two worlds

gusto mo ng surreal feeling?

1999.

twenty years ago. 

imagine how different the world was.

no iphones. 

and the whole world was engulfed by millennium bug.

isang software error na aakalain ng computers na ang year 00 ay 1900 imbis na 2000 pagpatak ng new year.  naloka ang mga tao nun. pwedeng bumagsak diumano ang mga eroplano habang nasa ere, magrestart ang mga computers at magdown ang mga computer powered machines. 

total chaos. 

ang baliw lang. ang naalala ko nun, akala ng nanay ko tatak ng computer ang y2k. haha. 

pero ang ending? exag lang mga tao.  wala namang significant changes. 

normal lang though may mga minor instances sa ibang bansa. 

nokia 5110 ang isa sa mga must have phones nun. kung saan pwede kang maadik sa snake -- at ang concept ng smart phone ay mapapanood lang sa sci-fi films. 

ang power lang ng cellphone mo ay magtext at tumawag. hindi pa uso ang unlitext at unlicall. titipirin mo ang 300 mo.

but imagine the power na hindi mo na kailangang umasa sa trust sa tuwing may meeting kayo ng classmates mo or lakad ng barkada. usapang maayos na lang kapag sinabing 10 am ang kitaan sa mall.

so matetest talaga ang patience mo at maghihintay ka sa meeting place nyo at talagang minsan isang oras kang maghihintay. but with the magic of cellphones, madali na kayong makapagupdate pag paalis na ng bahay -- basta may load.

pucha. 

ang amazing lang isipin. kung mulat ka na nun, kagaya ko, nakakakilabot lang isipin na in our lifetime nakaranas tayo ng buhay na magkaibang-magkaiba sa nararanasan natin ngayon.

imagine your 1999 self na magtratravel ngayong 2019. siguro mabaliw-baliw siya. 

sa konsepto palang ng smart phone, paniguradong mind blown na si 1999 self!

wala lang.

sobrang naisip ko lang yan randomly haha.

think about it --

tama si ateng miley cyrus...

we had the best of both worlds. 

the prophecy

I’m a cold person.

I just know. My friends know. But I have empathy. So technically, hindi naman ako cold-hearted. Magkaiba yun. I built walls higher than the Great Wall of China. A fortress that I hold dear. That’s why, admittedly, I come as cold. Madalas awkward akong magkuwento about my feelings, but when I share and process my emotions — I pour them, like a bursting dam in its critical level.

After the storm, the wall will always close shut.
Winter always come, even it’s sweltering hot in our tropical Philippines.

***

The recent rains in the Metro triggered feelings. Kaya napunta na naman sa usapang puso ang topic nang minsang tumambay kami ng mga friends ko sa work one rainy August night sa Tides. Huling tambay pa namin dun, mid to late 20s pa yata kami — we’re in our early 30s now. Mas tumanda na. Mas nabugbog na sa realidad. Mas nabaliw na sa buhay. Haha actually mas hobby naming mag-usap about feelings, well bilang writers naman kami, so hindi na bago. Pero mas madalas na. Part na siguro ng pagtanda at syempre close na kami. But consistent na alam nila ang aking walls at trust issues lalo na sa mga taong hindi ko naman kilala.

Years ago, alam nila kung bakit ako walang jowa, because of the said reason, so they asked me again, bakit hindi ko raw subukan. Seek for that love.

I told them, ayoko. Ang mga kausap ko parehas na galing sa break up, pero yung isa, may bago na. Sa span ng kanilang mga long term relationships, zero pa rin ang record ko. The token NBSB sa barkada. Haha

Why?

I love myself more. I enjoyed the start of my 30s kasi I can finally, and confidently say na mas kilala ko na ang sarili ko. I’m more self aware. I’m embracing my flaws, trying to be mature about things and I know what I want.

So if may taong darating sa buhay ko, dapat worth it. Kasi siya ang magiging rason kung bakit ko gigibain ang malaki at makapal na pader na buong buhay kong tinayo para hindi masaktan.

***

Bago pa ako masaktan ng iba, sobra ko nang sinasaktan ang sarili ko. 

You know what they say, sarili natin ang ating harshest critic. 

It’s true.

I punish myslelf everyday. And I love myself for it.

Kasi alam kong wala nang mas makakasakit pa sa’kin.

Kundi ang sarili ko.

***

We are all broken. And that’s beutiful.

***

2012 or 2013.

My friend told me na she’s kinda into the fortune telling arts for fun. So, she playfully read my palm lines.

Tatlong beses daw akong magmamahal.

Ang ikatlong tao daw na mamahalin ko ang papatay sa’kin.

Ang catch?

Dalawang beses nang tumibok ang puso ko, so kung sino man itong mamahalin ko ngayon ay magiging mapanganib sa’king buhay...

Haha. Ang interesting di ba? Recipe ng isang epic love story fantasy.

Maybe, subconsciously yan ang rason kung bakit hindi ako nagjojowa kasi alam kong quota na. Ayoko pang mamatay. Haha

Well, hindi rin naman klaro kung ang rule ba ay dapat mutual yung love, kasi if ever ganun, wala pa tayo sa isa.

And let’s say totoo ang propesiya, magmamahal ka ba ng dalawang magkaibang lalaki kung alam mong hindi naman sila ang makakatuluyan mo?

But the most important question is, magmamahal ka ba kung kamatayan naman ang kapalit?

***

This is the official start of my sixth season. Wow. Six seasons. Twelve years (this December). Akalain mo nga naman? College pa ako nung simulan ko ang blog na ito, at magsasampung taon na ako sa aking trabaho.

Ang interesting makita ang evolotion ng aking posts, writing wise - mas free ako dati, but i must say, mas mature na ngayon. Aba dapat lang. Haha

Apat ang blogs ko nung college, ngayon dalawa na lang. Pero ito ang pinakamalapit sa puso ko, kasi syempre mas matagal na.

Ang sarap pa rin niyang balik-balikan kahit cringe. haha

Ang dami nang nagbago pero heto pa rin tayo mahal ko.

the great wall of cheka

it was also a wednesday last year, kasisimula pa lang ng july when i was haunted and hunted by a death of an acquaintance.

a death i never expected to affect me profoundly.
the reality that you can die young, snatching you off your sleep, that death in the final destination movies na hindi titigil para kit'lin ang buhay mo. parang stalker lurking in the shadow.

that was last year.
and this year another death shocked me.

a young promising teen actress took her own life habang ako sobrang takot na takot mamatay, nakayanan niyang tuldukan ang kaniyang buhay.

but i don't judge her.
...nakakalungkot lang.

the paranoia of dying eventually faded, actually meron pa rin pero hindi na kasing lala nung last year. nakatulong din siguro na naging busy ako at may pinagkakaabalahan.

i confronted it by talking about it with my friends. nakatulong naman.
iba naman ang naghaunt sa'kin lately -- that ever mailap na love life. lol

***

if death lurks in the shadow, love is in the air.
charot. hihi.

...but yeah.
it is annoyingly everywhere. lol. si love waiting in the park bench, having a day off. or sneaking in tinder or even in hopeless grindr. in the air we breathe, in the aftertaste of expensive chocolate from your dreamy suitor.. in the dog shit you didn't pick up.. pero alam mo kung saan siya wala?

sa'kin.
shet.

forever punchline ang love life ko. haha
minsan napunchline na rin sa office ang kawalan ko nang love life.
...at mapaglaro ang tadhana...

ang isang barkada ko sa workplace, ako lang ang walang dyowa.
yung isa sa tinder nakahanap ng mahal, tas yung isa naman tuloy pa rin sa complicated niyang kasintahan.

then, suddenly ang bestfriend ko may ka-date. sa tinder din.
gosh. i almost got desperate at kulang na lang magright swipe ako sa lahat ng nakikita ko sa tinder. haha. oo napeer pressure ako. ganern levels. kasi naman third wheel forever ang role ko at ako na ang nagiging token beki bestfriend role! haha shet nikki valdez lang ang peg.

...pano kung nikki valdez roles nga ang tadhana ko?

wah. lord pwede naman for once maging toni gonzaga ako? or sarah geronimo? haha

sa isang inuman, nabanggit nung dati kong boss turned friend na ang dami ko raw kasing walls. subukan ko raw kasing magbaba para magkadyowa ako.
sabi ko naman sa isip ko, subukan naman nilang tibagin di ba? hihi.

siguro kaya ko naman. pero sa tamang tao. :)
...kung darating siya.

pero minsan mapapagod ka na rin sa kakahanap. ang dami ko rin kasing kuda. haha
charhahapero kung mahal mo ang isang tao di ba, madali namang magpatibag ng pader? ang magpabago ng dingding, magbukas ng pinto sa pogi. . . ang tumigil sa pangunguwestiyon, ang pagkabulag sa mga kakulangan,  pagpuno sa mga kabawasan... kung mahal mo na ang tao.

pero pano nga kung hindi ka pala nakatadhanang magmahal?
o baka habang buhay kang matatakot sumubok?

...ayoko rin kasi ng dates.
wala lang. naplaplastikan ako. haha nakakapressure kasi. parang dapat meron kang patunayan. iyong lagi mong iisipin na sana magustuhan ka. na bawal kang magkamali.

...minsan ang pathetic ko rin kasi.
masyadong eager. masyadong nagsasabi agad na gusto. pero di ba kung madali nating makuha ang bagay madali rin nating bitawan? so ganun tuloy pakiramdam nila kapag sinasabi kong gusto ko sila. hindi na sila nachachallenge. nasasakal agad.

hindi pa ako nililigawan kahit kailan. walang nagkamali. haha hindi ko rin naman alam ang iaasta. lol
hindi ko rin naman kayang manligaw. 

...parang ayokong lagyan ng label ang mga bagay. 
ayokong tawaging date. parang may cringe factor. ang ligaw parang ang plastic lang din, gagawin mo lahat para mapasagot pero pag napasagot wala na, or baka pangstraight lang yun. ayoko ng labels pero gusto ko rin namang maranasang may tawaging boyfie,  bebe, bae, love, babe... akin.

jusko. kaso posible ba yun lalo na sa lipunan natin na hobby ang maglabel sa lahat ng bagay. 

or baka wala pa talaga yung taong yun? o baka wala naman talaga siya.
sinasabi nila may mga taong nakalaan sa'tin, pero bakit may mga matatandang binata at dalaga?

masyado na akong matanda para maniwala pa sa destiny plot.
pero ayoko namang maging cynical masyado.

nakakapagod na rin kasi ang puro kama na lang. madaling makaraos, mailabas ang mga halinghing, parang bula na madaling maglaho ang ligaya.

***

sa susunod na linggo tatanda na naman ako ng isang taon.
hindi ko alam, may panibago na naman sigurong magmumulto pero alam kong nandiyan pa rin ang mga gabing hindi mo pa rin maiwasang maisip ang takot sa pagkamatay, o ang pagiging mag-isa. o ang ilap ng pagmamahal.

kapag tumatanda, mas nagiging kumplikado ang mundo.
pero mas madaling umunawa.

sa taong ito hindi na ako nagsusulat ng birthday wishlist.
pero hindi dahil karamihan naman hindi ko nakukuha, kung hindi dahil magbebente ocho na ako, hindi na sapat ang humiling lang. dapat gumawa. dapat humakbang.

nandiyan man ang mga takot, sa kawalan ng kasiguraduhan, harapin lang siguro.
kalabisan naman kung lumilipas lang ang mga taon na wala tayong natututunan.

sinubukan ko noon na hayaan ang pagmamahal na dumating, sinubukan ko ring hanapin.
ilang posts na ba ang nasabi ko rito na sinabi kong gusto ko na? haha.
hindi pa rin nagbabago ang kagustuhang iyon.

pero hindi ko pipilitin.
siguro may gigiba pa rin ng pader, o mas tataas pa ang mga ito.
dadagdagan pa ang semento, pipintahan, vavandalan at iihian.

i will not compromise myself.
sawa na rin akong maghanap. maging desperado. ang matakot.

basta yayakapin ko na lang ang mundo. :)

penis monologues

i hated it when people ask dick pics on grindr.

so i send them my poser dick pic.

lol.

yeah i know. what a dick move right? 

***

medyo tmi yun.
too much info. 

so moving on...

i still blush when i say titi in real life. pero slight na lang. haha there was a time na i can't say it out loud pa nga. penis sounded better. i'd rather say puke hundred times than titi. i dunno. 

why say it if you can just lick and put it in your mouth right?

charot lang. haha ang bastos nampota. lol

***

bakit nga ba ang bakla nagulat 'ay puke' ang isinisigaw at hindi 'ay titi'?

***

bootot, pitoy mga slang ng penis sa ilonggo. 

wala lang pinush ko yan para masabi na sa ilo-ilo city at guimaras ako nagholy week with my friend and workmate. haha ang daming poging ilonggo ah. 

kinilig ang bootot ko. charot. hihi

***

nagteam building kami nung monday sa beach sa batangas.

may activity na isalang daw ang best member sa team, aba ako pinush ng mga team mates ko. e di ako na magaling. haha 

beauty pageant pala. shet.

honestly hindi ako comfortable if ever alam kong ganun ang gagawin, hindi ako magvovolunteer. so since andun na, para sa team at syempre para sa spirit of fun, ginawa ko na rin.

guess what? fourth runner up lang ako. haha

natalo ako ng dalawang straight (beki ang nanalo ng korona).  shet. 

napush ko pa naman ang opening intro ko, "mga mahal kong kandidata, hanap kayo nang hanap ng korona, nasa ulo ko lang pala..." booom nawaley ako sa q and a! haha

pota. napressure ako kasi ako ang una.

ang pakulo, may ipapakitang pichur tas kukuda ka. 

ang pic na napunta sa'kin about idea.

so sabi ko... "ang idea ay kung saan tayo nagsisimula....."

fuck.

natigil ako.

fuck.

as in namental block ako. haha shet expectorant siguro sila na makakasagot ako ng bongga kasi well writer ako at bading pa at the same time. 

but no.

na-pa thank you na lang ako. haha

shet. simula nun alam kong fourth runner up na ako. haha
nahiya ako sa team mates ko. hahahaha

so hindi ko na ibabash ang mga beauty contestant na nawawaley sa q and a bilang i know the feeling na. hahaha

***

so dahil hindi ko matanggap kuya april boy ang pagkatalo sa straight naglasing ako. charot. haha syempre after ng ganap may jinuman. 

hindi ako palainom, pero dahil sa pakikisama syempre tutungga ka or something. haha

ang kanto lang ng pagtungga. 

it was an interesting night actually.

an awkward pa-virgin kiss (nakakaguilty to though  dahil sa dare at wala sa ulirat yung isa lol) and an action packed chase scene sa beach.

the point is, ang lahat ay nang dahil lang sa call of etits.

***

nung laban ni pacquiao sabi ng mga netizens walang balls si mayweather dahil sa kaniyang fighting style. hindi ako nanood actually. so i dunno. apparently takbo siya nang takbo.

dahil dito he was tagged as #gayweather.

bakit pag duwag at walang balls bakla agad? 

excuse me. 

oo marahil may duwag na bakla pero it's wrong na ipush ang kabaklaan sa taong nambubugbog ng asawa at umuurong sa kanyang laban.

karamihan sa mga baklang kakilala ko mas may balls pa kaysa sa mga tunay na lalaki.

hindi biro ang buhay ng mga beki.

ang kakaibang pakiramdam na nilalabanan mo, ang kalabang lipunan, ang moralidad...

ang paglabas lang sa kloseta ay isang anyo ng kakaibang katapangan.

***

does size matter to me?

not really, actually.

i like kissing more so...

***

recently, mary jane veloso's case hogged the headlines. naligtas siya sa kaniyang pending doom.

but then filipinos reacted when her mother uttered her issues about the government na hindi sila tinulungan.

ewan ko lang. at first naloka ako at naisip ko walang utang na loob but naisip ko, ano nga bang alam ko sa kanilang plight? 

but what bothered me is what if nagamit din siya ng ibang tao for their own personal agenda? siguro hindi naman.

hay wala ng mas nakakaloka pa kundi ang mabrainwash ka sa bagay na di mo pinaniwalaan, principles are like dicks na hindi mo basta basta ipapasubo na lang sa iba di ba? 

though hindi naman siguro. may sariling isip naman ang mga veloso. 

yeah this is just me and my trust issues. lol

***

...okay what a random post.