biyernes santo, namatay si kristo pero yun ang nakatakdang araw para lumuwas ako ng probinsiya.
tama ang tantiya ko, naisip ng mga tao na lumuwas ng maaga.
sabi nga sa kanta ni mandy, "i'll always remember, it was late afternoon, it lasted forever and ended so soon." kaso hindi iyon afternoon pero early evening. kakababa ko palang sa bus na galing ng quezon city at sinasalubong na ako ng alikabok ng lahar at ng pamilyar na simoy ng hangin. panaka-nakang tagalog na lang ang maririnig dahil umiindayog ang mga salitang kapampangan...
sa tawiran nakikita ko ng napupuno na ng mga taong naghihintay ng jeep ang waiting shed. magaalas otso na ng gabi. sabi ng nanay ko hanggang alas otso ng gabi ang biyahe ng mga jeep doon. nagmadali akong tumawid. umaasang may mapaparang jeep.
lumipas ang mahahabang segundo, mga minutong hindi matapos-tapos hanggang sa may mapansin din akong naghihintay. isang cute na lalaki ang naghihintay! naisip ko, sana parehas kami ng jeep na sasakyan. kung ganito ba ang paghihintay ng matagal, eh maghihintay na lang ako kasama ang cute guy. maayos manamit, cute at mukhang aral. hehe.
hesitant akong lumapit. nahihiya ako. baka sabihin biyernes santong biyernes santo, lumalandi ako. so nakiramdam ako.may isang ale na kumausap sa kaniya, magtricycle na lang daw dahil wala ng jeep at magsabay sabay na raw sila bilang mahal ang singil. ayan may conversation na akong mabubuksan.
lumapit ako. wishing na same jeep ang hinihintay namin, tama. parehas. hehe. so si ale nagmatch maker, "kung parehas kayo ng pupuntahan, maghati na lang kayo sa tricycle." ngumiti lang ako. tumingin kay kuya and told him, "kung magtratryk ka pasabay ako ha?" tumango siya, "sige kuya." okey tinawag niya akong kuya. haha.
lumipas muli ang ilang minuto. nagnanakaw ako ng tingin sa kaniya. cute na bata. hay. siya yung tipong hindi ka magsasawang tignan. hanggang sa dapat sasakay na kami ng tryk pero sakto ang dating ng jeep. but ang catch hindi ito tutuloy sa dapat naming puntahan kaya ang usapan magtratryk pa rin kami ng sabay. yikeee. in fairness tumupad sa usapan... hindi siya sasakay hanggat hindi ako nakikita o tinatawag man lang. nakikita ko talagang hinahanap niya ako sa mga pasaherong nagmamadaling makasakay.
kasama namin yung ale kanina. ang cute guy ang nag-aabot ng pamasahe ko and all. nakatingin lang ako halos sa kaniya at iiwas kapag mahuhuli. hehe. hanggang sa tumigil ang jeep. pagtingin ko sa labas may prusisyon, pinapasok na sa simbahan ang mga santo. madilim ang jeep. maingay sa labas. isang tao lang ang tinitignan ko.
binasag ng ale ang pagmumuni-muni ko ng biglang nanghiram siya ng cellphone sa lalaki. nagtama ang aming tinggin at natawa kami. haha.nagkaroon kami ng moment. patuloy pa rin ang prusisyon sa labas.mainit sa jeep. lumabas siya para magyosi, nakasunod pa rin ang mga mata ko... nahuhuli niya paminsan. deadma na.
walang humpay kong tinetext ang mga kaibigan ko. nagtetext din siya. tinetext din kaya niya mga kaibigan niya about it? haha. asa pa ako. tila tumigil ang oras, hinihiling ko noon na sana hindi matapos ang prusisyon. manatili na kami sa jeep na iyon habang buhay... umusad ang mga santo, umandar ang makina, tinapos ang daydream ko.
bumaba kami ng jeep. muli niya akong tinawag pero this time, 'tol.' i kinda cringe, habang naglalakad siya patungo sa pila ng tricycle, binubulong ko sa kaniyang likod ang isang movie line, "ako na lang... ako na lang.." haha.
siksikan ang aming mga katawan sa tryk. mauuna siyang bababa sa akin. ang bango niya.tahimik ang biyahe bukod sa ingay ng motor. kita sa ilaw nito ang alikabok ng daan. pakiramdam ko natanggap ko ang one year supply ng polbo sa isang gabi dahil sa dust and all. nakatingin lang ako sa kaniya.
suddenly, isang boses ang narinig kong nagsalita, ang driver?! syempre hindi! si kuya! siya ang nag-open ng conversation. kinilig ako. haha.tagasaan daw ba ako... hanggang sa nagpakilala na siya ng name...
siya: ako si rudiger...
ako: ano yun apelyido mo?
siya: pangalan.
nangiti siya. hanggang sa nalaman ko na magaaral siya sa angeles. kukuha ng engineering at psychology as second course. balak niyang pumunta ng canada bilang andun tatay niya. kakagraduate lang pala niya ng high school. ngar uber bagets. hehe. kilala niya pinsan ko. kaya pala hindi niya ako masyadong nakikita sa area kasi hindi raw ako taga-roon. hinihiling ko na sana hindi na matapos ang tryk ride na yun. feeling ko isang unrequited love story na isang indie film na bound to tragic end. it will remain to be unrequited hanggang sa matapos ang pelikula... sana naging commercial film na lang ito, para siguradong happy ending.
tumigil ang tryk. bumaba siya. dreadful. nagpaalam, tinapik ako sa balikat. natapos ang gabing hiniling kong sana'y humaba pa... pero kagaya nga ng mga hiniling ko, hindi ito matutupad. marahil sa biyernes santo, patay si kristo, walang nakikinig sa mga dasal ko.
Showing posts with label ii. Show all posts
Showing posts with label ii. Show all posts
Monday, April 12, 2010
Monday, March 29, 2010
ilan ang iyong mukha?
naniniwala ako na lahat tayo, schizo. though may dominant personality na naghahari, may mga taong nakatago pa rin sa ating kaloob-looban na hinuhugot lang natin ng madalian lalo na kapag kailangan. ako, it's handy. nandiyan lang sila nakatago, de-switch. de-susi. nandiyan lang kapag kailangan ng gamitin.sino-sino nga ba ang mga nagtatago sa loob ko? handa ko bang himayin ang piraso ng aking pagkatao?
the virgin
siya ang katauhan kong mas kilala. ang pinakanakikita ng mga tao. ang santo. ang birhen. mabuti. ang pasweet. ito ang taong kimi, tila madaling kayan-kayanin. the push over. kaya niyang ipakita ang kahinaan at handang umiyak kahit sa harapan ng maraming tao. pasensiyoso, nakikinig at magalang. madalas ito ang paningin ng aking mga kamag-anak. ang mabuting anak na nagtapos ng pag-aaral, nagtratrabaho sa isang magandang kumpanya, hindi na masyadong nakasandal sa magulang.
madalas ding masilip ito ng mga kaibigan o bagong kakilala. ang tahimik. pasensiyoso at marunong makinig. nandiyan kapag kailangan mo. masayahin. magiliw at palatawa. handang damayan ka sa oras man na dapat kang damayan o hindi. ang taong laging umiintindi sa iyo at tumatanggap ng buong-buo mong pagkatao masama man o mabuti. pero hindi lang siya ang katauhan ko. dahil may ilan pang nagkukubli...
the loner
may trust issues. sobrang malihim. hirap magtiwala sa iba. gustong mapag-isa. nagiisip. hindi gusto ang maraming tao. gusto ng tahimik at ayaw ng kausap. mahilig maglakad-lakad at magmuni-muni. magprocess. maganalyze. gustong alamin ang lahat. weirdo. masayang magpaka-loner. walang pakialaman sa mundo.
marahil ito ang unang nakikita o napapakita ko sa mga taong bagong kilala sa akin.nageenjoy din ako sa ganitong mode. namimiss ko ang tahimik na mundo. ito ang tahimik na ako.
the bitch
impatient. madaling mabugnot. pagtataray o sarcasm lang ang hobby na isagot. nanlilibak ng palihim. kunyari nice sa kausap pero nagiisip na pala ng masama. sa bahay minsan nakikita ito. actually defense mechanism para maiwasang pagusapan ang mga taboo topic like my sexuality. haha. at actually nabuo lang siya dahil sa mga pinagdaanan ko sa buhay. minsan hindi pwedeng puro oo na lang ng oo, minsan kailangan ding humindi at ipaglaban kung ano ang dapat. outspoken at taklesa. walang takot. daredevil at game sa lahat ng bagay. walang pakialam. mahilig dumedma.super competitive at ayaw na ayaw na nagpapatalo.
masaya naman. naproprotektahan ko minsan ang sarili ko. hay may mga kasamaan din pala ako sa katawan. haha. lumalaban. at ang huli, ang taong hindi ko binuo pero nabuo ng iba...
the masked
ginawa lang na tauhan. facade. pero hindi ko rin kilala. napapatanong ako minsan, ako nga ba ito? mas dare devil. nag-iiba ng pangalan. nag-iiba ng alaala. nag-iiba ng lahat. hindi ko na siya halos kilala dahil katiting na ako na lang ang natitira. mapagkunwari.
actually, ito ang katauhang ginawa ng mga kamag-anak ko sa akin o sa paningin ng pamilya ko sa akin. minsan kasi ginagawan nila ako ng katauhang parang hindi naman ako. mahilig daw sa ganito eh hate ko nga yung food na iyon, hindi raw ako mahilig sa ganiyan pero ikamamatay ko pag wala yun. hindi ko alam, hindi na nga rin nila yata ako kilala.o baka hindi ako nagpapakilala.
pero minsan ako na lang ang gumagawa sa kaniya. para protektahan din ang sarili. protektahan ang ako. gumagawa ng pagkataong malayo na sa nahulma ko ng katauhan.
***
ibang iba talaga. hindi lang isa ang taong nagtatago diyan. naniniwala ako na ibang tao tayo kapag kaharap natin ang kapamilya natin, ang kaibigan, ang kaaway o ang estranghero. may kani-kaniyang personalidad na nagkukubli lang. ingat lang dahil ang mahalaga, gamay at nakokontrol natin sila at hindi tayo ang kanilang pinapatakbo at ginagawang de baterya.
Thursday, February 18, 2010
nang "madivirginized" ako isang ash wednesday
ash wednesday nang makilala ko sina loverboy rex, andrei, zanjoe at heartthrob rob. lahat sila magaling gumiling. magaling sumayaw. maganda ang pangangatawan na papasang bold star noong 90s at mukhang pwede mo namang ipakilala sa nanay mo bilang boy friend.
lahat sila nakita ko sa isang entablado ng isang gay bar sa timog. iyon ang aking pers taym. hehe. unang pagkakataong makapasok sa ganoong lugar na libre ng aking boss. makakatulong daw iyon sa aking creative growth. hehe. honestly nagaalangan akong pumasok sa mga gay bars kasi feeling ko any moment mareraid ito ng xxx o imbestigador or worst ng bitag. hehe. and what a way to celebrate ash wednesday. aba hindi ako naabuhan sa noo kahapon ha. hehe masamang katoliko. maiba lang. it was a fun fun experience!
anyway 3 kaming bading na magkakasama, ako lang 'virgin' sa pagasok sa gay bar the rest straight male at female na katrabaho namin. pinaupo ako sa tapat ng stage. literal na kaya ko nang makipagsayaw sa macho dancer sa sobrang lapit. kinakabahan ako. haha. sa una, ilang na ilang ako sa taong nagsasayaw sa harapan ko,hindi ko siya matignan ng diretso. aba syempre hanggang sa masanay na at makatingin na ako sa gumigiling na lalaki na almost naked sa aking harapan.
funny. kung paano sumayaw ang mga macho dancer sa pelikula ganoon din nga ang pagsayaw nila sa totoong buhay. walang pinagkaiba ang mga makantong step at malaswang hagod. funny. may mga production numbers din ala contestants sa showtime. winner. at syempre sa paglalim ng gabi mas titindi ang show...
isang macho dancer ang nagpakita ng kaniyang matigas na ari.(ari talaga? para sushal sex organ) haha. shock ako! haha. kaloka. aba nakatingin siya sa akin, umiwas ako agad shet baka madama niyang perstaym ko at lumapit siya. mababastos ako nun pag nagkataon. haha. AT BOOOOOG! lumapit nga siya, pinagtawanan ako ng mga kasama ko. hindi ako tumingin. hehe. kabog. isa na nga akong ganap na ateng bilang nakapunta na ako sa gay bar. wehehe
well sa loob ng gay bar nandoon mga sari-saring tao: matatandang bading, mga babaeng hanap ay kakaibang trip at ang pinaka winner na audience? isang babae, malinaw pa sa mga naglalarong ilaw ng gay bar ang abong krus sa kaniyang noo, at least nagsimba muna bago magkasala hindi ba? hehe
Monday, February 15, 2010
for 22 years
22 valentines. 22 february 14s na ang nagdaan. for 22 years ang valentines sa akin ay isa lang mere date at walang kadate. isang araw kung saan gumagawa kami noong grade school ng mga cards gamit ang aming crayola at art papers at bumibili ng flowers para ibigay sa aming mga magulang o teacher. isang araw kung saan pwedeng pagkakitaan noong high school para sa project namin sa student council, mangharana, magbenta ng bulaklak, gumawa ng booth. then noong college, isang araw kung saan tumutulong para maging masaya ang valentines ng iba. for 22 years. for 22 long years. february 14 is just a day. at for 22 years wala naman akong sinsabihan ng i love you(except sa mga friends ko, duh. hehe)... but im happy.
nasanay na ako. hehe. isa ako sa mga milyong milyong nbsb (no boypren since birth) na naglipana sa bawat sulok ng pilipinas. for 22 years nasanay na akong makinig ng mga kaniya kaniyang love stories tuwing valentines at walang planong kung ano mang date sa isang special someone. kaso dahil nga balentayms,for 22 years, aba maraming nagtatanong sa akin tuloy...
sino kadate mo? sino kasama mo sa valentines? bakit wala ka pang boyfriend? kumusta lovelife?
ang hirap sumagot honestly. madalas magtanong niyan mga kamag-anak ko. siguro hinuhuli nila ako kung bading ako or what (hello hindi ba halata?) kaya minsan gusto kong sabihin, "naku hintayin niyo po ang lalaking magmamahal sakin." or "walang gwapo sa mga manliligaw ko e." siguro priceless ang makukuha kong reaction nun. hehe.
howell ano pa nga ba? e di uusad ang mundo. magpapatuloy ito sa pag-ikot... siguro balang araw darating din naman ang taong magpapatigil nito.
***
butit chinese new year yesterday, may excuse ang mga bitter para magcelebrate. hehe
***
pwede itong subaybayan. maiba lang ang reading habit. hehe.
Friday, February 5, 2010
sa palad mo: nakita kong, nakita ko
makikita raw sa guhit ng mga palad natin kung what is in store sa ating future. sa bawat linya nakatala raw ang mga kaganapang magaganap pa lang...
bored. kakatapos lang ng creative meeting namin at dahil naghihintay ng sundo ang aking friend, we decided to stay sa tapat ng isang coffee shop. past midnight pero gising na gising pa rin ang lungsod. nasabi na niya sa amin dati na she can read palms at tarot cards. walang magawa, sabi ko sige nga hulaan mo nga ako...
gamit ang flashlight ng kaniyang cellphone, inusisa niya ang mga linya, bawat guhit, pilit na sinisilip ang aking kapalaran.
"may papatay sa'yo!"
she exclaimed. nagulat ako. joke. dagdag niya. haha. aba unang forecast palang sumpa di ba?
hanggang sa sunod sunod ng nagsilabasan mga bagay na gusto niyang makita. makulay daw ang buhay ko. yayaman ako(buti naman) at i will live a double life, meaning may daladalawang buhay baka isa raw business, isa career... basta double up! hehe. ok naman ang puso ko at health... then the juicy infos came up.
magkakaroon daw ako ng dalawang anak. isang babae at isang lalaki. gusto ko actually kaso paano? haha. baka raw artificial insemination. haha. good luck.
magkakaroonn daw akong tatlong mamahalin. hindi niya sinabi kung lalaki o babae. basta ang una, kilala ko na raw at mahaba raw magiging relasyon namin, like for ten years. susyal. hehe. naintriga ako, sino itey? kakilala ko na? hmmm. then yung second, magtatagal din daw kami...
until pasok ang pangatlo... ito raw ang magiging dahilan ng aking kamatayan. so hindi pala joke na may papatay sa akin? haha. hala. nakakatense. pangteleserye naman, ang mahal ko ang papatay sa akin. pangatlo. shet. magbibilang na ako ng karelasyon. dahil diyan, hanggang dalawa lang. haha.
so abangan na lang kung matutupad ang mga yan.
***
uy malapit na valentines. cool. infairness sa mga valentine post ko. balikan nga natin!
posted feb. 13, 2008
self love
posted feb. 14, 2009
anatomiya ng isang love story
effort ang mga valentine post ko ha. bilang ang pag-ibig ang isa sa mga pinakamadalang na topic na tinatackle ko, haha. naku mukhang dapat kong paghandaan ang aking valentine post this year...
bored. kakatapos lang ng creative meeting namin at dahil naghihintay ng sundo ang aking friend, we decided to stay sa tapat ng isang coffee shop. past midnight pero gising na gising pa rin ang lungsod. nasabi na niya sa amin dati na she can read palms at tarot cards. walang magawa, sabi ko sige nga hulaan mo nga ako...
gamit ang flashlight ng kaniyang cellphone, inusisa niya ang mga linya, bawat guhit, pilit na sinisilip ang aking kapalaran.
"may papatay sa'yo!"
she exclaimed. nagulat ako. joke. dagdag niya. haha. aba unang forecast palang sumpa di ba?
hanggang sa sunod sunod ng nagsilabasan mga bagay na gusto niyang makita. makulay daw ang buhay ko. yayaman ako(buti naman) at i will live a double life, meaning may daladalawang buhay baka isa raw business, isa career... basta double up! hehe. ok naman ang puso ko at health... then the juicy infos came up.
magkakaroon daw ako ng dalawang anak. isang babae at isang lalaki. gusto ko actually kaso paano? haha. baka raw artificial insemination. haha. good luck.
magkakaroonn daw akong tatlong mamahalin. hindi niya sinabi kung lalaki o babae. basta ang una, kilala ko na raw at mahaba raw magiging relasyon namin, like for ten years. susyal. hehe. naintriga ako, sino itey? kakilala ko na? hmmm. then yung second, magtatagal din daw kami...
until pasok ang pangatlo... ito raw ang magiging dahilan ng aking kamatayan. so hindi pala joke na may papatay sa akin? haha. hala. nakakatense. pangteleserye naman, ang mahal ko ang papatay sa akin. pangatlo. shet. magbibilang na ako ng karelasyon. dahil diyan, hanggang dalawa lang. haha.
so abangan na lang kung matutupad ang mga yan.
***
uy malapit na valentines. cool. infairness sa mga valentine post ko. balikan nga natin!
posted feb. 13, 2008
self love
posted feb. 14, 2009
anatomiya ng isang love story
effort ang mga valentine post ko ha. bilang ang pag-ibig ang isa sa mga pinakamadalang na topic na tinatackle ko, haha. naku mukhang dapat kong paghandaan ang aking valentine post this year...
Thursday, January 21, 2010
gays can't watch action films
alam mo hindi ka mageenjoy sa pelikula kasi masyadong panlalaki.
i bet magugustuhan mo iyon kasi pambabae masyado.
hindi yan... too masculine sayo.
shet bakit ganiyan suot mo? pamhin lang?
baklang bakla ka naman diyan sa iyong hat?
i hate it pag dinidikta sayo ang "kasarian" mo batay sa kung ano pinapanood mo or pati ba naman sa kinakain mo?! i mean hello? bading na nga ako tapos may magsasabi pa na hindi ako pwedeng manood ng transformers kasi too masculine or bawal akong magsuot ng too manly for my gender tas male-labelan naman akong for example, nagpapamhin (pilit na pag-arte ng lalaki). kailan pa masasabi na kapag nanood ka ng chick lit ay too girly na pag lalaki ka at kapag adik ka sa wrestling ay tibo ka na? yes, i know may sinasabing target market. panlalaki ito, pambabae yan... pero hindi naman bawal kung manood yung ibang gender di ba?
haha. galit? actually nafrufrustrate kasi ako sa ganiyan. may kilala akong straight guy na umiiyak sa mga touching films pero hindi ko siya tinatawag na bakla o kaya sinasabihan ng "ano ba yan mas lalaki ako sa yo kasi hindi ako umiyak!" hello hindi ba? hehe. mayroon akong kilalang babae na matigas pa sa puso ng lalaki pero i dont brand her as tibo...
pwede bang irespeto natin mga tao sa kanilang choices? may mga made for male audience film na nagustuhan ko naman kahit na ateng ako pero meron din namang hindi pumasa sa aking panlasa. hindi porke maanghang ay pangmacho na, i love spicy food. yum. hay. labels, stereotypes... ano pa nga ba?
***
ano ito? ito raw ang babago sa mundo ng blogging world! hehe.
i bet magugustuhan mo iyon kasi pambabae masyado.
hindi yan... too masculine sayo.
shet bakit ganiyan suot mo? pamhin lang?
baklang bakla ka naman diyan sa iyong hat?
i hate it pag dinidikta sayo ang "kasarian" mo batay sa kung ano pinapanood mo or pati ba naman sa kinakain mo?! i mean hello? bading na nga ako tapos may magsasabi pa na hindi ako pwedeng manood ng transformers kasi too masculine or bawal akong magsuot ng too manly for my gender tas male-labelan naman akong for example, nagpapamhin (pilit na pag-arte ng lalaki). kailan pa masasabi na kapag nanood ka ng chick lit ay too girly na pag lalaki ka at kapag adik ka sa wrestling ay tibo ka na? yes, i know may sinasabing target market. panlalaki ito, pambabae yan... pero hindi naman bawal kung manood yung ibang gender di ba?
haha. galit? actually nafrufrustrate kasi ako sa ganiyan. may kilala akong straight guy na umiiyak sa mga touching films pero hindi ko siya tinatawag na bakla o kaya sinasabihan ng "ano ba yan mas lalaki ako sa yo kasi hindi ako umiyak!" hello hindi ba? hehe. mayroon akong kilalang babae na matigas pa sa puso ng lalaki pero i dont brand her as tibo...
pwede bang irespeto natin mga tao sa kanilang choices? may mga made for male audience film na nagustuhan ko naman kahit na ateng ako pero meron din namang hindi pumasa sa aking panlasa. hindi porke maanghang ay pangmacho na, i love spicy food. yum. hay. labels, stereotypes... ano pa nga ba?
***
ano ito? ito raw ang babago sa mundo ng blogging world! hehe.
Tuesday, January 5, 2010
2009 to Remember
ano kayang maging year ender? irefresh ulit memories ko ng nakaraang taon?
or pagmuni-munihan ang mga natutunan ko sa 2009 life ko? oh well hanggang sa maalala ko nakasulat sa 2009 planner ko...
heto ang nakasulat sa planner ko sa date na january 05, 2009:
what i want to accomplish this year!
1. be a writer!
2. join ricky lee workshop
3. invest for my laptop/pc
4. mag-IJM
5. write a novel.
6. join palanca.
7. try pbb3 (audition) for experience. haha
8. get wired! go internet!
9. travel alone (or with friends) out of town!
10. i want my own digicam.
...at kalahati naman infairness to me naacomplish ko. weird lang na gunagawa na naman ako ng panibagong listf or this year. so iisa-isahin ko ang mga bagay na natupad ko mula sa list ko sa aking lumang journal. meron akong365 days para matsekan ang lahat ng nasa listahan pero obviously, hindi lang naman time ang issue pati finances kailanganiconsider. anyway number one, be a writer: CHECK!(kinda) noong lumipat ako last 2008 sa ABS mula sa GMA news, ang goal ko talaga ay magsusulat ako ng teleserye. hanggang sa madeploy ako sa programang pinagbibidahan ng mukha ng 60 years of pinoy teleserye. hehe. researcher trainee ako sa show at nagimmerse sa mga hospital, kumilala ng mga nurse at doctor at nakarinig ng mga kwento na akala ko sa tv lang nagaganap. nawalan ng budget ang show, nalipat ako sa longest running drama anthology bilang PA trainee. sabi ko noon, shet dream come true! sabi ko sa isip ko noon. kasi isa sa mga pangarap ko ay sa nasabing drama anthology. pero nanaig pa rin ang dikta ng puso. walang position for researcher na entry level para maging writer. sa maikling salita lumipat ako ng show. malayo nga lang sa teleserye dahil sa talk show ako napunta. kaya yun, kinda check. kasi writer ako ngayon pero hindi ng soap kundi ng gossip show. ok naman.
pero mabait si lord, dahil sa mga pangyayari naglaro ang tadhana. at nacheckan ko ang number two at nakasali sa workshop ni sir ricky, ang ricky lee's soap opera writing workshop. fun! at nagbukas ang oportunidad na ito dahil napasali kami ni mrs. jhey sa isang nilulutong show na pang weekend dapat. naging maganda ang takbo ng lahat. hanggang sa makasama na nga ako sa creative team ng isang upcoming teleserye. shet this is it. road to my dreams kaya ayun, hangga't kaya pinagsasabay ko pa ang pagiging writer sa talk show at brainstormer sa isang teleserye. hay. hindi madali pero dahil nakikita ko na ang pangarap ko, dito pa ba ako susuko?
dahil doon tagumpay at isa na akong opisyal na kapamilya kaya check ang number four! ang pagiging IJM ay parang regular sa normal company (though may regular din sa ABS na iba sa IJM na talent naman ang katumbas sa GMA) pero dahil sa kabusy-han ng sched hindi ko natupad ang number 5 at 6. though matagal ko ng pangarap sumali ng palanca at namimiss kong magsulat ng nobela na gawain ko naman noong hs(i miss my pasweet stories!) hehe.
pero dahil nga sa stressful ang sched at nature ng job, kailangan ko naman ang taste of adventure! kaya nagattempt ako with aldrin magaudition for PBB3 noong february 2008. haha. though alam ko namang hindi ako makukuha, wala gusto ko lang maexperience. pero grabe ang hirap pala! super. mainit. matagal pero cool kasimakakakilala ka ng mga karakter sa pila. pero ang catch naabutan kami ng cut off. haha. so yun nga eh ewan ko ba kung counted pa rin na accomplished ito eh hindi naman kami umabot ng panel.
october 2008 naman ng naisip namin ni judee na tumakas sa ginagalawan naming mundo.kaya namang pasok at check na check ang number nine! sumakay kami sa isang bus papuntang batangas for a taste of adventure! bumaba ng laguna at doon sa isang buong araw ang challenge dapat 500 lang ang magastos. grabe alas tres ng madaling araw nakarating kami sa laguna. dahil madilim pa kailangan namin ng matutulugan so ang nangyari sa up los banos kami natulog. haha. nagswimming sa hot spring at bumisita sa bahay ni rizal. super fun fun experience. talagang isa sa mga highlights ng taon.
aba trabaho galore kaya taumpay sa number 3 pero i failed sa number 8 and 10.at least 5 out of ten di ba? oh well this year sisikapin kong iperfect ang aking list. hehe.
pero grabe excited at kinda anxious ako sa taong ito. what will 2010 bring?
***
ano kaya ang dapat kong baguhin? be more confident? magtiwala sa sarili, kung nagrisk na last year magrisk pa lalo? howell... looking forward sa 2010...
or pagmuni-munihan ang mga natutunan ko sa 2009 life ko? oh well hanggang sa maalala ko nakasulat sa 2009 planner ko...
heto ang nakasulat sa planner ko sa date na january 05, 2009:
what i want to accomplish this year!
1. be a writer!
2. join ricky lee workshop
3. invest for my laptop/pc
4. mag-IJM
5. write a novel.
6. join palanca.
7. try pbb3 (audition) for experience. haha
8. get wired! go internet!
9. travel alone (or with friends) out of town!
10. i want my own digicam.
...at kalahati naman infairness to me naacomplish ko. weird lang na gunagawa na naman ako ng panibagong listf or this year. so iisa-isahin ko ang mga bagay na natupad ko mula sa list ko sa aking lumang journal. meron akong365 days para matsekan ang lahat ng nasa listahan pero obviously, hindi lang naman time ang issue pati finances kailanganiconsider. anyway number one, be a writer: CHECK!(kinda) noong lumipat ako last 2008 sa ABS mula sa GMA news, ang goal ko talaga ay magsusulat ako ng teleserye. hanggang sa madeploy ako sa programang pinagbibidahan ng mukha ng 60 years of pinoy teleserye. hehe. researcher trainee ako sa show at nagimmerse sa mga hospital, kumilala ng mga nurse at doctor at nakarinig ng mga kwento na akala ko sa tv lang nagaganap. nawalan ng budget ang show, nalipat ako sa longest running drama anthology bilang PA trainee. sabi ko noon, shet dream come true! sabi ko sa isip ko noon. kasi isa sa mga pangarap ko ay sa nasabing drama anthology. pero nanaig pa rin ang dikta ng puso. walang position for researcher na entry level para maging writer. sa maikling salita lumipat ako ng show. malayo nga lang sa teleserye dahil sa talk show ako napunta. kaya yun, kinda check. kasi writer ako ngayon pero hindi ng soap kundi ng gossip show. ok naman.
pero mabait si lord, dahil sa mga pangyayari naglaro ang tadhana. at nacheckan ko ang number two at nakasali sa workshop ni sir ricky, ang ricky lee's soap opera writing workshop. fun! at nagbukas ang oportunidad na ito dahil napasali kami ni mrs. jhey sa isang nilulutong show na pang weekend dapat. naging maganda ang takbo ng lahat. hanggang sa makasama na nga ako sa creative team ng isang upcoming teleserye. shet this is it. road to my dreams kaya ayun, hangga't kaya pinagsasabay ko pa ang pagiging writer sa talk show at brainstormer sa isang teleserye. hay. hindi madali pero dahil nakikita ko na ang pangarap ko, dito pa ba ako susuko?
dahil doon tagumpay at isa na akong opisyal na kapamilya kaya check ang number four! ang pagiging IJM ay parang regular sa normal company (though may regular din sa ABS na iba sa IJM na talent naman ang katumbas sa GMA) pero dahil sa kabusy-han ng sched hindi ko natupad ang number 5 at 6. though matagal ko ng pangarap sumali ng palanca at namimiss kong magsulat ng nobela na gawain ko naman noong hs(i miss my pasweet stories!) hehe.
pero dahil nga sa stressful ang sched at nature ng job, kailangan ko naman ang taste of adventure! kaya nagattempt ako with aldrin magaudition for PBB3 noong february 2008. haha. though alam ko namang hindi ako makukuha, wala gusto ko lang maexperience. pero grabe ang hirap pala! super. mainit. matagal pero cool kasimakakakilala ka ng mga karakter sa pila. pero ang catch naabutan kami ng cut off. haha. so yun nga eh ewan ko ba kung counted pa rin na accomplished ito eh hindi naman kami umabot ng panel.
october 2008 naman ng naisip namin ni judee na tumakas sa ginagalawan naming mundo.kaya namang pasok at check na check ang number nine! sumakay kami sa isang bus papuntang batangas for a taste of adventure! bumaba ng laguna at doon sa isang buong araw ang challenge dapat 500 lang ang magastos. grabe alas tres ng madaling araw nakarating kami sa laguna. dahil madilim pa kailangan namin ng matutulugan so ang nangyari sa up los banos kami natulog. haha. nagswimming sa hot spring at bumisita sa bahay ni rizal. super fun fun experience. talagang isa sa mga highlights ng taon.
aba trabaho galore kaya taumpay sa number 3 pero i failed sa number 8 and 10.at least 5 out of ten di ba? oh well this year sisikapin kong iperfect ang aking list. hehe.
pero grabe excited at kinda anxious ako sa taong ito. what will 2010 bring?
***
ano kaya ang dapat kong baguhin? be more confident? magtiwala sa sarili, kung nagrisk na last year magrisk pa lalo? howell... looking forward sa 2010...
Sunday, November 29, 2009
don't cry for me argentina!
halos isang buwan... actually isang buwan din pala akong hindi nakapagupdate. ewan, wala kasing inspirational thingie na sumasapi sa akin lately para mainspire magblog. haha.
ang dami ng nangyari. kung anu-anong whirlwind of emotions. .
nasa UK na si misizj for his christmas vacation at isang teleseryeish reunion with his mom after eight years and sa january 2010 pa siya babalik. (at may chance na hindi siya bumalik agad actually).
i think i'm strong enough naman for goodbyes pero syempre nakakaiyak din.
ito na yung mga eksena na tatalunin pa ang mga teleserye at kakabugin pa ang paglipat ni claudine sa siyete...
...yung araw na huli kaming magkasama last saturday (na sunday na) umiyak ako bago pumasok ng trabaho. haha. mushy. i just miss crying. ang eksena nawili kasi kami ni ateng sa glee (we are sooo GLEEKS!) at natuwa kami sa rendition ni rachel at kurt sa defying gravity kaya naman ayaw naming paawat sa pagkanta. duet effect! part ni rachel sapilitan niyang binigay sa akin at kaniya yung kay kurt. haha. so ayun yung musical scoring ko nun...
INT. ROOM. HAPON
naghahandang maligo si kalansay papasok ng opisina. naalala niyang iyon na ang last public appearanc ni misizj sa pilipinas bago lumipad sa london. unti-unti ng pumapatak ang kambal na luha sa kaniyang mga mata at naalala ang mga huling araw na magkasama sila. Enter Music, Defying gravity. (naiimagine kong kumakanta rin dapat si misizj sa UK nung part niya. haha nagiintercut yung eksena namin sa Pinas at sa UK) haha.
INT. CR. SAME HAPON
hindi mapigilan ang pagpatak ng mga luha, habang jumejebs, nagbubuhos ng tubig, nagshashampoo at nagsasabon lumuluha pa rin si kalansay at inaawit ang part niya sa Defying Gravity. haha.
sobrang maramdamin ko noong araw na iyon. like hello? aalis kaibigan mong nakasama mo sa buong apat na taon mo sa college at nakatrabaho mo pa at may chance ng hindi bumalik hindi ka ba maiiyak?
hay ang sarap umiyak after so looong. excited na ako sa pasalubong. babalik ka di ba misizj? :)
***
ang tagal ko pala bago nakapagpost ulit... may maguindanao massacre na, lumipat na si claudine sa seven, nagannounce na ang mga kakandidato, lumabas na si rob sa bahay ni kuya, naeeLSS na ako sa hindi ka nagiisa at sa dahil ikaw bro ang star ng pasko, at nakapagsulat na ulit ng isang play para sa org. oh well.
***
maligayang pasko! hehe.
ang dami ng nangyari. kung anu-anong whirlwind of emotions. .
nasa UK na si misizj for his christmas vacation at isang teleseryeish reunion with his mom after eight years and sa january 2010 pa siya babalik. (at may chance na hindi siya bumalik agad actually).
i think i'm strong enough naman for goodbyes pero syempre nakakaiyak din.
ito na yung mga eksena na tatalunin pa ang mga teleserye at kakabugin pa ang paglipat ni claudine sa siyete...
...yung araw na huli kaming magkasama last saturday (na sunday na) umiyak ako bago pumasok ng trabaho. haha. mushy. i just miss crying. ang eksena nawili kasi kami ni ateng sa glee (we are sooo GLEEKS!) at natuwa kami sa rendition ni rachel at kurt sa defying gravity kaya naman ayaw naming paawat sa pagkanta. duet effect! part ni rachel sapilitan niyang binigay sa akin at kaniya yung kay kurt. haha. so ayun yung musical scoring ko nun...
INT. ROOM. HAPON
naghahandang maligo si kalansay papasok ng opisina. naalala niyang iyon na ang last public appearanc ni misizj sa pilipinas bago lumipad sa london. unti-unti ng pumapatak ang kambal na luha sa kaniyang mga mata at naalala ang mga huling araw na magkasama sila. Enter Music, Defying gravity. (naiimagine kong kumakanta rin dapat si misizj sa UK nung part niya. haha nagiintercut yung eksena namin sa Pinas at sa UK) haha.
INT. CR. SAME HAPON
hindi mapigilan ang pagpatak ng mga luha, habang jumejebs, nagbubuhos ng tubig, nagshashampoo at nagsasabon lumuluha pa rin si kalansay at inaawit ang part niya sa Defying Gravity. haha.
sobrang maramdamin ko noong araw na iyon. like hello? aalis kaibigan mong nakasama mo sa buong apat na taon mo sa college at nakatrabaho mo pa at may chance ng hindi bumalik hindi ka ba maiiyak?
hay ang sarap umiyak after so looong. excited na ako sa pasalubong. babalik ka di ba misizj? :)
***
ang tagal ko pala bago nakapagpost ulit... may maguindanao massacre na, lumipat na si claudine sa seven, nagannounce na ang mga kakandidato, lumabas na si rob sa bahay ni kuya, naeeLSS na ako sa hindi ka nagiisa at sa dahil ikaw bro ang star ng pasko, at nakapagsulat na ulit ng isang play para sa org. oh well.
***
maligayang pasko! hehe.
Thursday, September 24, 2009
love woes
friends are made dahil:
hindi naman ako nagrereklamo. it's nice to save your friend kapag nasa date disaster (even though babalik din naman pala ang kadate at in the end ikaw pa rin naman mag-isa dahil mukhang tanga naman kung magiging third wheel ka..) or cute makinig sa love rants at love struck moments ng iyong friend (eventhough kaya mo ng isummarize lahat ng iyon or gawan ng book report dahil halos ten times na pala niyang nasheshare... well generous share ng share. hehe) at weird nga lang kapag ikaw ang tagakuha ng number ng bet niya (kahit na ang kukuhanan mo ay titigan ka ng masama kasi straight guy siya eh bet ng friend mong girl)...
ang topic na love life ang pinakataboo sa aking topic paminsan. kapag tinatanong ako kung bakit ako nbsb (no bf since birth) ang sagot ko ay dahil career woman ako. chos. haha. kidding aside, yap yun ang sinasagot ko. career muna... o pangarap muna pero hindi ko naman sinasara ang aking pinto, kapag dumating eh di perfect. pero kailan nga ba darating?
...
2 unrequited loves, hundred crushes, too many to mention fantasies...
so much for fairy tales.
....
i therefore conclude that being single is still fun.
- to fix date disasters
- to listen about love rants
- watch movies with kapag hindi available ang gf/bf
- hingaan ng sama ng loob kapag nag-away kayo ng karelasyon
- kashare ng kilig
- bridge sa gustong ligawan
- tagakuha ng number kapag type
- critic kung okey ba ang kadate
hindi naman ako nagrereklamo. it's nice to save your friend kapag nasa date disaster (even though babalik din naman pala ang kadate at in the end ikaw pa rin naman mag-isa dahil mukhang tanga naman kung magiging third wheel ka..) or cute makinig sa love rants at love struck moments ng iyong friend (eventhough kaya mo ng isummarize lahat ng iyon or gawan ng book report dahil halos ten times na pala niyang nasheshare... well generous share ng share. hehe) at weird nga lang kapag ikaw ang tagakuha ng number ng bet niya (kahit na ang kukuhanan mo ay titigan ka ng masama kasi straight guy siya eh bet ng friend mong girl)...
ang topic na love life ang pinakataboo sa aking topic paminsan. kapag tinatanong ako kung bakit ako nbsb (no bf since birth) ang sagot ko ay dahil career woman ako. chos. haha. kidding aside, yap yun ang sinasagot ko. career muna... o pangarap muna pero hindi ko naman sinasara ang aking pinto, kapag dumating eh di perfect. pero kailan nga ba darating?
...
2 unrequited loves, hundred crushes, too many to mention fantasies...
so much for fairy tales.
....
i therefore conclude that being single is still fun.
Sunday, August 23, 2009
ang mga taong masarap saktan
isa akong peaceful na tao. well kung madadaan naman sa mabuting usapan bakit hindi na lang pag-usapan? too bad hindi lahat ng bagay nadadaan sa mabuting usapan lalo na kung ang mga taong ito ang makakasalamuha mo. ang sarap saktan! nakapanggigil ika nga. kaya naman kung hindi madaan sa santong dasalan daanin sa santong paspasan. nakugustong-gusto ko talagang ilabas ang aking hidden violence at mapapachoose your weapon of choice talaga ako kapag nakakasalamuha ko ang mga taong ito! promise... i'll be gentle.
- reklamo ng reklamo sa gobyerno pero wala namang ginagawa para makatulong!
nakakainis din itey! excuse talaga sa pagmamaasim pero kung walang "k" magrally diyan eh ang ginawa lang naman ay maganak ng maganak tapos iiyak iyak pa kunyari na hindi tinutulungan chu chu... hay ateng please lang tama na ang drama. it is not so coool. batukan na iyan ng matauhan! - ayaw umaming bakla siya pero mas malandi pa sayo at kung makakembot parang walang bukas!
sarap kurutin sa singit hindi ba? effem lang daw siya. hindi nga siya bading pero talaga naman amoy na amoy at nanunuot na talaga ang dugong berde sa kaniya pero no abot langit ang in denial. sabunutan na nga lang. - deadma si ateng o kuya, nagtutulugtulugan sa jeep samantalang at the top of my lungs na ang drama sa pagsigaw ng "makikiabot po ng bayad!"
ay bastusan na ito. eh kung totoohanin na kaya niya ang kaniyang pagtulog panghabang buhay! nakakaloka ang mga taong ganito. minsan mas makapal ang face, buong puso talaga ang pagdeadma! aba kapansin pansin naman ang iyong bayad at nagpapacute na kamay but tila walang makita si ateng o kuya. tsk tsk... sarap gripuhan! (haha pangtambay lang ang expression ha.haha) - bagsak ka sa subject at ang masakit hindi naman magaling magturo si prof!
may prof kaming ganito noong kolehiyo actually hindi ako ang naging biktima niya kundi ang isang lower year sa akin. nakakaloka kasi itong si titser feeling best teacher yata siya aba kung mangbagsak akala mo naman, wala kaya kaming natutunan sa kaniya ever. nakakapikon kapag iniimagine siguro nung student na yun na of all the terror profs na nalagpasan niya sa isang feelingerang prof lang pala siya magkakasingko. too bad! - si boss na sinabuhay na ang kuwento ni dr. jekyl and mr. hyde.
napakabait ngayon pero evil takes its human form later! isa ba itong split personality disorder? magugulat ka na lang kanikanina lang ang bait sayo pero wait mamaya naman ay ikaw na yata ang pinakawalang kwentang tao sa mundo sa kaniyang paningin... kawawa naman ang aking friend... hay ateng ipayo mo sa kaniya magpatingin na sa doktor. chos. - batang yagit na namamalimos na kapag hindi mo binigyan ay: a. duduraan ka b. mumurahin ka c. sasabihan ng masasamang salita or d. all of the above.
naku pagsakay ko one time ng jeep may isang yagit na nagbigay ng sobre (yes desobre na sila ngayon) kadalasan hindi naman ako nagbibigay talaga aba naexperience ko ang letter c. kung anek anek na ang sinabi kulang na lang isumpa niya ako. teka siya na nga lang nanghihingi siya pa ang nagmamaasim! well this same yagit naman may dinuraan na pasahero ng hindi siya bigyan. tsk tsk. ikasa na ang baril... - ang artistang bida bidahan pero kontrabida pala sa tunay na buhay!
dahil sa nagtratrabaho nga ako sa showbiz world naririnig ko rin ang mga alingasngas patungkol sa mga stars. naloloka ako sa ibang artista, kung anong bait nila sa mga role sa tv o pelikula napakasama naman pala nila sa tunay na buhay! sakit sa ulo. pugutan na iyan. haha paviolent ng paviolent... - kaibigang laging sinasabi na busy siya pero ang gimik photos nasa multiply o facebook nagsusumigaw!
hindi mo na siya maaaya sa inyong mga bonding sessions hanggang sa mapagod ka na sa kakaaya... magugulat ka na lang pagnagcheck ka ng iyong social networking site... voila! busy nga si friend - sa kakagimik with his or her other friends. sakit sa bangs hindi ba? naku beware baka ikaw pa masabihang hindi gumagawa ng effort. haha well sabi nga sa kasabihan kung gusto may paraan kung ayaw maraming dahilan. bow. - matandang inaway ka kasi bastos ka raw ng sagutin mo siya dahil binastos ka niya.
naniniwala ako na ang respeto ay hindi lang simpleng mas matanda ka dapat kang respetuhin. though tinuro iyon sa akin ng aking magulang pero sa tuwng may matandang nagmamaasim aba hindi lang kayo ang dapat respetuhin ako rin dahil tao rin ako may puso't damdamin din... *insert sad music* susyal. haha. naku nagiinit ang ulo ko sa argument na ito. - ang taong umagaw sa pinapangarap mong guy o girl ay sadyang mas biniyayaan o mas minalas sayo.
masakit kapag nakita mo ang taong pinakaaasam mo na ang kapiling ay mas maganda o gwapo pa sa iyo pero wala ng sasakit pa kapag pinagpalit ka o nakita mong mas swangit pa sa yo ang kapiling nito. aba kung nasasaktan ka saktan na rin iyan! bwahaha. - indecisive si friend na kinakasira lagi ng plans niyo.
hay i hate it talaga kapag si friend ay nagkakaganito. hindi mo malaman minsan gusto mo na lang siyang saktan. sabi sasama tapos sa last minute hindi na. sasabihin ito ang gusto pero mamaya iba na. sakit sa bangs. - taong pinaasa ka lang sa wala.
ito ang hatest ko sa lahat kasi ayoko talaga ang feeling na umaasa ako tapos any moment matitibag ang kaisaisang pagasang iyon. napakasaklap kaya. nakakaiyak sa galit gusto ko ng magamok at mamaril... massacre ang drama! hindi bat nakakapikon naman talaga ang umasa ka sa wala? torturin na yan! haha - taong kinuwentuhan mo ng bongg at ang tanging reply? "wala akong pakialam."
isa pa ito! madaling maginit ang aking dugo. nakakaloka naman talaga kasi hindi ba? with full emotions pa ang pagkukuwento mo tapos sasabihan ka ng wa siya care? ouch! parang nagsayang ka ng laway hindi ba at parang sinasabi niyang wala rin siyang paki sa yo as a person. haha. kaya naman ipalapa na iyan sa aso.
Tuesday, July 28, 2009
bente dos
today is my birthday. hindi ko masasabing happy birthday o sad birthday... actually ang araw ay isang malaking blah. honestly inexpect ko ng magiging wala lang ang araw na ito. siguro dahil tumatanda na ako... kapag siguro nadadagdagan ang edad mo nawawala na ang magic ng birthday. isa na lang siyang normal na araw na ang kaibahan lang ay iba na ang ilalagay mo blank space ng age at may mga nagtetext sa yo at bumabati ng happy bday! oh well.
so para naman maging makabuluhan ang araw na ito maglalagay ako ng 22 things i should accomplish/experience while im 22! cool hindi ba? hehe.. so umpisahan na ito at huwag ng patagalin pa!
- magkaroon ng laptop. penge? anyone?
- syempre magkaroon ng internet connection na rin. sayang ang binabayad sa internet cafe. ipangboys na lang hindi ba? chos.
- magsulat sa teleserye. dream big!
- join a literary contest.
- ride a plane.
- visit bohol.
- visit palawan.
- hit the beach! shet the last time na nagbeach ako 3rd year college pa yata. so why not go to puerto, bora or anawangin?
- splurge with books.
- ma-IJM. oh please! haha
- flirt. pft. *embarassed*
- complete my Harry Potter books. haha.
- fall in love. aww.
- be on a date. as in serious date. tamis. haha.
- join a writing workshop.
- mag-ipon and reach a quota! (nasimulan ko na actually)
- try something new... like travel alone in an unknown place... bungee jump...
- get my weekend back. haha.
- write a novel. i miss writing one.
- write a play again...
- pray more. as in.
- love and learn how to appreciate life pa.
Saturday, July 18, 2009
almost paradise
naghihintay ako sa gateway kasi manonood dapat kami ni mrs. j ng villa estrella at sayang naman ang passes na nakuha namin sa star cinema. so habang naghihintay nagpalakad-lakad muna ako sa bukirin. chos. malamang sa sinehan lobby. there's a guy smiling sa tables, naisip ko ay familiar. leche, bakit ba kasi hindi ko suot glasses ko malamang hindi ko siya mababati agad... so kailangang lapitan... hanggang sa narealize ko... shet hindi ko siya kilala. omg. so nandon na ako eh, so paano na ako kakawala? pero bago pa man mangyari yon...
guy: anong ginagawa mo rito? naghahanap ka ng booking?
(fuck. ano raw? parang nacaught off guard yata ang isang birheng dalagang pilipina na katulad ko. on the other hand... choosy pa ba? i think he's kinda okey naman... i mean i can say no naman di ba to indecent proposals?)
ako: may bayad? (oops. how did i say that? paano? saan nanggaling iyon? aggresive?)
guy: wala.
ako: so trip lang? (this is it. hindi ko naimagine ang sarili ko na magagawa ko ito... oh well except in my fantasies of course!)
guy: may place ka ba?
(am i doing this ate charo? baka mabuntis ako ng wala sa oras)
ako: wala eh...
guy: willing ka bang magbayad ng motel?
(teka... worth it ba siyang ipasok sa motel? aba pinaghirapan ko ang aking salapi... eh di siya magbayad hindi ba? ganda ko eh. haha. pota.)
ako: HINDI!
(bakit ko sinabi yun?! oh well... awkward silence... baka nagiisip siya ng paraan para matikman ako. hihi... nang biglang...
orgmate: KUYAAAAA KALAAANSAAAAY!!!! (malamang tinawag niya ako sa tunay kong pangalan.)
ako: (punyeta ka naman orgmate! talk about wrong timing? haha) Uyyy....
graceful exit. tinanong niya kung sino kasama ko, sabi ko hindi ko kilala halika na... basta halika na... haha. teleserye-ish. ayun... almost paradise! haha. hindi pa yata time. not now. not in the mall. at least for a minute naramdaman ko naman na may pagasa pa pala sa isang katulad ko. haha. hmmm sabi nga nila, may next time pa naman eh. hihi
guy: anong ginagawa mo rito? naghahanap ka ng booking?
(fuck. ano raw? parang nacaught off guard yata ang isang birheng dalagang pilipina na katulad ko. on the other hand... choosy pa ba? i think he's kinda okey naman... i mean i can say no naman di ba to indecent proposals?)
ako: may bayad? (oops. how did i say that? paano? saan nanggaling iyon? aggresive?)
guy: wala.
ako: so trip lang? (this is it. hindi ko naimagine ang sarili ko na magagawa ko ito... oh well except in my fantasies of course!)
guy: may place ka ba?
(am i doing this ate charo? baka mabuntis ako ng wala sa oras)
ako: wala eh...
guy: willing ka bang magbayad ng motel?
(teka... worth it ba siyang ipasok sa motel? aba pinaghirapan ko ang aking salapi... eh di siya magbayad hindi ba? ganda ko eh. haha. pota.)
ako: HINDI!
(bakit ko sinabi yun?! oh well... awkward silence... baka nagiisip siya ng paraan para matikman ako. hihi... nang biglang...
orgmate: KUYAAAAA KALAAANSAAAAY!!!! (malamang tinawag niya ako sa tunay kong pangalan.)
ako: (punyeta ka naman orgmate! talk about wrong timing? haha) Uyyy....
graceful exit. tinanong niya kung sino kasama ko, sabi ko hindi ko kilala halika na... basta halika na... haha. teleserye-ish. ayun... almost paradise! haha. hindi pa yata time. not now. not in the mall. at least for a minute naramdaman ko naman na may pagasa pa pala sa isang katulad ko. haha. hmmm sabi nga nila, may next time pa naman eh. hihi
Sunday, July 5, 2009
ang daming tanong, nakakainis.
hola. may mga tanong lang akong gustong ipasagot. bale isa itong bonggang quiz para sa lahat ng makakasilip at makababasa.
- nakaligtas ang isang ofw sa bitay sa middle east, napatay niya ang amo at anak ng amo niya, syempre happy akey for the ofw pero hustisya pa rin ba iyon sa panig ng nawalan? come to think of it, galit na galit tayo kay smith sa ginawa niya kay nicole pero parang ganoon din iyon di ba? im sure galit na galit din sila sa ginawa ng ofw... bulag na hustisya?
- hindi ba discrimination din ang hindi pagpapasok ng babae sa isang gay spa? eh ang bakla pwedeng pumasok sa straight bar o spa?
- hypocrisy na matatawag ang pagbebengga ng ibang relihiyon hindi ba porke hindi naniniwala sa pinaniniwalaan mo ay magbebenggahan na. kaya nga may mga joke sa mga iglesia, muslim, katoliko, jehovah... well tarayan ng isa't-isa pero hindi ba isa sa mga golden rule ng lahat ng iyan ay maging mabuti sa kapwa?
- pwede kayang magsisi sa simula palang? for a change hindi ba?
- bakit yung iba mas madali nilang makuha ang gusto nila?
- bakit hinahanap natin ang wala at dinedeadma ang andiyan lang naman sa tabi?
- bakit ba nagpupumulit akong magpost?
Wednesday, June 24, 2009
adjusting blunder
loner. silent type. as in dead quiet. boring. no personality. with low self-esteem.
diyan iikot ang mga adjectives sa akin marahil kapag napasabak ako sa new environment. at narealize ko baka may adjustment disorder ako.
a person with adjustment disorder often experiences feelings of depression or anxiety or combined depression and anxiety. As a result, that person may act out behaviorally against the "rules and regulations" of family, work, or society. In some people, an adjustment disorder may manifest itself in such behaviors as skipping school, unexpected fighting, recklessness, or legal problems. Other people, however, instead of acting out, may tend to withdraw socially and isolate themselves during their adjustment problems. Still others may not experience behavioral disturbances, but will begin to suffer from physical illness. If someone is already suffering from a medical illness, that condition may worsen during the time of the adjustment disorder. People in the midst of adjustment disorders often do poorly in school or at work. Very commonly they begin to have more difficulty in their close, personal relationships. (athealth.com)
naku. noong freshman ako noong college nahirapan akong magadjust. since sa province ako naghighschool at tumuntong sa college, nadama ko ang takot at pangamba. nagkandabagsak bagsak pa kaya ako noon. dalawang subjects din yun ha at naging probation ba ako! tsk. well naging dl naman ako noong patapos na ang college years eh. haha yabang.
anyway everytime na napapasabak ako sa bagong environment like after grad sa work sobrang hirap na hirap akong magmove on. kay hirap magadjust. sobra. sabi sa internet, minsan nauuwi sa suicide ang may ganitong disorder. well hindi pa naman ako lumevel sa puntong iyon no. pero nagdadaan na naman ako sa phase na iyan. shet buti na lang andiyan mga friends ko para maovercome ko siya. ang gusto ko lang sa adjustment moments ko, umiiyak ako ulit.
diyan iikot ang mga adjectives sa akin marahil kapag napasabak ako sa new environment. at narealize ko baka may adjustment disorder ako.
a person with adjustment disorder often experiences feelings of depression or anxiety or combined depression and anxiety. As a result, that person may act out behaviorally against the "rules and regulations" of family, work, or society. In some people, an adjustment disorder may manifest itself in such behaviors as skipping school, unexpected fighting, recklessness, or legal problems. Other people, however, instead of acting out, may tend to withdraw socially and isolate themselves during their adjustment problems. Still others may not experience behavioral disturbances, but will begin to suffer from physical illness. If someone is already suffering from a medical illness, that condition may worsen during the time of the adjustment disorder. People in the midst of adjustment disorders often do poorly in school or at work. Very commonly they begin to have more difficulty in their close, personal relationships. (athealth.com)
naku. noong freshman ako noong college nahirapan akong magadjust. since sa province ako naghighschool at tumuntong sa college, nadama ko ang takot at pangamba. nagkandabagsak bagsak pa kaya ako noon. dalawang subjects din yun ha at naging probation ba ako! tsk. well naging dl naman ako noong patapos na ang college years eh. haha yabang.
anyway everytime na napapasabak ako sa bagong environment like after grad sa work sobrang hirap na hirap akong magmove on. kay hirap magadjust. sobra. sabi sa internet, minsan nauuwi sa suicide ang may ganitong disorder. well hindi pa naman ako lumevel sa puntong iyon no. pero nagdadaan na naman ako sa phase na iyan. shet buti na lang andiyan mga friends ko para maovercome ko siya. ang gusto ko lang sa adjustment moments ko, umiiyak ako ulit.
Sunday, June 14, 2009
13 minutes
ganito ang pakiramdam ng time pressure. 13 minutes na lang natitira sa aking computer rental. shet. ano pa ang masasabi ko sa nalalabing minuto? alam ko maraming nasasabi sa isang minuto lang. sabagay sex nga napagkakasya sa eleven minutes eh, blogging pa kaya?
instant! uso iyan ngayon kaya heto magkakaroon ako ng instant post. may saysay man o wala. may nagpayo sa akin na huwag daw akong magmadali... kaso imagine life kung 13 minutes lang ang haba nito... paano ko maeenjoy ang buhay? may nagsabi naman sa akin na act now and pursue your happiness. mas okey. act now. bago matapos ang orasan at maubos ang sand sa sand wacth.
gumawa na nga ako ng hakbang. nagmamadali ba ako kung gusto ko ng matupad ang pangarap ko now na? kung hindi ngayon gagawa ng paraan, kailan? bukas? samakalawa? matapos ang 13 minuto? tayo raw ang gumagawa ng ating tadhana... sinusubukan kong gumawa ngayon. sa totoo lang hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng aking decision na aking tinatahak... hindi pa rin ako sigurado kung liligaya ako sa mga pininipili kong daan. ang alam ko gumagawa ako ng sarili kong ruta patungong quiapo... natatakot ako kasi parang naliligaw yata ako. nangangapa sa tamang daan... pero ano pa mang mangyari sisiguraduhin kong makararating ako sa tamang daan.
lakas ng loob at pagririsk lang ang aking baon sa sinuong kong mundo. bukas maaaring magbago ang lahat. hindi ko pa nga lang tiyak kung sa ikabubuti ko ba o sa ikasasama...
instant! uso iyan ngayon kaya heto magkakaroon ako ng instant post. may saysay man o wala. may nagpayo sa akin na huwag daw akong magmadali... kaso imagine life kung 13 minutes lang ang haba nito... paano ko maeenjoy ang buhay? may nagsabi naman sa akin na act now and pursue your happiness. mas okey. act now. bago matapos ang orasan at maubos ang sand sa sand wacth.
gumawa na nga ako ng hakbang. nagmamadali ba ako kung gusto ko ng matupad ang pangarap ko now na? kung hindi ngayon gagawa ng paraan, kailan? bukas? samakalawa? matapos ang 13 minuto? tayo raw ang gumagawa ng ating tadhana... sinusubukan kong gumawa ngayon. sa totoo lang hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng aking decision na aking tinatahak... hindi pa rin ako sigurado kung liligaya ako sa mga pininipili kong daan. ang alam ko gumagawa ako ng sarili kong ruta patungong quiapo... natatakot ako kasi parang naliligaw yata ako. nangangapa sa tamang daan... pero ano pa mang mangyari sisiguraduhin kong makararating ako sa tamang daan.
lakas ng loob at pagririsk lang ang aking baon sa sinuong kong mundo. bukas maaaring magbago ang lahat. hindi ko pa nga lang tiyak kung sa ikabubuti ko ba o sa ikasasama...
Sunday, May 31, 2009
confessions of a private school student
buong buhay ko sa pribadong eskwelahan lang ako nag-aral simula nursery hanggang college pero hindi naman kami mayaman. buong buhay ko rin sa katolikong paaralan ako nalinang ngunit hindi naman ako palasimba.
eh ano ngayon? wala lang. magpapasukan na kasi eh. paniguradong kung nag-aaral pa ako ngayon, uber excited na akong pumasok kinabukasan para lang maipagmalaki ang aking bagong school supplies.
walang taon akong buburahin sa aking academic life. masasabi ko namang naenjoy ko ang aking buhay mag-aaral.
...
dahil balat mayaman nga ako (chos) at hindi nabahiran ng pampublikong paaralan (haha mayabang?) meron akong kakaibang fascination sa mga public school. bukod kasi sa iisa lang naman ang structure nila at sa pangalan palang masasabi mo na agad na pampubliko (*insert barrio name here* elemntary school/*name ng bayani* high school/*name of province* university) hindi ko alam kung bakit nahuhumaling ako dati na bumisita lang. curiosity hit me noon, bilang mga kapitbahay namin sa cabanatuan ay nag-aaral sa public at naging kaibigan ko na sila, sila ang ginawa kong tulay upang malutas ang misteryo sa akin ng kung ano ang meron sa public school.
dahil halfday lang sa aming private school at whole day sa public, uwian ko na nasa paaralan pa rin sila. kaya may i sama naman ako kunyari recess nila. ayun section 1 to forever meron sila sa dami ng students. malawak din naman at mapuno. manghang-mangha naman ako. meron silang science garden, math garden at meteor garden (weh patawa. hehe). nagtatanim sila ng gulay sa school at iba ang kanilang desk (yung mahaba na magkakatabi 2 to 3 students). higit sa lahat, pink ang kanilang uniform.
hindi lang doon natatapos ang lahat, ginagawa naming pasyalan ang school nila kapag weekend. doon naglalaro sa kanilang playground o nagtataguan. nagkukuwentuhan ng katatakutan na bumabalot sa kanilang pampublikong paaralan. enjoy naman parang private school student goes to a charity ball in a public school ang drama. joke. haha.
...
dahil inaabot ng abril pasok sa public school nauuna akong magbakasyon sa mga pinsan ko. kaya naman sa pampanga, naroroon na ako't nagmamaganda may pasok pa rin ang mga pinsan ko. take note dahil sa boredom nagseat in na ako sa klase nila. haha. well patapos na ang school year noon tumulong na rin ako sa paglilinis nila ng school. sushal charity work na naman ng isang private school student. nagdadamo, nagwawalis din, parang pulitiko lang. dahil hindi nila ako studyante, sa pinsan ko kinredit ang aking puntos kaya doble ang bonus grade ni cousin. akalain mo no? syempre after ng linisan laro na! takbuhan. tapos umaakyat sa puno ng mabolo na may makating balat ang prutas nito. hindi ko na maalala ang lasa ng mabolo basta bet namin na akyatin ang mga ito para lang malasap ang katas.
...
lahat na lang yata ng public school dating sementeryo. ewan ko malamang urban legend lang iyon. ilang beses ko na kasing narinig ang kuwentong iyon eh.
naalala ko, si mama naengkanto sa school nila dati. sa public school siya nag-aral noong elementary siya, tapos ayun nga malapit lang yung school nila sa bahay nila. eh heto namang si inay hindi raw makauwi, inabot na ng hapon at tila paikot-ikot lang siya sa school nila. hanggang sa sinundo siya ni lola at pinabaligtad ang damit niya. nakakarinig kaya siya ng "psst! psst!" noong time na iyon?
...
hay. i just miss school.
eh ano ngayon? wala lang. magpapasukan na kasi eh. paniguradong kung nag-aaral pa ako ngayon, uber excited na akong pumasok kinabukasan para lang maipagmalaki ang aking bagong school supplies.
walang taon akong buburahin sa aking academic life. masasabi ko namang naenjoy ko ang aking buhay mag-aaral.
...
dahil balat mayaman nga ako (chos) at hindi nabahiran ng pampublikong paaralan (haha mayabang?) meron akong kakaibang fascination sa mga public school. bukod kasi sa iisa lang naman ang structure nila at sa pangalan palang masasabi mo na agad na pampubliko (*insert barrio name here* elemntary school/*name ng bayani* high school/*name of province* university) hindi ko alam kung bakit nahuhumaling ako dati na bumisita lang. curiosity hit me noon, bilang mga kapitbahay namin sa cabanatuan ay nag-aaral sa public at naging kaibigan ko na sila, sila ang ginawa kong tulay upang malutas ang misteryo sa akin ng kung ano ang meron sa public school.
dahil halfday lang sa aming private school at whole day sa public, uwian ko na nasa paaralan pa rin sila. kaya may i sama naman ako kunyari recess nila. ayun section 1 to forever meron sila sa dami ng students. malawak din naman at mapuno. manghang-mangha naman ako. meron silang science garden, math garden at meteor garden (weh patawa. hehe). nagtatanim sila ng gulay sa school at iba ang kanilang desk (yung mahaba na magkakatabi 2 to 3 students). higit sa lahat, pink ang kanilang uniform.
hindi lang doon natatapos ang lahat, ginagawa naming pasyalan ang school nila kapag weekend. doon naglalaro sa kanilang playground o nagtataguan. nagkukuwentuhan ng katatakutan na bumabalot sa kanilang pampublikong paaralan. enjoy naman parang private school student goes to a charity ball in a public school ang drama. joke. haha.
...
dahil inaabot ng abril pasok sa public school nauuna akong magbakasyon sa mga pinsan ko. kaya naman sa pampanga, naroroon na ako't nagmamaganda may pasok pa rin ang mga pinsan ko. take note dahil sa boredom nagseat in na ako sa klase nila. haha. well patapos na ang school year noon tumulong na rin ako sa paglilinis nila ng school. sushal charity work na naman ng isang private school student. nagdadamo, nagwawalis din, parang pulitiko lang. dahil hindi nila ako studyante, sa pinsan ko kinredit ang aking puntos kaya doble ang bonus grade ni cousin. akalain mo no? syempre after ng linisan laro na! takbuhan. tapos umaakyat sa puno ng mabolo na may makating balat ang prutas nito. hindi ko na maalala ang lasa ng mabolo basta bet namin na akyatin ang mga ito para lang malasap ang katas.
...
lahat na lang yata ng public school dating sementeryo. ewan ko malamang urban legend lang iyon. ilang beses ko na kasing narinig ang kuwentong iyon eh.
naalala ko, si mama naengkanto sa school nila dati. sa public school siya nag-aral noong elementary siya, tapos ayun nga malapit lang yung school nila sa bahay nila. eh heto namang si inay hindi raw makauwi, inabot na ng hapon at tila paikot-ikot lang siya sa school nila. hanggang sa sinundo siya ni lola at pinabaligtad ang damit niya. nakakarinig kaya siya ng "psst! psst!" noong time na iyon?
...
hay. i just miss school.
Sunday, May 17, 2009
alaala ng tag-ulan
sad.
seasonal affective disorder.
The US National Library of Medicine notes that "some people experience a serious mood change when the seasons change. They may sleep too much, have little energy, and crave sweets and starchy foods. They may also feel depressed. Though symptoms can be severe, they usually clear up."
Symptoms of SAD may consist of: difficulty waking up in the morning, tendency to oversleep as well as to overeat, and especially a craving for carbohydrates, which leads to weight gain. Other symptoms include a lack of energy, difficulty concentrating on completing tasks, and withdrawal from friends, family, and social activities. All of this leads to the depression, pessimism, and lack of pleasure which characterize a person suffering from this disorder.
ayon iyan sa wikipedia. ganiyang nga siguro ang nadarama ko sa tuwing gloomy ang panahon. lalo na't tag-ulan na.
bakit nga kaya? hinungkat kong muli ang aking isang blog sa isa ko pang blog, mga alaala ng tag-ulan.
***
habang pumapatak ang ulan at humahalik na malamig na hangin sa aking balat saka naman sumabay na bumaha sa aking gunita ang mga alaala noong aking kabataan...
sa pampanga kasi ako nagbabakasyon noon tuwing summer. naroon kasi ang aking mga lolo't lola, tiyo't tiya at mga pinsan. kami lang ang naligaw sa lungsod ng cabanatuan na tatlong oras ang layo mula sa probinsya ng mga kapampangan. naaalala ko noon, sa unang pagpatak ng ulan sasalubungin namin ito ng aking mga pinsan! magbibisikleta sa baku-bakong kalsada na sinalanta ng lahar, pupunta sa tumana at maglalaro sa putikan, panonoorin ang nangangalit na ilog o dili kaya'y manghuhuli ng salaguinto't salagubang sa matandang puno ng sampaloc na sinasabing may kapre at mga duwende. namimitas din kami ng siniguelas o kaya aratelis kasi parang fresh kapag naulanan. ang saya! parang walang problema ang buhay.
pagkatapos ng buhos ng ulan, maririnig na namin ang pagkokak ng mga palaka. pwede na ring manghuli ng duron (parang grasshopper na peste sa palayan) na maaaring kainin o laruin. isama mo pa ang mga iba't-ibang klase ng tutubi gaya ng tutubing karayom, tutubing kalabaw at yung kulay orange(mahirap hulihin ang kulay blue na tutubi!). pwede ring manalagi na lang sa bahay at uminom ng kape o kumain ng champurado. mas exciting kapag may bahaghari!
kapag daw umuulan umiiyak ang diyos at kapag sinabayan naman ito ng araw, may kinakasal daw na pangit. oras na kumulog kundi umubo ang panginoon naglalaro naman daw ito ng bowling. hay ang sarap alalahanin ng tag-ulan dati. kung pwede lang balikan muli ang mga panahong iyon...
***
kaya siguro nakalulungkot ang rainy days, bukod sa maputik kapag naglakad ka sa kalsada, sa tuwing papatak ang ulan maraming alaala ang babaha. mga alaalang matatamis at masasaya. hay. kay sarap humigop ng mainit na tsokolate o kumain ng umuusok pang champorado.
...sa bagay sino nga bang hindi mapipikon sa pag-ulan lalo na noong kolehiyo. sana sinama na lang sa requirement ang bangka sa aming uniporme noon.
seasonal affective disorder.
The US National Library of Medicine notes that "some people experience a serious mood change when the seasons change. They may sleep too much, have little energy, and crave sweets and starchy foods. They may also feel depressed. Though symptoms can be severe, they usually clear up."
Symptoms of SAD may consist of: difficulty waking up in the morning, tendency to oversleep as well as to overeat, and especially a craving for carbohydrates, which leads to weight gain. Other symptoms include a lack of energy, difficulty concentrating on completing tasks, and withdrawal from friends, family, and social activities. All of this leads to the depression, pessimism, and lack of pleasure which characterize a person suffering from this disorder.
ayon iyan sa wikipedia. ganiyang nga siguro ang nadarama ko sa tuwing gloomy ang panahon. lalo na't tag-ulan na.
bakit nga kaya? hinungkat kong muli ang aking isang blog sa isa ko pang blog, mga alaala ng tag-ulan.
***
habang pumapatak ang ulan at humahalik na malamig na hangin sa aking balat saka naman sumabay na bumaha sa aking gunita ang mga alaala noong aking kabataan...
sa pampanga kasi ako nagbabakasyon noon tuwing summer. naroon kasi ang aking mga lolo't lola, tiyo't tiya at mga pinsan. kami lang ang naligaw sa lungsod ng cabanatuan na tatlong oras ang layo mula sa probinsya ng mga kapampangan. naaalala ko noon, sa unang pagpatak ng ulan sasalubungin namin ito ng aking mga pinsan! magbibisikleta sa baku-bakong kalsada na sinalanta ng lahar, pupunta sa tumana at maglalaro sa putikan, panonoorin ang nangangalit na ilog o dili kaya'y manghuhuli ng salaguinto't salagubang sa matandang puno ng sampaloc na sinasabing may kapre at mga duwende. namimitas din kami ng siniguelas o kaya aratelis kasi parang fresh kapag naulanan. ang saya! parang walang problema ang buhay.
pagkatapos ng buhos ng ulan, maririnig na namin ang pagkokak ng mga palaka. pwede na ring manghuli ng duron (parang grasshopper na peste sa palayan) na maaaring kainin o laruin. isama mo pa ang mga iba't-ibang klase ng tutubi gaya ng tutubing karayom, tutubing kalabaw at yung kulay orange(mahirap hulihin ang kulay blue na tutubi!). pwede ring manalagi na lang sa bahay at uminom ng kape o kumain ng champurado. mas exciting kapag may bahaghari!
kapag daw umuulan umiiyak ang diyos at kapag sinabayan naman ito ng araw, may kinakasal daw na pangit. oras na kumulog kundi umubo ang panginoon naglalaro naman daw ito ng bowling. hay ang sarap alalahanin ng tag-ulan dati. kung pwede lang balikan muli ang mga panahong iyon...
***
kaya siguro nakalulungkot ang rainy days, bukod sa maputik kapag naglakad ka sa kalsada, sa tuwing papatak ang ulan maraming alaala ang babaha. mga alaalang matatamis at masasaya. hay. kay sarap humigop ng mainit na tsokolate o kumain ng umuusok pang champorado.
...sa bagay sino nga bang hindi mapipikon sa pag-ulan lalo na noong kolehiyo. sana sinama na lang sa requirement ang bangka sa aming uniporme noon.
Sunday, May 3, 2009
nang mapikon sa akin si lord
nagtika-tika ako ngayong nakaraang mga araw at naisip ko medyo malakas yata ako kay bro. pero ang catch hindi yata niya binibigay ng buo ang ang aking mga dasal, hindi naman sa choosy ako no? sa totoo lang kuntento naman ako sa mga naibibigay niyo sa akin pero naisip ko lang parang patingi-tingi ang kasagutan sa mga dasal, marahil salot daw kasi ang mga bading, hindi ako nagsisimba tuwing linggo o dili kaya'y kulang-kulang daw ang detalye ng pagdadasal ko.
naalala ko noong high school, sumali ako sa division school press conference. nakawiwindang! kasi nilagay ako sa sports writing ng adviser namin sa school organ! asports writing?! excuse me di ba? malay ko sa sports writing, so dahil mahal ko masyado ang pagsusulat go lang. sumali ako, at nosebleed kasi english division iyon eh mas gamay ko ang ating sariling wika kaysa wikang banyaga! syempre nagdasal akong manalo (sana pala para bidang kontrabida ang pinagdasal ko na lang matalo nawa ang mga katunggali ko! wahaha. shet lalong hindi sasagutin ni lord ang dasal ko nun. hehe). aba aba akalain mong nanalo nga ako! 5th placer (uy bente mahigit kami nun ha?!haha) nga lang. sabi siguro ni lord, "eh hindi mo naman sinabing first place eh!". nako kaya siguro hanggang top 3 lang ako sa room noong grade school kasi hindi ko nga naman iniispecify na "sana top 1 ako." huwag ng choosy, 5th placer pa rin iyon ha to think na tungkol sa basketball game sinulat ko na wala naman akong kamuwang-muwang sa basketball, piko at jackstone mana pa!
pinangarap kong mag-aral sa ateneo at pinagdasal kong na ana pumasa ako run kahit maghirap pamilya namin sa pagpapaaral sa akin. at least kahit na nasa squatters area na kami dahil nasaid na ang aming kayamanan bongga pa rin at maipagmamalaki ko sa adik naming mga kapitbahay na sa ateneo ako nag-aaral. dahil diyan hindi dininig ni lord ang aking prayers at upang maging mabuti akong kristiyano sa ust niya ako pinag-aral na infairness hindi ko naman pinagsisisihan at thankful ako sa aking thomasian education. amen! teka specific na ang dasal ko nun na sa ateneo sana ako mag-aral hindi ba? sagot ba naman siguro ni lord, "how do global warming affect globalization?" tunganga, may password pa pala ang prayers bago sagutin. (oo maniwala ka nakausap ko siya, hindi lang si santino ang may kakayahan no. chos)
sumali ako sa isang premyadong univrsity-wide literary contest noong college. malamang pinagdasal ko na magwagi ako. again kulang siguro sa detalye, nagwagi naman kaso hindi pumasok sa top 3 at karangalang banggit (honorable mention) lang ang binigay sa akin para sa aking katha pero syempre out and proud pa rin ako kasi maraming sumasali sa patimpalak na iyon. muntik pa akong magbuwis buhay kasi natapilok pa ako noong kukunin ko ang award!
matapos magtapos ng kolehiyo noong nakaraang taon, nagdasal ako na sana makapagwork ako sa tv network. kung news, gusto ko sa gma at kapag entertainment sa abscbn naman. aba aba ubos biyaya nagexam ako sa parehas at pumasa. napathank you lord ako syempre kaso dugo sa ilong kung ano pipiliin ko sa dalawa. unang nagparamdam ang gma news. akala ko magiging masaya ako kaso all i wanna do nga is to write inspiring stories na babago sa buhay ng taong babasa/manonood nito, hanggang sa kumatok na ang kapamilya network sa tingin ko mas matutupad ko ang aking pangarap sa nasabing network. tumuloy ako at linisan ang balitaan para suungin ang aking pangarap (isa pa akong kapamilya talaga kaya winner) kaso mukhang kulang na naman sa detalye ang aking dasal.... napipikon na siguro sa aking ang diyos... binibigay naman niya ang aking mga kahilingan (isa na lang actually ang hindi pa niya tinutupad! lord gusto ko ng magsulat please? baka sakaling matapos na ang aking kalbaryo sa aking puso na buhat-buhat ko ngayon. haha sa tingin ko ito ang sagot sa aking hinahangad na kaligayahan. sige na kukumpletuhin ko ang detalye ng dasal ko. promise, kung gusto mo 5 page essay pa!), so nakalipat nga ako sa mas gusto kong network at napunta naman sa hinahangad kong show... kaso...
shucks may kulang na naman yata kasi sa dasal ko... nakalimutan ko yatang sabihin na "...at sana po maging masaya ako." hindi pala sapat na gusto mo lang dahil minsan kapag nakuha mo ito, hindi ka rin pala agad magiging masaya.
naalala ko noong high school, sumali ako sa division school press conference. nakawiwindang! kasi nilagay ako sa sports writing ng adviser namin sa school organ! asports writing?! excuse me di ba? malay ko sa sports writing, so dahil mahal ko masyado ang pagsusulat go lang. sumali ako, at nosebleed kasi english division iyon eh mas gamay ko ang ating sariling wika kaysa wikang banyaga! syempre nagdasal akong manalo (sana pala para bidang kontrabida ang pinagdasal ko na lang matalo nawa ang mga katunggali ko! wahaha. shet lalong hindi sasagutin ni lord ang dasal ko nun. hehe). aba aba akalain mong nanalo nga ako! 5th placer (uy bente mahigit kami nun ha?!haha) nga lang. sabi siguro ni lord, "eh hindi mo naman sinabing first place eh!". nako kaya siguro hanggang top 3 lang ako sa room noong grade school kasi hindi ko nga naman iniispecify na "sana top 1 ako." huwag ng choosy, 5th placer pa rin iyon ha to think na tungkol sa basketball game sinulat ko na wala naman akong kamuwang-muwang sa basketball, piko at jackstone mana pa!
pinangarap kong mag-aral sa ateneo at pinagdasal kong na ana pumasa ako run kahit maghirap pamilya namin sa pagpapaaral sa akin. at least kahit na nasa squatters area na kami dahil nasaid na ang aming kayamanan bongga pa rin at maipagmamalaki ko sa adik naming mga kapitbahay na sa ateneo ako nag-aaral. dahil diyan hindi dininig ni lord ang aking prayers at upang maging mabuti akong kristiyano sa ust niya ako pinag-aral na infairness hindi ko naman pinagsisisihan at thankful ako sa aking thomasian education. amen! teka specific na ang dasal ko nun na sa ateneo sana ako mag-aral hindi ba? sagot ba naman siguro ni lord, "how do global warming affect globalization?" tunganga, may password pa pala ang prayers bago sagutin. (oo maniwala ka nakausap ko siya, hindi lang si santino ang may kakayahan no. chos)
sumali ako sa isang premyadong univrsity-wide literary contest noong college. malamang pinagdasal ko na magwagi ako. again kulang siguro sa detalye, nagwagi naman kaso hindi pumasok sa top 3 at karangalang banggit (honorable mention) lang ang binigay sa akin para sa aking katha pero syempre out and proud pa rin ako kasi maraming sumasali sa patimpalak na iyon. muntik pa akong magbuwis buhay kasi natapilok pa ako noong kukunin ko ang award!
matapos magtapos ng kolehiyo noong nakaraang taon, nagdasal ako na sana makapagwork ako sa tv network. kung news, gusto ko sa gma at kapag entertainment sa abscbn naman. aba aba ubos biyaya nagexam ako sa parehas at pumasa. napathank you lord ako syempre kaso dugo sa ilong kung ano pipiliin ko sa dalawa. unang nagparamdam ang gma news. akala ko magiging masaya ako kaso all i wanna do nga is to write inspiring stories na babago sa buhay ng taong babasa/manonood nito, hanggang sa kumatok na ang kapamilya network sa tingin ko mas matutupad ko ang aking pangarap sa nasabing network. tumuloy ako at linisan ang balitaan para suungin ang aking pangarap (isa pa akong kapamilya talaga kaya winner) kaso mukhang kulang na naman sa detalye ang aking dasal.... napipikon na siguro sa aking ang diyos... binibigay naman niya ang aking mga kahilingan (isa na lang actually ang hindi pa niya tinutupad! lord gusto ko ng magsulat please? baka sakaling matapos na ang aking kalbaryo sa aking puso na buhat-buhat ko ngayon. haha sa tingin ko ito ang sagot sa aking hinahangad na kaligayahan. sige na kukumpletuhin ko ang detalye ng dasal ko. promise, kung gusto mo 5 page essay pa!), so nakalipat nga ako sa mas gusto kong network at napunta naman sa hinahangad kong show... kaso...
shucks may kulang na naman yata kasi sa dasal ko... nakalimutan ko yatang sabihin na "...at sana po maging masaya ako." hindi pala sapat na gusto mo lang dahil minsan kapag nakuha mo ito, hindi ka rin pala agad magiging masaya.
Sunday, April 26, 2009
star wannabe
halos lahat siguro tayo nangarap maging isang artista, na mapanood ang sarili sa telebisyon o kaya'y napagdaanan din na umawit pa minsan o umiiyak kunyari sa harap ng salamin... pero iilan lang ang nabibigyan ng tsansang sumikat at matupad ang kanilang mumunting pangarap na maging isang bituin.
sa industriyang aking kinabibilingan, naatasan akong mangalap ng mga tauhang pupunan ng iilang tao, ang tawag sa kanila ay mga talent, sila ang mga chismosang kapitbahay, naglalakad sa kalsada, pareng mayabang, mareng machika, nagsisimba, estudyanteng kumakain, customer sa karinderya na nakahahalubilo ng mga artista. kumbaga sila ang mga taong walang pangalan sa telebisyon na hindi mo makikita sa credits o obb. so kailangan magpaaudition para lang mapunan ang mga karakter sa script gaya ng matandang babae na ang linya lang ay "meynard hinahanap ka ng nobya mo sa dorm!" o Lalaki 2 na ang tanging sasabihin ay "hindi ka na nga mahal nun." naku matapos magtext sa mga talent coordinators, naku nagsibihusan ang mga tao. malaki, maliit, gwapo, swangit, may talent at pati yung talent-talentan lang.
marami ang gustong magartista at makita sa tv! masarap nga namang itetext mo yung mga kaibigan mo na "hoy watch kayo ng (insert show here) ako yung dadaan sa likod ni john lloyd!" kumbaga iba pa rin ang one second of fame, bawal nga lang kumurap kasi hindi ka na mapapansin.
sino nga ba naman ang aayaw sa kinang ng entablado? bukod na sa sikat ka na at hindi na kakayanin pang magshopping sa ali mall dahil kukuyugin ka yayaman ka pa at ireraid pa ang marangyang bag mo sa snn! kaya naman hindi magkandaugaga ang mga tao sa nasabing audition makuha lang ang role ni lalaki 1, lalaki 2 at matandang babae. ako naman nagsisilbing kontrabida sa kanilang mga pangarap. kasi naman, masama mang isipin, may mga taong kailangang ipaunawa mo pa sa kanila na pwedeng mamili na lang sila ng ibang pangarap dahil hindi talaga para sa kanila ang showbiz. hay. well paistaran na lang ang labanan... tutal lahat naman tayo ay mga artista sa isang malaking entablado at may mga role na ginagampanan. hay minsan nga lang sadyang mahirap ang role na binibigay ni direk...
sa industriyang aking kinabibilingan, naatasan akong mangalap ng mga tauhang pupunan ng iilang tao, ang tawag sa kanila ay mga talent, sila ang mga chismosang kapitbahay, naglalakad sa kalsada, pareng mayabang, mareng machika, nagsisimba, estudyanteng kumakain, customer sa karinderya na nakahahalubilo ng mga artista. kumbaga sila ang mga taong walang pangalan sa telebisyon na hindi mo makikita sa credits o obb. so kailangan magpaaudition para lang mapunan ang mga karakter sa script gaya ng matandang babae na ang linya lang ay "meynard hinahanap ka ng nobya mo sa dorm!" o Lalaki 2 na ang tanging sasabihin ay "hindi ka na nga mahal nun." naku matapos magtext sa mga talent coordinators, naku nagsibihusan ang mga tao. malaki, maliit, gwapo, swangit, may talent at pati yung talent-talentan lang.
marami ang gustong magartista at makita sa tv! masarap nga namang itetext mo yung mga kaibigan mo na "hoy watch kayo ng (insert show here) ako yung dadaan sa likod ni john lloyd!" kumbaga iba pa rin ang one second of fame, bawal nga lang kumurap kasi hindi ka na mapapansin.
sino nga ba naman ang aayaw sa kinang ng entablado? bukod na sa sikat ka na at hindi na kakayanin pang magshopping sa ali mall dahil kukuyugin ka yayaman ka pa at ireraid pa ang marangyang bag mo sa snn! kaya naman hindi magkandaugaga ang mga tao sa nasabing audition makuha lang ang role ni lalaki 1, lalaki 2 at matandang babae. ako naman nagsisilbing kontrabida sa kanilang mga pangarap. kasi naman, masama mang isipin, may mga taong kailangang ipaunawa mo pa sa kanila na pwedeng mamili na lang sila ng ibang pangarap dahil hindi talaga para sa kanila ang showbiz. hay. well paistaran na lang ang labanan... tutal lahat naman tayo ay mga artista sa isang malaking entablado at may mga role na ginagampanan. hay minsan nga lang sadyang mahirap ang role na binibigay ni direk...
Sunday, April 5, 2009
sampung utos
1. Ibigin mo ang DIYOS ng lalo at higit sa lahat.
2. Huwag kang sasamba sa mga diyos-diyosan.
3. Ipangilin mo ang araw ng Sabbath. (hindi ako nagsisimba tuwing linggo.)
4. Igalang mo ang iyong ama at ina. (ilang beses ko na ba silang nasagot?)
5. Huwag kang papatay. (ilang lamok, ipis, palaka at mga insekto na ang nagbuwis ng buhay?)
6. Huwag kang makikiapid sa hindi mo asawa.
7. Huwag kang magnanakaw. ( finder's keeper! papel, barya ni mama (pamasahe bakit?hehe), bolpen... sige sa susunod magiging akyat bahay na ko. haha)
8. Huwag kang magbibintang at huwag kang magsisinungaling. (hindi pa kaya ako nambintang o nagsinungaling ever.)
9. Huwag kang mag nanasa sa hindi mo pag- aari. (kasalanan ko ba kung minsan likas akong inggitera?)
10. Huwag kang magnanasa sa hindi mo asawa.(ito ang pinakamasarap suwayin! wahaha)
naniniwala akong mabait naman akong tao. pero alam na alam natin na walang perpekto at sa kailalimilaliman natin ay nagtatago ang ating evil twin na kahit anong oras ay pwedeng lumabas at umagaw ng eksena. kumbaga sa bawat bida ay may kontrabida within! i have my fair share of evil deeds na sa akin na lang iyon.(hehe) kailangan ko nga yatang mangilin ngayong semana santa.
***
sala
ilang pako ang naging kabayaran
ng bawat kalapastanganan
sa kagat ng mansanas
lahat ay nagsimulang maagnas
dahil
bago pa man mahimlay
apoy na ang naghihintay
iligtas mo na ang iyong kaluluwa
bago malunod sa itim na lawa
ang mga itim na anghel
ay narito na.
***
sala
ilang pako ang naging kabayaran
ng bawat kalapastanganan
sa kagat ng mansanas
lahat ay nagsimulang maagnas
dahil
bago pa man mahimlay
apoy na ang naghihintay
iligtas mo na ang iyong kaluluwa
bago malunod sa itim na lawa
ang mga itim na anghel
ay narito na.
Subscribe to:
Posts (Atom)
-
let me start this post with a cliched "one rainy september night", i decided to battle the rain and land on a wet road. i descende... -
i'm always fascinated with the unknown. bata pa lang ako imbis na matakot sa dilim, mas sinusuong ko ito. hindi ako takot lapitan ang pu...
-
gusto mo ng surreal feeling? 1999. twenty years ago. imagine how different the world was. no iphones. and the whole world...
