polo shirt.

"ikaw naman ang ieenderso niya, don't you worry."

"alam ko." sagot niya.

"so quit worrying." she said, in her usual bossy tone, as if she's in her office again. "yellow suits you."

he smiles faintly. "bayad utang yun."

"right. dapat lang. for your sacrifice six years ago." she said sternly. siya ang namili ng isusuot ng kaniyang asawa, she combs his hair lovingly.

makikita na ang puti nitong buhok, siguro dahil sa samu't-saring kunsumisyon.

"pano pag di ako manalo?" may pag-aalinlangan sa boses niya.

"yes you will. do you think that ambitious woman will take the cake? after that fiasco with that cult? i dont think so." 

"still may chance."

"im sure makakahabol ka after ka niyang i-proclaim. his reputation will rub on you."

"you think?"

she nods. kumbinsido sa asawa.

"what if i fail?"

"wag mo kasing isiping matatalo ka."

"hindi naman ako natatakot matalo. natatakot ako na madisappoint siya sa'kin."

...

"after all these years... sana manalo ako. that way he might love me back."

matatahimik lang si misis. lahat ng pagpapakitang tao niya, para sa ibang tao, alam niya yun sa kasal pa lang. para sa pangulo. kaya pumapalpak kasi sa takot na madisappoint ang presidente. pero sa lahat ng kapalpakang yun, hindi siya pinagalitan dahil lang sa sakripisyo niyang ginawa anim na taon ang nakararaan.

makuha man niya ang kaniyang enderso, pero hindi ang kaniyang pagmamahal.

***

bakit sa lahat nang ito, tayo ang talo?










napanood mo na ba ang heneral luna?
hindi ba? ay ano ba yan. baka makatulong itong link para manood ka.

give yourself goosebumps*

a. 

guilty.

nakaposas na lumalabas mula sa lumang gusali ng bulwagan ng katarungan sina estrada, revilla at ponce-enrile kasama sina napoles at iba pang sangkot sa pork barrel scam. maaaring napinturahan sana ito o hindi sana tumatagas mula sa kisame ang tubig na galing sa ulan kung nagamit sana ang kanilang mga ninakaw. wala silang pakialam. taas noo silang nakatingin sa mga camera ng press, may mga ngising sumasalubong sa bawat flash at bawat giling ng camera, mga ngising tila sila pa ang mga biktima ng bulag na hustisya. wala silang hiya, ang kakapalan ng mga mukha ay wala na sa kanilang bokabularyo na tila bahagi na ng mga salitang latin na simbahan na lang binibigkas. 

tinaas ng tatlong senador ang kanilang mga kamay na nakaposas, animo'y mga nagsipagwagi sa kanilang mga laban. alam nilang sila raw ay hinusgahan lamang at pinintahang may sala ng media. pinaninindigan nilang sila'y mga inosenteng tupa sa mga nagiinterbyung reporter. 

umiiyak naman ang kanilang mga supporter. umuusal ng mga dasal, naghihintay sa diyos na siya ang magtatakda ng totoong hustisyang pinagkait sa mga santong pulitikong napulitika lamang sa kanilang mga mata. nakaharang sa kanila ang mga pulis, nais nilang makalapit kina estrada, revilla at ponce-enrile, makayakap man lang. makisimpatya. para sa mga ito, wala silang kasalanan, nakakuyom ang kanilang mga kamay na puno ng kalyo dahil sa paghahanap buhay. 

pinapasok isa-isa ang mga mandarambong sa police car na naghihintay sa labas ng bulwagan. masikip sa kapal ng tao ang kanilang dadaanan. 

naghihintay na sa kanila ang kanilang mga malalamig na rehas. 

b.

naghahanda si bong. hindi siya mapakali sa harapan ng salamin. 

inaayos ng kaniyang asawang si lani ang kuwelyo ng kaniyang barong tagalog.

siya'y napangiti. 

sa wakas, natupad na nila ang kanilang mga pangarap. 

sa totoo lang hindi nila ito inasahan. 

hindi nga ba't ilang beses na rin naman napatunayan na ang mga pilipino ay may amnesia.

tila walang nangyari.

sumakay si bong sa itim na mercedez benz, handa na siyang ihatid sa quirino grandstand,

manunumpa na siya bilang ika-16th pangulo ng bansa... 

c. 

malakas ang ulan ngunit pinagpapawisan siya sa kaniyang matigas na higaan. 

tak. tak. tak. tak. tak. tak.

parang ratatat ng baril ang bagsak ng ulan sa kaniyang bintana.

hindi siya makatulog, hindi dahil sa kunsensiya dahil wala naman siya nun kundi dahil sa tigas ng kaniyang higaan. 

hindi na siya sanay matulog sa manipis na kutson. 

hindi na rin siya sanay matulog sa kuwartong walang aircon.

hinahanap hanap ng kaniyang katawan ang karangyaan.

"mga tarantado. hinayaan nila akong mabulok dito e ako naman ang nagpayaman sa kanilang lahat. mga putang inang walang utang na loob!" reklamo niya sa kaniyang sarili.

tak. tak. tak. tak. tak. 

tila makulit na stalker ang ulan na kumakatok sa kaniyang bintana. 

"tang ina. pag hindi sila gumawa ng paraan... ilalaglag ko sila... sama-sama kaming masisira!"

hindi makatulog ang kaniyang utak, hindi matanggap na siya lang ang sumasalo ng lahat ng kanilang mga kasalanan. 

paikot ikot siya sa matigas na kama, nag-iisip kung paano sila ilalaglag isa-isa o kung anong sakit ang kaniyang huhugutin para makalabas sa impiyernong lunggang kumukulong sa kaniya.

napabuntong hininga at nauhaw, tumayo siyang namumuo pa ang pawis sa kaniyang noo.

tak. tak. tak. tak.

humalo sa ulan ang putok ng baril.

nagkulay dugo ang pader. 

dilat siyang humandusay sa malamig na sahig. 

d. 

nanginginig ang tuhod niya habang nakasiksik siya sa gilid ng kaniyang tinatawag na selda pero kung tutuusin isang maayos na dorm na iyon para sa isang estudyanteng nagtitipid na makahanap ng mauupahan sa u-belt. sabi nga ng mga kritiko, mas okay pa ang kaniyang kinalalagyan kumpara sa mga bunkhouses ng mga nasalanta ng bagyo noong nakaraang taon.

hindi siya makagalaw sa sulok. naglalaban ang dagang kasing laki ng kaniyang machong braso para mabuhat ang kaniyang magandang leading lady at isang ipis na ga-hita niya ang lapad para makandong ang kaniyang mga huthuterang querida. 

marahas ang laban, upakan ng daga at ipis. sinagpang ng daga ang pakpak ng ipis noong magtangka itong lumipad. napunit ito at siya'y bumagsak. ito naman ang kinuhang pagkakataon ng daga para kagatin ang ulo ng kalaban. madiin. may bangis. naghiwalay ang ulo ng ipis mula sa kaniyang kumikisay kisay na katawan. 

tumingin ang mapulang mata ng daga sa kaniya. mas lalo siyang nanghilakbot at mas lalong pinagsiksikan ang katawan sa madilim na sulok. 

tumalon ito patungo sa kaniya.

siya'y napasigaw, para siyang nasa horror film na paniguradong ilalahok niya sa mmff. 

walang nagawa ang kaniyang pagiging action star. 

pinagkakagat siya ng daga. 

nabingi ang lahat ng mga nagbabantay sa kaniyang nagmamakaawang sigaw.

ni isa, walang nagbigay ng tulong.

e.

tanda man ang binansag sa kaniya, hinding hindi siya mamamatay. 

dahil balak niyang ibenta ang kaniyang kaluluwa sa demonyo.

ngunit pagbaba niya sa impyerno, siya'y nadismaya, mukha nga namang tanga kung babayaran niya ang kaniyang sarili. 

*base ang title na give yourself goosebumps na kinahiligan ko noong bata ako na pwede kang mamili kung saan tutungo ang kuwento at kung paano ito mag-eend.