the prophecy

I’m a cold person.

I just know. My friends know. But I have empathy. So technically, hindi naman ako cold-hearted. Magkaiba yun. I built walls higher than the Great Wall of China. A fortress that I hold dear. That’s why, admittedly, I come as cold. Madalas awkward akong magkuwento about my feelings, but when I share and process my emotions — I pour them, like a bursting dam in its critical level.

After the storm, the wall will always close shut.
Winter always come, even it’s sweltering hot in our tropical Philippines.

***

The recent rains in the Metro triggered feelings. Kaya napunta na naman sa usapang puso ang topic nang minsang tumambay kami ng mga friends ko sa work one rainy August night sa Tides. Huling tambay pa namin dun, mid to late 20s pa yata kami — we’re in our early 30s now. Mas tumanda na. Mas nabugbog na sa realidad. Mas nabaliw na sa buhay. Haha actually mas hobby naming mag-usap about feelings, well bilang writers naman kami, so hindi na bago. Pero mas madalas na. Part na siguro ng pagtanda at syempre close na kami. But consistent na alam nila ang aking walls at trust issues lalo na sa mga taong hindi ko naman kilala.

Years ago, alam nila kung bakit ako walang jowa, because of the said reason, so they asked me again, bakit hindi ko raw subukan. Seek for that love.

I told them, ayoko. Ang mga kausap ko parehas na galing sa break up, pero yung isa, may bago na. Sa span ng kanilang mga long term relationships, zero pa rin ang record ko. The token NBSB sa barkada. Haha

Why?

I love myself more. I enjoyed the start of my 30s kasi I can finally, and confidently say na mas kilala ko na ang sarili ko. I’m more self aware. I’m embracing my flaws, trying to be mature about things and I know what I want.

So if may taong darating sa buhay ko, dapat worth it. Kasi siya ang magiging rason kung bakit ko gigibain ang malaki at makapal na pader na buong buhay kong tinayo para hindi masaktan.

***

Bago pa ako masaktan ng iba, sobra ko nang sinasaktan ang sarili ko. 

You know what they say, sarili natin ang ating harshest critic. 

It’s true.

I punish myslelf everyday. And I love myself for it.

Kasi alam kong wala nang mas makakasakit pa sa’kin.

Kundi ang sarili ko.

***

We are all broken. And that’s beutiful.

***

2012 or 2013.

My friend told me na she’s kinda into the fortune telling arts for fun. So, she playfully read my palm lines.

Tatlong beses daw akong magmamahal.

Ang ikatlong tao daw na mamahalin ko ang papatay sa’kin.

Ang catch?

Dalawang beses nang tumibok ang puso ko, so kung sino man itong mamahalin ko ngayon ay magiging mapanganib sa’king buhay...

Haha. Ang interesting di ba? Recipe ng isang epic love story fantasy.

Maybe, subconsciously yan ang rason kung bakit hindi ako nagjojowa kasi alam kong quota na. Ayoko pang mamatay. Haha

Well, hindi rin naman klaro kung ang rule ba ay dapat mutual yung love, kasi if ever ganun, wala pa tayo sa isa.

And let’s say totoo ang propesiya, magmamahal ka ba ng dalawang magkaibang lalaki kung alam mong hindi naman sila ang makakatuluyan mo?

But the most important question is, magmamahal ka ba kung kamatayan naman ang kapalit?

***

This is the official start of my sixth season. Wow. Six seasons. Twelve years (this December). Akalain mo nga naman? College pa ako nung simulan ko ang blog na ito, at magsasampung taon na ako sa aking trabaho.

Ang interesting makita ang evolotion ng aking posts, writing wise - mas free ako dati, but i must say, mas mature na ngayon. Aba dapat lang. Haha

Apat ang blogs ko nung college, ngayon dalawa na lang. Pero ito ang pinakamalapit sa puso ko, kasi syempre mas matagal na.

Ang sarap pa rin niyang balik-balikan kahit cringe. haha

Ang dami nang nagbago pero heto pa rin tayo mahal ko.

buhay ka pa ba?

2016 pa huling post ko.

buhay pa ba?

buhay pa naman.

tumanda lang. kapag nakikita at nabibisita ko ang blog na ito, ang daming bumabalik

na alaala.

kabataan ko.

mga hanash sa mundo.

yung dating ako na ako pa rin naman.

na hindi na ako.

marami nang nagbago.

sa paligid.

sa akin.

sa atin.

namiss kong magsulat dito.

yung madulas lang. walang iniisip. o maraming iniisip pero nalalapat.

marami ng uso ngayon.

pero iba pa rin ang pinagsamahan natin.

babalik at babalik pa rin ako sa'yo.

ilang buwan

o taon man akong manahimik

heto pa rin.

buhay pa. 

long time no write

hello blog.

musta? missed me? haha long time no write.
ilang buwan na ba? or almost a year na nga ata.

just celebrated my 29th birthday last month.
so old right? haha actually i don't mind getting old.
for now.

ang issue ko,  i feel...

empty.

actually more of losing direction.
i'm okay with work, still single -- sometimes longing for someone, sometimes hindi. but okay sa kahit ano. but i feel insecure. sometimes about myself -- sometimes on my looks, but more on my ability -- sa'king bread and butter. i feel lost.

am i happy?

hmm. so so.

i feel blah. 

yung tipong hindi mo alam para saan ka pa gumigising. pero of course i'm still happy na gumigising pa ako. haha. pero namiss ko lang yung feeling na excited ka. yung may purpose. paggising mo kasi sa umaga -- or in my case, hapon, ang tanong ano na? or sino na nga ba ako?

i know i've changed a lot. honestly i want the person who am i now.
but i still look sa taong kilala kong ako -- yung bago ako naging ngayon. sometimes i look on old places baka kasi naghahang out pa run yung old me ko, or trying to find that lost me among my old friends -- hoping to ask if gusto ba niya ang nakikita niya ngayon. or kung tama ba o kuntento ba siya sa naging siya.

sometimes i'm also curious on kung ano ang nakikita ng mga bagong taong nakikilala ko sa'kin -- ibang-iba pa kaya yun sa ako ten years ago?

i honestly feel na sometimes  parang i'm losing my self. my voice --  sa pagsulat.
yung aking core.

hindi ko na nga rin maalala kung kailan ako huling nanaginip ng klaro. yung tipong paggising ko humahangos ako or namamangha kung ano ba ang ibig sabihin nun -- wala lang. feeling ko nakakabother lang. haha kasi dati naalala ko naman mga panaginip ko.

howell.

siguro kailangan ko lang maghanap ng bagong purpose -- ng inspirasyon na hindi necessarily tao (pero pwede rin. haha) at higit sa lahat i feel kailangan ko na sigurong umalis sa aking comfort zone.

i want to challenge myself again.

to let go.

to have a reason again.

the biggest loser

"are you ready?"

her mom, a showbiz royalty, asked her.
she's looking regal in her simple white long sleeves.
she just nods, they exchanged nervous smiles.

alam niya pagharap niya sa libo libong taga-suporta magbabago na ang buhay niya.
she's hopeful, kinda optimistic about this country.

her heart beats, fast like the beads of the falling rain that flooded the metro,  sending chaos and traffic in the big city. paralyzing the urban jungle, her future problem. she knows in her heart that she can -- she will win this.

sabi niya susundan lang daw niya ang ginawa ng ama. ang kaniyang amang action star. ang kaniyang amang tumatambling, a swashbuckling leading man of many movies shooting goons with thick black mustaches.

maybe she wants to be an actress.
the country is her big cinema -- us, her audience, yapping and clapping as she acts, dances and sings.
but we see those thin strings.

in her arms, in her feet, even sa kaniyang eyelids -- one yank, her eyes seem amazed. may string din sa gilid ng bibig, bawat buka ng bunganga may humihila ng maninipis na sinulid, ngingiti, tatawa, lulungkot. mahahaba, maninipis na puting sinulid, sa bawat daliri ng kamay, ng paa, sa tiyan, animo'y pati ang mga hibla ng buhok, may putong sinulid.

susundan natin, susundan natin, susundan natin, hawak ng isang lalaki -- matagal na niyang pangarap ito pero alam niyang hindi siya mananalo.

kaya pumayag din si babae magpakabit ng sinulid. sa lahat ng bahagi ng kaniyang katawan.
hindi natin alam kung sa bawat kumpas ng kamay ni lalaki ay susunod siya.

susundan daw ang yapak ng ama.
she has to win.
you have to win.
sabi pa ng lalaki.

***

"hindi ka na mananalo pa." sabi ng manghuhula sa kaniya.
madilim, hindi natin makita ang kaniyang kausap.
"tang ina. hindi totoo ang sinabi mo. gusto mong matulog sa labas ng condo mo sa makati?"

...

"bumaba ka sa survey kasi." 

"tang inang survey. tang inang mga estudyante. tang inang mga pilipino. kapag nanalo ako makikita nila."

"sabi ng baraha wala ka nang pag-asa..."

"tang ina ang mga baraha mo. kaya kong manalo, makikita mo."

...

"nilabas na nila ang ad ko. maaawa sila sa'kin. madali namang bilugin ang kanilang ulo."

"pero wag kang umasa kaibigan --"

isang malutong na sampal ang aalingawngaw sa gabi.

"sasabihin mo bang mananalo ako o pasasabugin ko ang ulo mo?"

...

"sagot!"

"mananalo kayo...."

"magunaw man ang mundo, mananalo ako."

sa kadiliman ng gabi, lumabas siya sa bahay ng manghuhula.
tila kakambal siya ng anino, pero maaninag natin ang kaniyang mga mata -- puno ng pangamba at takot.

mananalo pa ba siya?
kasing dilim ng kaniyang puso ang gabi.

***

puno ang agam agam ang mukha ng lalaki habang sinusuot ang kaniyang dilaw na polo shirt.

"ikaw naman ang ieenderso niya, don't you worry."

"alam ko." sagot niya.

"so quit worrying." she said, in her usual bossy tone, as if she's in her office again. "yellow suits you."

he smiles faintly. "bayad utang yun."

"right. dapat lang. for your sacrifice six years ago." she said sternly. siya ang namili ng isusuot ng kaniyang asawa, she combs his hair lovingly.

makikita na ang puti nitong buhok, siguro dahil sa samu't-saring kunsumisyon.

"pano pag di ako manalo?" may pag-aalinlangan sa boses niya.

"yes you will. do you think that ambitious woman will take the cake? after that fiasco with that cult? i dont think so." 

"still may chance."

"im sure makakahabol ka after ka niyang i-proclaim. his reputation will rub on you."

"you think?"

she nods. kumbinsido sa asawa.

"what if i fail?"

"wag mo kasing isiping matatalo ka."

"hindi naman ako natatakot matalo. natatakot ako na madisappoint siya sa'kin."

...

"after all these years... sana manalo ako. that way he might love me back."

matatahimik lang si misis. lahat ng pagpapakitang tao niya, para sa ibang tao, alam niya yun sa kasal pa lang. para sa pangulo. kaya pumapalpak kasi sa takot na madisappoint ang presidente. pero sa lahat ng kapalpakang yun, hindi siya pinagalitan dahil lang sa sakripisyo niyang ginawa anim na taon ang nakararaan.

makuha man niya ang kaniyang enderso, pero hindi ang kaniyang pagmamahal.

***

bakit sa lahat nang ito, tayo ang talo?










napanood mo na ba ang heneral luna?
hindi ba? ay ano ba yan. baka makatulong itong link para manood ka.

the great wall of cheka

it was also a wednesday last year, kasisimula pa lang ng july when i was haunted and hunted by a death of an acquaintance.

a death i never expected to affect me profoundly.
the reality that you can die young, snatching you off your sleep, that death in the final destination movies na hindi titigil para kit'lin ang buhay mo. parang stalker lurking in the shadow.

that was last year.
and this year another death shocked me.

a young promising teen actress took her own life habang ako sobrang takot na takot mamatay, nakayanan niyang tuldukan ang kaniyang buhay.

but i don't judge her.
...nakakalungkot lang.

the paranoia of dying eventually faded, actually meron pa rin pero hindi na kasing lala nung last year. nakatulong din siguro na naging busy ako at may pinagkakaabalahan.

i confronted it by talking about it with my friends. nakatulong naman.
iba naman ang naghaunt sa'kin lately -- that ever mailap na love life. lol

***

if death lurks in the shadow, love is in the air.
charot. hihi.

...but yeah.
it is annoyingly everywhere. lol. si love waiting in the park bench, having a day off. or sneaking in tinder or even in hopeless grindr. in the air we breathe, in the aftertaste of expensive chocolate from your dreamy suitor.. in the dog shit you didn't pick up.. pero alam mo kung saan siya wala?

sa'kin.
shet.

forever punchline ang love life ko. haha
minsan napunchline na rin sa office ang kawalan ko nang love life.
...at mapaglaro ang tadhana...

ang isang barkada ko sa workplace, ako lang ang walang dyowa.
yung isa sa tinder nakahanap ng mahal, tas yung isa naman tuloy pa rin sa complicated niyang kasintahan.

then, suddenly ang bestfriend ko may ka-date. sa tinder din.
gosh. i almost got desperate at kulang na lang magright swipe ako sa lahat ng nakikita ko sa tinder. haha. oo napeer pressure ako. ganern levels. kasi naman third wheel forever ang role ko at ako na ang nagiging token beki bestfriend role! haha shet nikki valdez lang ang peg.

...pano kung nikki valdez roles nga ang tadhana ko?

wah. lord pwede naman for once maging toni gonzaga ako? or sarah geronimo? haha

sa isang inuman, nabanggit nung dati kong boss turned friend na ang dami ko raw kasing walls. subukan ko raw kasing magbaba para magkadyowa ako.
sabi ko naman sa isip ko, subukan naman nilang tibagin di ba? hihi.

siguro kaya ko naman. pero sa tamang tao. :)
...kung darating siya.

pero minsan mapapagod ka na rin sa kakahanap. ang dami ko rin kasing kuda. haha
charhahapero kung mahal mo ang isang tao di ba, madali namang magpatibag ng pader? ang magpabago ng dingding, magbukas ng pinto sa pogi. . . ang tumigil sa pangunguwestiyon, ang pagkabulag sa mga kakulangan,  pagpuno sa mga kabawasan... kung mahal mo na ang tao.

pero pano nga kung hindi ka pala nakatadhanang magmahal?
o baka habang buhay kang matatakot sumubok?

...ayoko rin kasi ng dates.
wala lang. naplaplastikan ako. haha nakakapressure kasi. parang dapat meron kang patunayan. iyong lagi mong iisipin na sana magustuhan ka. na bawal kang magkamali.

...minsan ang pathetic ko rin kasi.
masyadong eager. masyadong nagsasabi agad na gusto. pero di ba kung madali nating makuha ang bagay madali rin nating bitawan? so ganun tuloy pakiramdam nila kapag sinasabi kong gusto ko sila. hindi na sila nachachallenge. nasasakal agad.

hindi pa ako nililigawan kahit kailan. walang nagkamali. haha hindi ko rin naman alam ang iaasta. lol
hindi ko rin naman kayang manligaw. 

...parang ayokong lagyan ng label ang mga bagay. 
ayokong tawaging date. parang may cringe factor. ang ligaw parang ang plastic lang din, gagawin mo lahat para mapasagot pero pag napasagot wala na, or baka pangstraight lang yun. ayoko ng labels pero gusto ko rin namang maranasang may tawaging boyfie,  bebe, bae, love, babe... akin.

jusko. kaso posible ba yun lalo na sa lipunan natin na hobby ang maglabel sa lahat ng bagay. 

or baka wala pa talaga yung taong yun? o baka wala naman talaga siya.
sinasabi nila may mga taong nakalaan sa'tin, pero bakit may mga matatandang binata at dalaga?

masyado na akong matanda para maniwala pa sa destiny plot.
pero ayoko namang maging cynical masyado.

nakakapagod na rin kasi ang puro kama na lang. madaling makaraos, mailabas ang mga halinghing, parang bula na madaling maglaho ang ligaya.

***

sa susunod na linggo tatanda na naman ako ng isang taon.
hindi ko alam, may panibago na naman sigurong magmumulto pero alam kong nandiyan pa rin ang mga gabing hindi mo pa rin maiwasang maisip ang takot sa pagkamatay, o ang pagiging mag-isa. o ang ilap ng pagmamahal.

kapag tumatanda, mas nagiging kumplikado ang mundo.
pero mas madaling umunawa.

sa taong ito hindi na ako nagsusulat ng birthday wishlist.
pero hindi dahil karamihan naman hindi ko nakukuha, kung hindi dahil magbebente ocho na ako, hindi na sapat ang humiling lang. dapat gumawa. dapat humakbang.

nandiyan man ang mga takot, sa kawalan ng kasiguraduhan, harapin lang siguro.
kalabisan naman kung lumilipas lang ang mga taon na wala tayong natututunan.

sinubukan ko noon na hayaan ang pagmamahal na dumating, sinubukan ko ring hanapin.
ilang posts na ba ang nasabi ko rito na sinabi kong gusto ko na? haha.
hindi pa rin nagbabago ang kagustuhang iyon.

pero hindi ko pipilitin.
siguro may gigiba pa rin ng pader, o mas tataas pa ang mga ito.
dadagdagan pa ang semento, pipintahan, vavandalan at iihian.

i will not compromise myself.
sawa na rin akong maghanap. maging desperado. ang matakot.

basta yayakapin ko na lang ang mundo. :)