the prophecy

I’m a cold person.

I just know. My friends know. But I have empathy. So technically, hindi naman ako cold-hearted. Magkaiba yun. I built walls higher than the Great Wall of China. A fortress that I hold dear. That’s why, admittedly, I come as cold. Madalas awkward akong magkuwento about my feelings, but when I share and process my emotions — I pour them, like a bursting dam in its critical level.

After the storm, the wall will always close shut.
Winter always come, even it’s sweltering hot in our tropical Philippines.

***

The recent rains in the Metro triggered feelings. Kaya napunta na naman sa usapang puso ang topic nang minsang tumambay kami ng mga friends ko sa work one rainy August night sa Tides. Huling tambay pa namin dun, mid to late 20s pa yata kami — we’re in our early 30s now. Mas tumanda na. Mas nabugbog na sa realidad. Mas nabaliw na sa buhay. Haha actually mas hobby naming mag-usap about feelings, well bilang writers naman kami, so hindi na bago. Pero mas madalas na. Part na siguro ng pagtanda at syempre close na kami. But consistent na alam nila ang aking walls at trust issues lalo na sa mga taong hindi ko naman kilala.

Years ago, alam nila kung bakit ako walang jowa, because of the said reason, so they asked me again, bakit hindi ko raw subukan. Seek for that love.

I told them, ayoko. Ang mga kausap ko parehas na galing sa break up, pero yung isa, may bago na. Sa span ng kanilang mga long term relationships, zero pa rin ang record ko. The token NBSB sa barkada. Haha

Why?

I love myself more. I enjoyed the start of my 30s kasi I can finally, and confidently say na mas kilala ko na ang sarili ko. I’m more self aware. I’m embracing my flaws, trying to be mature about things and I know what I want.

So if may taong darating sa buhay ko, dapat worth it. Kasi siya ang magiging rason kung bakit ko gigibain ang malaki at makapal na pader na buong buhay kong tinayo para hindi masaktan.

***

Bago pa ako masaktan ng iba, sobra ko nang sinasaktan ang sarili ko. 

You know what they say, sarili natin ang ating harshest critic. 

It’s true.

I punish myslelf everyday. And I love myself for it.

Kasi alam kong wala nang mas makakasakit pa sa’kin.

Kundi ang sarili ko.

***

We are all broken. And that’s beutiful.

***

2012 or 2013.

My friend told me na she’s kinda into the fortune telling arts for fun. So, she playfully read my palm lines.

Tatlong beses daw akong magmamahal.

Ang ikatlong tao daw na mamahalin ko ang papatay sa’kin.

Ang catch?

Dalawang beses nang tumibok ang puso ko, so kung sino man itong mamahalin ko ngayon ay magiging mapanganib sa’king buhay...

Haha. Ang interesting di ba? Recipe ng isang epic love story fantasy.

Maybe, subconsciously yan ang rason kung bakit hindi ako nagjojowa kasi alam kong quota na. Ayoko pang mamatay. Haha

Well, hindi rin naman klaro kung ang rule ba ay dapat mutual yung love, kasi if ever ganun, wala pa tayo sa isa.

And let’s say totoo ang propesiya, magmamahal ka ba ng dalawang magkaibang lalaki kung alam mong hindi naman sila ang makakatuluyan mo?

But the most important question is, magmamahal ka ba kung kamatayan naman ang kapalit?

***

This is the official start of my sixth season. Wow. Six seasons. Twelve years (this December). Akalain mo nga naman? College pa ako nung simulan ko ang blog na ito, at magsasampung taon na ako sa aking trabaho.

Ang interesting makita ang evolotion ng aking posts, writing wise - mas free ako dati, but i must say, mas mature na ngayon. Aba dapat lang. Haha

Apat ang blogs ko nung college, ngayon dalawa na lang. Pero ito ang pinakamalapit sa puso ko, kasi syempre mas matagal na.

Ang sarap pa rin niyang balik-balikan kahit cringe. haha

Ang dami nang nagbago pero heto pa rin tayo mahal ko.

all new season

"i feel like i'm in a series and kakastart lang ng new season. new faces, new places, new challenges and a new story to go through"

tweet yan ng aking new found friend lalely and i can soooo relate.

season enders.

a looming uncertainty gripped us in our workplace.

sa promotion ng aming boss sa isang bigger position at mas challenging na responsibilty, us, her previous team was left hanging. what will happen to us?

our immediate superior gave us an idea kung anong magiging kinabukasan namin. haha. mapupunta lang kami sa ibang team -- ibang team, meaning, ibang kultura, ibang mga tao, ibang mga mood swings at way of life na medyo malayo sa pinanggalingan naming team. adaptability is the key to success.

changes make me excited and nervous at the same time.

a close friend and a workmate is about to embark on a two month journey in south asia leaving our circle of three temporarily.

siya ang mas malakas ang personality sa'min, at magkatemperament kami ng isa pa naming ka-trio. dahil hindi pa umuusad ang bagong trabaho, mas maraming time mag-isip. nakakaparanoid ang parating na pagbabago sa bagong team na papasukan namin.

season premier. 

i played survivor!

to celebrate my official start ng aking last day sa kalendaryo moment nung july, napasali ako sa isang grupo na nag-oorganize ng meet up na ala survivor ang theme. so i was one of the 21 castaways na dinala sa isang resort sa batangas at nakipag-outwit, outplay at outlast sa 20 strangers na nakilala ko lang sa araw na yun.

spell intense.

but nakaabot ako sa top four. haha naboot out nga lang ako, tsk! sayang final tribal council na sana ang next. oh well. nag-enjoy naman ako and super priceless ang memories. it's my best birthday ever so far. hehe

dahil sa ganap, naging super close ko lima sa aking tribemates na part ng core alliance.  at isa sa kanila ang nag-tweet nung sa taas. hehe.

new team. new world.

nakakaanxiety ang bagong team. hindi pa namin alam what's in store sa bagong mundo na ito. it's very different sa pinanggalingan namin but full of promise din. bukod pa sa ibang projects na naatasan kaming gawin na malayo rin sa usual na ginagawa namin sa work.

naisip ko tuloy may paandar akong season epek dito sa blog ko. at nakakalimang season na ako actually. pero sa totoo lang, hindi ko alam kung anong kaibahan nila! hahaha napakapaandar ko lang.

but anyway, im enjoying my 30s for now and it deserves a separate blogpost kung bakit siya masaya. haha

perhaps a pilot post for a brand new season. tutal nagbabalik naman ako. hehe :)

wag ibaon sa limot

nagbabalik para sa pasabog na araw.  reposting from my other blog.

Bakit mahirap magmove on beshies? 

Ang daming kuwento ng Martial Law pero deadma lang tayo mga besh. Sa bagay, numbers lang naman ang mga ito. Statistics. Hindi sila tao. Part lang sila ng past, isang past na hindi tayo apektado. Kapag nag-iba ba ang mukha ng kalaban at ang hero ay ang gusto nating bida, mas maiintindihan ba natin ang lahat? 

Bilang hindi tayo natitinag ng facts baka mas maintindihan natin through fiction mga ka-DDS! (though hindi ko naman nilalahat ang mga ka-DDS ay Marcos Loyalist, this is just to illustrate the point… since parang “universal” naman ngayon sa Pinas na tinitingala si PDigong so bakit di siya ang maging mukha ng “bida.”)

Ang mga tauhan sa kwento ay fiction lang so chill lang. 

Kaya beshie this is it. Wattpad presents…

Wag Ilibing sa Limot.

Kabog. Ang dramatic ng ating kwento di ba? Pangprimetime bida, ganern. 

Magsisimula ang lahat taong 2016, masaya ang buong bansa kasi nanalo sa eleksiyon si Tatay Digs – intense siya at may isang salita. Tatay Digs is the symbol of hope sa Philippines. Siya ang mag-aahon sa’ting kahirapan at siya ang pag-asa ng bayan. My gosh abelgas, keri na sana pero nagkasakit si Tatay Digs! Mapipilitan siyang bumaba sa pwesto beshie!

So ang papalit sa kaniya ay si Mommy Len. Keri naman, loving and gentle naman si Mommy Len. Marami siyang balak sa Pinas. Ipagpapatuloy daw niya ang nasimulan ni Tatay Digs. Push lang nang push. Kaso nakain na siya ng sistema, nagwewelga na ang mga millennials with their Frappuccino sa Mendiola habang nakapayong with their multicolored placards: No To Momshie Len! Sabi ng mga placard nila kasi nga parang napapabayaan na ni Mommy Len ang kaniyang obligation lalo na’t nareveal na may masama palang balak ang kultong dilawan!!! 

Kaya pala nagkasakit si Tatay Digs kasi naglagay sila ng lason sa danggit ni Tatay Digs sa agahan. OMG! What is the meaning of this?! Lumala pa ang lahat dahil habang nasa event si Mommy Len, sa binyag ng kaniyang kadilawan may isang assassination attempt sa buhay ng mahal na pangulo kasama ang mga bisita ng binyag! OMG! Magulo na nga ang Pinas. 

So Mommy Len and the dilawan decided na magdeclare ng Martial Law. This Martial Law thingy is chill lang naman daw at para ito sa peace and order ng bansa. May curfew, pinasara lahat ng bias na media na yan. Tapos bawal na rin ang internet beshies! Jusko. Ipasara na tutal bias naman di ba? Push. Check. Sina Mommy Len at ang dilawan pinush na angkinin ang pinaka-bias sa lahat at ginawa nilang network ng bayan at ininstall dito as president si Madam Krizzy tutal may experience naman daw siya sa TV. Push. Check. Para sa bayan. 

So seemingly winner naman, nakikita natin sa TV na pinapalabas nina Madam Krizzy na ang ganda ganda ng projects ni Mommy Len and the dilawans. Ang daming ganap! May pinapagawang airport, highway, tulay, building, ospital, school, waiting shed, basketball court, pabaranggay pageant etc pero sa likod ng mga ito binubulsa pala ng dilawan ang kaban ng bayan. 

No way di ba?! Kakapal ng pez. So nalaman ni Tatay Digs ang lahat, kahit mahina sa sakit, pinush niyang humanash laban kina Mommy Len! But no, pinatapon siya sa China para hindi na makahanash laban sa gobyerno. 

Hindi ito matanggap ng mga ka-DDS ni Tatay Digs. Lalong lalo na si Mochika, isang komedyanteng sexy pero tranny. Super duper die hard supporter siya ni Tatay Digs. So bilang ganti sa pagpapatapon kay Tatay Digs, hetong si Mochika gumawa ng isang blog – ang Mochika Blog. Lahat ng hanash niya pinupush niya run para kay Tatay Digs ang kaso sinasabi ng kultong dilawan lahat ng mga lumalabas dun ay hindi totoo kahit na totoo naman sa mata ni Mochika. Wala na kasing nagbabalita ng tama dahil hawak ng dilawan ang media. 

Eventually matutunton si Mochika, pinasara ang kaniyang blog na puro lang daw hanash at kahit kalian hindi na nakita ang katawan ni Mochika. Ang sabi nila tinorture daw. Ang sabi nirape. Pero kahit ano pa man, masakit ang katotohanan na lahat ng kumabalan sa dilawan ay pinatatahimik ng pamahalaan. As in binabaon din sa lupa. O tinatapon kung saan hindi na sila kailanman makikita ng pamilya nila.

Ginawa ng mga ka-DDS ang lahat para lumaban sa diktaturya ng dilawan. Ang kaso lahat sila napatahimik, pinatapon sa kung saan, kinulong, ginapos, pinatay. Nanaig ang kultong dilawan sa buong bansa. Walang malay ang ibang mamamayan sa tunay na problema, puro “magaganda” lang ang nakikita nila dahil sabi ng dilawan maunlad ang bansa kahit na deep inside nagjijirap na ito. Huhu. Kawawa naman ang bansa, pero hindi naman ito knows ng mga normal na mamayan. Sigaw ng mga ka-DDS – PATALSIKIN ANG KULTONG DILAWAN! Kasi sila raw ay backer din ng mga oligarchs! Ang mga crony na ginetlak lahat ng private business pero ninenenok naman ang kita. Walang napupunta sa bayan! Jusko talaga ang mga dilawan na yan! Wala nang nagawang tama mga bes!!!!

Years passed, naging balwarte ng kultong dilawan ang buong Pilipinas, namuno si Mommy Len at di bumaba sa pwesto hanggang sa siya’y nagkaapo. Bakit pa raw siya bababa e ang galing galing niyang magpatakbo ng bansa. Pero ang truth nabaon sa utang ang bansa. Mas dumami ang nagutom at nagpakatuta pa lalo sa Kano si Mommy Len para yung mga projects ng US sa’tin gaya ng pagbalik ng US bases mapush at makakick back. Dahil ditey, napilitang umuwi mula sa China si Tatay Digs. Di raw niya kering matigs at habang buhay na nakagapos sa diktadurya ng dilawan ang bansa. Ang kaso pagjuwi niya – boom! May bumaril sa kaniya dahil hadlang siya sa gobyerno. 

Ito ang nakitang way ng mga ka-DDS para lumaban. Nagstage sila ng people power at dahil dito after ng matagal na pamumuno, napatalsik si Momshie Len at ang kaniyang mga kakamping dilawan. Lumayang muli ang bansa sa diktadurya. Hindi na kulay dilaw ang bansang Pinas!!!

Okay na sana kaso wa epek naman ang pumalit kay Momshie. Jusko nag-iba lang ng color pero ganun pa rin pero atleast mas free nang humanash ang mga tao laban sa gobyerno. So years passed, lumaki at tumanda na ang mga pinanganak nung Martial Law. 

Bongga na ang bagong generation na tinatawag na generation push. Ang mga pushers ay mahilig magpush lang nang magpush ng ideas at isa rito na myth lang daw ang mga Martial Law stories under the dilawans. Pinakamayaman daw noon ang bansa at maraming projects. Ganern. So tagasuporta sila ng apo ni Mommy Len sa pagtakbo sa pagkapangulo. Gusto rin nilang ilibing sa Libingan ng mga Bayani si Mommy Len na marami raw nagawa noon sa bansa. Si Tatay Digs daw ang totoong kalaban for hampering growth and development. Mommy Len is the best queen mother president of the Philippines sabi ng kulto. Deserve niyang ilibing sa Libingan ng bayani. 

Kaso humina at umonti na ang naniwala sa mga Ka-DDS. Ang kolektibo nilang boses ay madali nang matabunan. Wala silang magawa nang ipabago ang kasaysayan!!! Sa paglibing sa diktador na Queen Mother malelegitimize sa bago at susunod na henerasyon na isa itong bayani. Mapapatotohanan ang pagiging dakila ng mga kultong dilawan. 

Ang kultong dilawan na sinira, yinurak, pumatay at ginahasa ang bansa.

Magiging bayani sila pero puro kasamaan lang naman ang ginawa ng kulto.

Gusto ba natin yun? Gusto ba nating magwagi ang kultong dilawan?
Kakayanin ba talaga nating magmove on?

O hahayaan nating kulayan nila ng dilaw ang bansa para matakpan nila ang mga mantsa ng pulang dugo?

long time no write

hello blog.

musta? missed me? haha long time no write.
ilang buwan na ba? or almost a year na nga ata.

just celebrated my 29th birthday last month.
so old right? haha actually i don't mind getting old.
for now.

ang issue ko,  i feel...

empty.

actually more of losing direction.
i'm okay with work, still single -- sometimes longing for someone, sometimes hindi. but okay sa kahit ano. but i feel insecure. sometimes about myself -- sometimes on my looks, but more on my ability -- sa'king bread and butter. i feel lost.

am i happy?

hmm. so so.

i feel blah. 

yung tipong hindi mo alam para saan ka pa gumigising. pero of course i'm still happy na gumigising pa ako. haha. pero namiss ko lang yung feeling na excited ka. yung may purpose. paggising mo kasi sa umaga -- or in my case, hapon, ang tanong ano na? or sino na nga ba ako?

i know i've changed a lot. honestly i want the person who am i now.
but i still look sa taong kilala kong ako -- yung bago ako naging ngayon. sometimes i look on old places baka kasi naghahang out pa run yung old me ko, or trying to find that lost me among my old friends -- hoping to ask if gusto ba niya ang nakikita niya ngayon. or kung tama ba o kuntento ba siya sa naging siya.

sometimes i'm also curious on kung ano ang nakikita ng mga bagong taong nakikilala ko sa'kin -- ibang-iba pa kaya yun sa ako ten years ago?

i honestly feel na sometimes  parang i'm losing my self. my voice --  sa pagsulat.
yung aking core.

hindi ko na nga rin maalala kung kailan ako huling nanaginip ng klaro. yung tipong paggising ko humahangos ako or namamangha kung ano ba ang ibig sabihin nun -- wala lang. feeling ko nakakabother lang. haha kasi dati naalala ko naman mga panaginip ko.

howell.

siguro kailangan ko lang maghanap ng bagong purpose -- ng inspirasyon na hindi necessarily tao (pero pwede rin. haha) at higit sa lahat i feel kailangan ko na sigurong umalis sa aking comfort zone.

i want to challenge myself again.

to let go.

to have a reason again.

on tuesdays, i fall in love

cubao ibabaw

tamang bored na weekend noong isang linggo, so abangers sa grindr. hihi. #malandi #makati #makintod #madumi okay ang dami ng hashtags so going back to my chika, best in chat ako sa nasasagap ng aking app.

nasagap ko 'tong si rugged kuya. nakatagilid yung picture niya. rugged and with tats. hot. my kind of guy. so chinat ko. nag-exchange photo kami. i like what i see and fortunately nagustuhan niya ang nerdiness ko. kaya naman without further ado pinush na namin ang dapat na ganap.

it happened last tuesday.

call centre agent ang ate niya kaya sa gabi pa mababakante ang kanilang place sa cubao area. mga bandang eleven. maagang natapos ang meeting ko nun at pauwi na raw siya galing sa school.

madalang na ang jeep nun mula sa kalayaan pabiyaheng cubao. lagpas alas diyes na ng gabi kasi tapos umaambon-ambon pa. hindi ako nagdala ng payong kasi nakakatamad. umuwi pa kasi ako para ibaba ang gamit ko and besides pauwi pa lang siya galing sa law school.

anyway swerte kasi may dumaang jeep. pinara ko agad. bumaba ako sa ali mall kasi malapit daw siya dun. nalagpasan ko pala ang street nila at nakarating ako sa bandang pa-edsa part ng p. tuazon. kinailangan kong bumalik sa ali mall hanggang sa finally makita ko na ang kanto nila.

umaambon pa rin habang nakatayo ako sa madilim na kanto. may mga ilaw naman mula sa poste. may construction ng isang condo sa gilid. naghintay ako.

i'm anxious. paano kung di niya ako trip sa personal or vice versa? ayokong mapauwi lalo na in this momol weather. lol

sinundo niya ako sa kanto. shaved ang kanyang mga facial hairs na gustong gusto ko sa pic niya. baka di raw kasi siya payagang mag-enrol ni dean. nevertheless he is still attractive in my eyes. parang arabic ang features niya though he is not sure kung may arabic blood sila. or maybe indian? mas matangkad ako sa kaniya pero mas toned ang katawan niya sa akin.

the walk towards their apartment is never awkward. we laugh, we joke around, we make chika. fifth floor yata yung apartment nila. basta mataas na akyatan levels. pagoda. walang elevator. haha. may nag-iinuman pa sa ibang floor. haha. neat ang place nila ng ate niya. sa shared room nila ng kaniyang kapatid, doon kami nag hang out.

we started talking to each other. a nice conversation about ourselves and ako kasi naghohold back sa mga taong minimeet ko, but with him, i'm all out. ang daldal ko nga e, I'm talking about this, and that, and those ---

he suddenly kissed me. 

i like being interrupted with a kiss. haha pero nagpatuloy kami sa pag-uusap. i learned na he's a law student, he knows how to play the piano, took music though mas nagpakapractical at nag-law, finished nursing in a good school at naaccelerate noong bata pa. super impressive right, bonus pa na good conversationalist pa siya. then he kissed me again and touched me sa right places. bakit ngayon lang daw kami nagkakilala?

i questioned the gods too, bakit ngayon lang? bakitttt?!
honestly, i fell in love at first sex. 

ewan. it felt perfect actually. sweet kisses, those caress. god. i dunno but it's different. we know that something is special.

...but i don't know.

i like him. a lot. we exchanged texts after the deed. but i felt baka it just sex sa kaniya, a special sex or something pero nagkarelasyon na siya dati na nagstart din sila sa bed. i was afraid actually to act on it. kasi baka madisappoint lang ako or baka disillusionment perhaps? nbsb ako and i want my first to be special and yet, if ever, my first relationship ay nagsimula sa kama at sa grindr na i always see as loveless wasteland. it can't be right? 

pinigilan ko ang sarili kong magtext sa kanya. i want to test the water first. besides hindi pa namin kilala ang isa't-isa... but i like him.

as in.

cubao ilalim

wala na akong gagawin after gym kanina. kaya naman i decided to go to sm cubao para bumili ng shorts kasi nga nawala yung isang sports shorts ko. haha.

...at since may naka-chat ako sa grndr who works in the area syempre mega text ako announcing my arrival. i told him dapat may engrandeng welcoming committee. charot. anyway nalaman ko asa gay way siya so inalok ko siyang makipagkita.

kasama raw nya workmates niya. i proceeded na lang sa sm cubao. but he asked me out kung trip kong manood ng the gifted. pumayag ako. i'm not expecting anything naman. go with the flow. hanggang sa magkita kami sa bilihan ng tix.

well he's clean cut cute. he is five years younger than me and he is taking up dentistry at parehas kaming kapampangan. eventually nalaman ko rin na mula siya sa isang powerful political family. god. way out of my league actually. lol. grabe siya. haha

nanood kami ng sine na parang magdyowa. holding hands, flirting. he is teasing me by touching my nips. kaloka siya. haha after the film nagkayayaan sa starbucks. pababa ng escalator, we kissed. sweet levels lang. naloka si manong guard. haha. okay lang. he keeps on asking me kung like ko ba siya, yes i like him. he is kinda clingy and well parang demanding. haha. though i don't mind. as if para kaming magjowa. aba dinedare pa ako na ikiss ko raw siya sa starbucks. ginawa ko naman. smack lang naman. lol gabing gabi na at lumipas ang lunes... martes na nga...

magsasara na ang starbucks kaya kinailangan naming lumipat sa iba. i suggested jollibee. habang papunta kami run, may dalawang batang babae na namalimos sa kaniya. take note sinama niya at pinakain namin ng jolly spaghetti (medyo labag sa aking kalooban. haha medyo lang naman! so don't judge me. nyahaha). habang kumakain ang mga bata we hold hands and we smacked pa nga for the whole jollibee to see. kalowka. haha

sabi pa niya sa dalawa boyfriend daw niya ako. tas cute nung isang batang babae na six years old, nine kasi yung isa. hindi raw kami pwede kasi lalaki raw kami parehas. lol. tanong pa niya, sinong mas pogi raw sa'min. yung 6 kami raw dalawa, e pinilit niya na isa lang. haha. so yung 9 tinuro siya, yung 6 sabi ako raw sabay explain na dapat daw piliin yung isa para hindi magtampo. pucha. haha natawa kami. porke ba moreno ako nanalo ang maputi?! haha so binawi ko yung spaghetti. charot. haha pero yeah mas cute nga siya sa akin. hehe hindi talaga nagsisinungaling ang mga bata. lol

hanggang sa umuwi na kami. hinatid ko siya sa sakayan. at oo ilang beses ko siyang inaya sa motel. haha im a slut. again, please don't judge me. haha turn off daw yun sabi niya. syempre hindi ko na pinilit no. haha. papunta sa sakayan, magkaholding hands pa rin kami. ilang beses din niya akong tinanong kung gusto ko siya, binalik ko ang tanong sa kaniya. hindi raw siya makikipagholding hands kung hindi. okay.  sabi ko uhm oo.

mahaba pa ang lakaran, ilang beses niya akong tinanong. nabobother siya. binura na niya ang kaniyang grindr. he wants mine erased. e hindi ko binubura. haha. so there, i know he felt my reluctance and i explained to him na nbsb nga ako and i want everything to be sure. magkasama lang kami ng ilang oras. hanggang sa dumating kami sa jeep na sasakyan niya.

i told him to text me when he gets home.

asa jeep pa lang ako pauwi tumawag na siya agad. bothered na baka raw nakipagmeet ako. sa bahay, nagpatuloy ang textan namin.

then he called.

good night daw. groggy, parang antok na antok.

love mo ba ako? tanong niya.
agad-agad? sabi ko naman.
love mo ba ako?
agad-agad?
love mo ba ako?
agad-agad?
love mo ba ako?
ikaw?
ako ang nagtanong.
agad-agad?
yes or no?
natawa ako.
love mo ba ako?
agad-agad?
love mo ba ako?

hindi pa.

okay. good night.

binaba niya ang phone.
hindi ko kasi alam. honestly, natakot din ako, paano kapag sinabi kong hindi mawala siya? kapag oo naman i might lead him on... hay jusko.

 i'm not sure if he'll call or text me again tomorrow i mean later. :s

***

ay day good catch silang dalawa at higit sa lahat mas cute sila sa akin! haha feeling ko ako si bella torn between edward (the clean cut student doctor) and jacob (the rugged law student). shet. wow ang aga to think about it at assuming na ako agad e dalawang tuesdays pa lang naman yun. In short dalawang magkaibang araw tas pilian agad at torned na?! haha #feelingmaganda

pero honestly si jacob ang mas trip ko. i felt something more. spark or something. kaso si edward yung nagsabi talaga ng kaniyang intentions though kasi naman atatchiba e hindi pa nga niya ako kilala and vice versa... though ganun din naman status namin ni jacob? wah. pakshet.

maybe I'm just like this because kasi nga somehow i'm looking for that something special na rin?
hay crazy tuesdays.

maybe back to normal na ulit pagsikat ng araw.
or maybe, is this wish granted? 

a love story in the making?

bigla kong naalala...






ilang beses na rin akong naloko sa cubao.

the time machine

fascinated ako sa posibilidad na someday magkaroon ng time machine. yung magkakaroon ng kakahayan ang mga tao na maglakbay na ala hermione sa panahon gamit ang kaniyang time turner. isn't it exciting to see our young self? i mean kahit parang hologram lang ang ating present state watching our own memories. well maybe the hologram thingie is far fetched pero yung concept na maglalakbay sa nakaraan? possible. but how? madali lang.

play your music player. 

or iPod. uh uh. that's right. chika nga ng article ng bbc na natisod ko sa net, "songs from the past can stir powerful emotions and transport us back in time." coolness right?

sa tuwing tumutugtog ang the sign ng ace of base (na akala kong title niya ay i saw the sign) ang unang pumapasok sa isip ko ay ang mahahabang boring na tanghali ng linggo o pagkauwi galing sa eskwela. sa aking pagpikit, naririnig ko pa ang mga sasakyan sa maharlika highway, nandoon kasi ang apartment na unang tinirhan namin nung lumipat kaming cabanatuan mula sa manila. sa tabi ng kalsada kaya dinig na dinig ang harurot ng mga tryk at busina ng jeep. pati mga bus papuntang maynila at further north dumaraan dun.

sa aking pagpikit habang pinakikinggan ang kanta, nakikita ko ang prep na ako. bored na bored. wondering bakit ang haba ng taong 1993? nothing special sa memory pero i can feel that same feeling years ago vividly dahil sa kantang the sign.

hindi ako marunong magsayaw. pinagtatawanan ako nung bestfriend kong babae nung grade school habang nasa quadrangle kami habang pinapanood niya ako. as in naalala ko pa yung ngisi niya. leche. haha. 5678 ng steps ang sinasayaw ko noon. grade five ako at meeting de avance kasi namin nun bilang kumandidato akong mayor (yata? shet i forgot the position. baka dog style? chos! bastooos! anyway governor pinakamataas nun) sa batasang pambata (student council) sa school. panalo closing ko sa speech nun, "kung si erap ay para sa mahirap, ako naman ay para sa lahat!" kabog. ayun natalo ako. nyahaha. 

jump to high school. paulit-ulit kong pinapatugtog ang isang cassette tape. summer iyon bago kami mag-fourth year. sumali ako sa theatre org ng school namin at kasama sa membership ang umaatikabong summer workshop. ang kanta... one last cry ni brian mcknight. 

tang ina. haha 

sorry hindi ako palamurang bata. pero grabe ilang beses kong inaral yan para sa singing part nung workshop. then the fateful day came, very vivid ang memory na paakyat ako sa stage ng avr ng school. yung kaba ko dinig na dinig mula aparri hanggang jolo. charot. kasi naman alam ko naman sa puso ko na hindi ko strength ang pagkanta. haha jusko. tapos minus one pa. haha pota. haha. ayun laos nga ang pagkakakanta ko. haha pero naging member naman ako ng theater org. haha

huli kong dinig sa more than words by extreme, nasa cafe yata ako or sa resto. last week lang. ayun. sobrang nag cringe ako. kasi ba naman ang kapal kapal ng mukha kong mag-audition sa choral ng cathedral noon sa aming bayan. shet. feel na feel ko pa. second year high yata ako nun. tas si mama proud na proud pa yung mukha habang kumakanta ako pero deep inside nahihiya ako sa kaniya. haha pero hindi sa pinag-au-auditionan ko ha? haha. shet. syempre bagsak ako. haha naku kung babalikan ko ang panahong iyon, pipingutin ko ang sarili ko. haha

pasabog ang mga yan noong high school ako e. pero marami pang nagpapaalala sa akin ng aking high school gaya na lang ng stronger ni britney spears na ang naalala ko ay tuknene at yung bahay ng kaklase ko na tinatambayan namin lagi nung second year. super patok din pag acquaintance party yung superman ng five for fighting. sa classroom lagi kong kinakanta ang come on in and out of the rain ni sheryn regis para manggulo lang. nyahaha at sa katunayan yung caricature ko sa school paper namin, ayun kumakanta ng nasabing sheryn song. haha. tapos kasagsagan naman ng acoustic nung third year to fourth year. moonlight over paris ni paolo santos ang nagpapaalala naman sa akin noong sinabihan ko yung kabarkada na kung magkakadyowa akong babae gusto ko ka-peg niya. haha shet super close pa rin kami ngayon so hindi ko alam kung naalala niya yun. sana hindi na. haha. tas kinakanta namin ang does the moonlight shine on kapitan pepe (oo totoong pangalan ng subdivision nila yan) after the sun goes down? 

hindi ko masyadong bet yung grad song namin noon kaya lagi kong nakakalimutan. haha so pagtuntong naman ng college hands to heaven ni christian bautista at human nature ni kyla ang tumatak sa akin kasi kapag papasok ako noon, laging myx countdown ang naabutan ko bago umalis e parehas na nag-number one ang mga kantang yan. haha pero hindi natapos ang sumpa ko sa stage. lol

sa theater org naman namin nung college, sa tuwing awards night may presentation ang grupo grupo, so ang grupo ng mga beki na sophies, kakanta ng song so ang naassign sa akin ay tell me where it hurts ng mymp. haha so ayun nakalimutan ko ang lyrics sa stage. nakakaloka. haha pota! nakakahiya. haha buti na lang may kodigo ako. haha. so bukod sa more than words, kapag narinig ko ito sobrang nagcri-cringe ako! haha. 

ang cool lang. ang sarap ng feeling magbalik tanaw. at ang powerful ng music. hindi na rin ako magtataka na kung makaimbento man ng time machine ang mga scientist sa hinaharap, maaaring music ang gawin nilang trigger para makabiyahe tayo pabalik sa nakaraan. 

sabi nga ng abba...

thank you for the music. 

hindi ito tungkol kay chonalyn

kilala mo ba si chonalyn?

hindi?

ay. howell siya ang ika-100 millionth filipino.
ganun na tayo kadami. naisip ko sa isang daang milyong katao sa pilipinas, ilan kaya ang nagshe-share sa zodiac sign na lalabindalawa lang.

nakakaloka no? sa 100 milyong tao paano kaya pinagbubuklod ng isang tadhana na naayon sa kanilang mga bituin na tinakda ng kanilang kapanganakan.

ayon sa astrology.com ito ang aking horoscope kahapon:

"You aren’t nearly as playful as usual, which could cause others to express concern for you. Just smile and nod — you can tell this is a phase, and things should be back to normal tomorrow or the next day."

well naisip ko, ilang libo o milyon kaya sa 100 milyon ang mga leo? naging tama ba sa kanila ang horoscope na yan? ako, pwede na rin. busy kasi kahapon pero lagi naman akong masayahin kahit na may kailangan kaming pag-isipan ng bongga. haha

kaso ang weird na may ka-share ka ng tadhana di ba?

***

12.

yan ang dami ng taong kakilala ko na ka-birthday ko. grabe. isang tao pa lang amazing na kapag nakakilala ka ng ka-birthday mo di ba? 12 pa kaya? haha.

so i therefore conclude masarap gumawa siguro ng bata tuwing nobyembre kasi siguro medyo malamig. hihi

naisip ko tuloy, sa 12 na taong yan, inisip ko kung ano ang mga pagkakaparehas namin.... well marami naman pero nananaig pa rin na magkakaibang tao kami. cool lang na lagpas sa aking mga daliri sa kamay ang mga taong kakilala ko na sabay kaming magbertdey.

ayoko lang ng may kahati. charot. haha lakas maka-kontrabida ng linya.
ang dalawa sa 12 classmates ko nung high school, yung isa sa dalawa kabarkada ko pa. fun di ba? tas yung dalawa orgmates ko. tas yung isa workmate ko naman. the rest kakilala ko sa province, schoolmate at kapatid ng dating katrabaho at jowa ng katrabaho ko ngayon. ang amazing lang.

we celebrated our birthday last monday.
ilan pa kaya sa 100 milyon ang mga kabirthday ko.

masaya kaya ang selebrasyon nila? o malungkot? sapat?

***

ako kasi parang normal na araw lang. hindi naman sa bitter ako or what. sanay na rin actually. nagpanic lang ako kasi alas nuwebe na ng umaga wala pa ring bumabati sa timeline ko sa facebook. haha. ang pathetic ko lang. hahaha as in muntik na akong mag-status ng 'birthday ko po ngayon'.  buti na lang nagsunod-sunod na bago ko pa ipahiya ang sarili ko. haha

ang kaso kaakibat nun ang mga throwback pictures na nakakasira ng pagkatao. haha inisip ko nga kung kaibigan ko ba sila e. haha lakas maka-teen flick plot ala jawbreaker na kinalat yung mga lumang pictures ni violet nung fern mayo pa siya. haha at na-tempt akong burahin ang mga chakang pichur! hahaha kaso naisip ko buti nga nakaalala so hinide ko na lang after ng bday ko. haha baka kasi makita ng mga manliligaw ko at magbago ang isip sa panliligaw sa'kin. charot. hashtag asa. haha

anyway all in all, keri lang. parang normal na araw lang. ang kaibahan lang extra kind at extra sweet ang mga tao sa'yo. at may free cake at handa sa office. haha coolness.

ang tanda ko na. 27 na ako! haha

***

napaparanoid pa ako. kasi affected ako lately sa mga sunod-sunod na deaths na nababalitaan ko. tas itong kaibigan ko jinojoke pa sa akin na umabot daw ako ng 28 kasi dahil sa infamous na 27 club!

ang bokot di ba?! haha potek.

lord please marami pa akong pangarap. at ang masamang damo mahirap mamatay di ba?
so tagal-tagalan mo naman. mga after 100 years pa. haha gusto ko pang maging ina. charot.

***

at dahil makapal ang mukha ko isang buwan bago ako magbirthday nagpost ako sa fb ng aking wishlist para hindi na mahirapan ang mga kaibigan ko di ba? hahaha

1. on the road by jack kerouac.
2. and the hippos were boiled in their tanks by jack kerouac and william burroughs
3. when the elephants dance by tess uriza holthe
4. the pretenders ni f.sionil jose bilang may po-on na akey! hihi
5. my brother, my executioner ni f. sionil din.
6. mass by f. sionil jose.
7. tree by f. sionil jose. uh uh.
8. rizal without the overcoat ni ambeth ocampo. though nabasa ko na ito dati. bet ko lang ulitin at wala akong copy. hihi
9. since nasa history na tayo, bet ko rin ang 'the other philippine history textbook' ni christine diaz book 1
10. syempre kung may book 1, may book 2 ng the other philippine history textbook ni christine diaz din. hihi
11. 10 days, 10 years: from bin laden to Facebook by maria ressa
12. juan ponce enrile: a memoir by himself.
13. word war z by max brooks.
14. haunted by chuck palanhuik 
15. the gangster of love by jessica hagedorn
16. dream jungle by jessica hagedorn
17. unang putok by wicked mouth.
18. parang kayo na parang hindi by noringai
19. philippine speculative fiction volume 1 or kahit anong volume.
20. eleanor and park by rainbow rowell
21. fangirl by rainbow rowell
22. harry potter filipino edition!
23. world peace.
24. makuha ang bato ni darna.
25. makakita ng genie in a bottle para tumupad ng mga ito.
26. pasok ba sa wish list na sana matupad ang wish list na ito? lalo na ang pang-27. hihi
27. love. shet.

may napala ba ako?

wala.

charot. may nauto naman akong dalawa at may nagpledge pang iba. hihi kilig much di ba?
kaso syempre hindi pa huli ang lahat. *ehem ehem* hahaha

***

so panibagong dagdag sa edad na naman...
new learnings. new experiences.

nakakaexcite at nakakatakot lagi ang hinaharap.
...at heto malapit ng magtrenta, tatandang dalaga na yata...

jusko. kung sino ka man sa 100 milyon...

ano na?

haha.

#napushparinsaloveteh

sporty spice

grade five yata ako noon or grade six. 

excited akong umuwi sa bahay namin kasi atatchiba akong ibalita sa nanay ko na nag-champion ako.

nag-champion ako sa jumping rope. 

pota. 

how beki can you get di ba? bwahaha

oo nag-champion ako sa jumping rope nung intrams namin. 

kabog di ba? 

at pinanlaban din ako ng classroom ko nun sa piko. 

shet. base sa pagkakaalala ko, hindi kami nanalo pero may place naman kami sa piko. haha

pero ibang klase e. hindi pa rin matatawaran na nag-champion ako sa jumping rope. bwahaha. 

at take note, nilibre ako ni mudra sa jollibee dahil sa uwi kong gold medal. hihi.

masasabi kong hindi ako sporty na bata. 

mas bet ko kasi ang art nun pero i can say na active naman ako kasi i enjoy habulan, patintero, putubong at kung anu-anong pisikal na laro. 

kapag tinanong mo ako kung anong sport ko... uhm wala akong masasagot. 

ayun. tumanda na ako, hindi rin naman ako nahilig.

kasi noong high school naalala ko bumabadminton levels kami ng mga barkada ko pero hindi ako kasing adik nila na bumili pa ng raketa at talagang gumogora sila sa mga tennis court pag may time. ako salingkit lang, nakikipalo at isa na rin kasi yung reason na yung crush ko naglalaro rin. hihi. 

pagdating nung college, best in pe naman. infair kakaiba ang mga kinuha kong pe nun. nung first year first sem arnis ang pe ko, tas sumunod sepak takraw! pak. intense di ba? ang daming boys. haha tapos nung second year, yung peyburit kong hand ball tapos nung second sem binalak kong mag-foot ball ang kaso usapan namin ng mga orgmates ko sama-sama kami, e yung iba nakapag-football na so laos kaya nauwi kami sa social dance. i hate dancing pa naman. haha 

last december sinubukan ko namang magswimming lessons. hindi ko nabetan yung coach namin. haha. ewan parang masabi lang kasi. haha pero may natutunan naman akong mga survival kemerut so achib na rin. 

so at present, naisip ko gusto ko namang magkasport. wala lang. para cool ang peg. haha charot. 

hindi kasi active ang trabaho ko kaya kailangan ko ng fun physical activity bukod sa gym. 

so far this year feeling ko sporty ang theme kasi nakatry ako ng mga cool sports na if mabibigyan ako ng chance, pwede kong ituloy tuloy. like surfing!

biglaan kaming nagbaler ng aking mga kaibigan last summer and grabe super na-enjoy ko ang adrenaline rush! the waves! the sea! the buwis buhay alon sa baler! ang pagsalpok sa akin ng surf board! feeling ko second life ko na'to. charot. haha 

oh di ba ang sexy ko sa picture? charot. haha ang lakas magpa-misteryoso. haha grabe ang intense talaga ng wave. as in pramis, buwis buhay talaga. haha pero sobrang fun. kaso nganga, kahit gustuhin ko man ipush ang sport na ito parang haggard masyado dahil baler na yata ang pinakamalapit na surfing destination sa manila, e halos anim na oras ang biyahe. well tama na yung naexperience ko siya pero pramis kapag nadayo ako ulit ng baler or la union, i-pu-push ko 'to! 

hanggang sa last week may nag-aya sa'kin magfoot ball. eh kasagsagan pa naman this year ng fifa world cup da ba? eh hindi naman ako faney ng fifa bilang ang boring panoorin. haha pero gusto ko siyang laruin bilang noong college ay inattempt ko na siyang subukan. so i guess, this is the right time na i-push ang naudlot kong pangarap na magfoot ball! 

grabe ang saya ng football! as in naenjoy ko siya with feelings. hihi

credits kay jay f. for the pic. hihi

ang lakas maka-poser ng picture. bwahaha. well isa yan sa mga drills. naglaro naman kami ng game. shet natalo kami sa first game nung team ko. bwahaha pero bumawi na kami nung second kaso tabla levels lang at halos mga bata pa mga kalaro namin. nyahaha. pero all in all sobrang nag-enjoy ako. as in. bet ko siyang ulit ulitin at nakikita ko ang future ko sa azkals. charosa rosal. hihi 

pero siguro kung may pwede akong seryosohin, posible ang football. sa katunayan kanina galing kami ng aking mga workmates (na sila rin kasama ko last week sa feu diliman para sa soccer clinic) sa world citi colleges kung saan may free workshop ng futsal (indoor football) at grabe mas nakakapagod ang mga drills niya compared sa foot ball. same pa rin naman ang enjoyment bukod sa may cute na goalee kanina. hihi. isang middle eastern hottie. hihi 

howell habang hindi pa super duper busy at habang kaya pang isiksik sa sched, push lang. besides may talent naman ako pagdating sa paghawak ng balls. 

charooooooooot. hihi 

rags to riches

nakatingin ang lahat sa taxi. may pagtataka.
sino naman ang magtataxi dito? 
basa ang tanong na iyan sa kanilang mga mata.

tabi-tabi ang mga bahayan. masikip. maingay.
puno ng batang walang pang itaas na suot ang naglalaro sa gitna ng basketball court.
gabi na. ilang oras ding naghintay sa tindahan, nagtanong.

may kabog sa dibdib.
pwede kang magripuhan sa lugar na ito. 
o manakawan. halatang dayo. 
...hindi matigil ang mga panghuhusga sa isip...
kung nagyoyosi lang sana...

ilang beses naghintay sa telepono.
mumurahin lang pero may takot pa ring mahablot ito.
san ka ba? walang sumasagot kahit subukang tawagan.
lapit sa maliit na gate sa likod ng basketball court. 
sabit sa text.

lalagpasan ang mga maraming tao. marurungis na bata. chismosang kapitbahay.
bakit ko ba pinasok ito? mga tanong ng pagdududa.
panunumbat sa sarili. wala nang atrasan.

ang pagsisisi ay tunay ngang nasa huli.

squatter

patong patong ang mga apartment. 

pero natabunan na ng lahar ang mga mas lumang nitso. 

matagal pa ulit ang araw ng mga patay kaya matataas ang mga damo at talahib na nakausli sa mga singit-singit ng mga musoleo. 

naglalakad at dinig na dinig ang lutong ng mga patay na dahon sa paanan. 

tahimik din naman kasi ang buong paligid.

parang horror movie. 

or sa suspense.

unang namamatay/pinapatay ang mga magdyowang nagsesex. 

hindi alintana ang init ng tag-araw. kamamatay at kabubuhay lang ni kristo.

napagod. umupo sa pinaka dulo kung saan walang mga makakakita kung hindi ang mga kaluluwang hindi naman nakikita. patuloy ang pagpapawis, hindi sa pagdidikit ng katawan pero dahil sa tindi ng araw. 

ang alamat ng iyong pagbibinata at pagdadalaga ay nabuo na. 

may mahal lang babae at gusto mo ng pamilya sa hinaharap. 

pero may tawag din ng laman sa iyong kapwa lalaki. 

wala pa sa kalahating araw ang pagsasama, wala ka nang sikretong maitatago pa.

sa katahimikan ng kinalakhang nayon, nabuhay ang lahat ng patay sa iyong rebelasyon...

si kuya at dikong ang unang nakatikim sa iyong katawang musmos.

sementeryo

mabilis ang pag-uusap. gaya ng teknolohiya ngayon, wala nang patumpik tumpik pa. 

mabilis lang din sana pero napigilan dahil walang lugar na pagdadausan sana ng kasalanan.

pero naroon na. gawan na lang siguro ng paraan. 

hindi pwede sa itaas?

hindi.

bakit?

mahigpit. bawat floor may guard. 

sa room mo?

may security din.

bakit masyadong mahigpit naman dito?

anak kasi ng mga pulitiko ang nandito.

hanggang sa unti-unti, alam ko na ang iyong pagkatao. 

isa ka sa kanila. 

makapangyarihan. mapera. 

kung mahuli man, kaya mong lusutan at walang kukuda.

pero mas naengganyo ako sa iyong kuwento. ang mundong iniikutan mo, malayo sa daigdig ko.

ang kaya mong bilhin. ang pangarap mong maging kagaya ng iyong pamilya. ang ibang pagtingin sa mga bagay. lahat nang hindi ko kaya. kaya mo nga sigurong bilhin pati na ang aking kaluluwa.

nakalimutan na nga natin ang ating pakay. para tayong magkaibigang matagal na hindi nagkita. 

ang daming naglaro sa isip ko. mga tanong na gusto kong tanungin sa mga taong kagaya mo. mga tanong na hindi dapat tanungin. 

pero naisip ko ang kaya mong gawin. 

sa totoo lang natakot ako. 

baka nga ngayon binabasa mo na'to. 

hanggang ngayon namamangha pa rin ako. 

parang hindi ka totoo kasi nung nag-usap tayo, tila tumawid ako sa ibang mundo.

...pero sa mundong iyon, pisante pa rin ako.

dorm

#meetupdiaries

bipolar

harmonizer: kumusta ka na? it's been what since you graduated college? 

director: six years.

harmonizer: ang tagal na rin.

director: (nonchalant) yeah.

harmonizer: nakakamiss.

director: (nonchalant)  yeah. 

harmonizer: ...

director: it's different now. 

harmonizer: ibang iba na nga.

director: oras nang yumaman. 

matatawa si harmonizer kasabay na rin ni director.

harmonizer: hindi ka na sanay sa siomai rice lang.

director: i miss siomai rice. 

harmonizer: simple lang noon. sapat na yun.

director: iba na ngayon.

harmonizer: chill lang. nangangarap ka lang dati na matupad ang mga pangarap mo...

director: parang natupad ko na. 

harmonizer: kaso hindi pa sapat?

tatango si director.

director: kapag pala ganun, manganganak at manganganak ang mga pangarap. walang katapusan.

harmonizer: hindi ka na nakuntento...

director: dati pa naman akong hindi marunong makuntento. hindi mapakali kung isa lang ang ginagawa. dapat may iba parati... 

harmonizer: parang iba ngayon. ang dami mong gustong patunayan.

director: siguro. 

harmonizer: lumaki na ulo mo.

director: ewan... siguro.... (napaisip) oo nga... 

matatahimik sumandali si harmonizer. 

harmonizer: alam mo ang dapat gawin.

director: oo naman. pero tao lang ako. minsan sino bang hindi madaling mabulag? lalo na kung walang gumugupit ng mga pakpak na nagpapalipad sa'yo at hindi nagpapasayad ng mga paa mo sa lupa...

harmonizer:  kaya mo namang gupitin.

director: mas masakit kasi ang pagbagsak kung walang sasalo sa'yo pababa.

harmonizer: ako.

matatahimik si director. 

harmonizer: buhay pa naman ako kahit papaano.

director: alam ko naman na hindi mo ako pababayaan. 

harmonizer: hindi talaga. ibigay mo sa akin ang gunting ako mismo ang gugupit ng mga pakpak mo.

director: paano ako lilipad para sa mga pangarap ko?

harmonizer: gumapang ka. sanay ka naman sa hikahos. sa mahirap na paraan.

director: e d hayaan mong gamitin ko sa tama ang aking mga pakpak.

harmonizer: dati o-oo ka lang...

director: isa sa mga mahahalagang natutunan ko since then ay magsabi ng hindi. 

harmonizer: mukha nga namang nakatulong. sana sa sarili mo rin nasasabi mo kapag tama na.

director: oo nga. napagsasabihan ko rin naman.

harmonizer: nakakatakot magtiwala.

director: kaya ko.

matatahimik si harmonizer. mapapansin ni director ang pag-aalinlangan niya.

director: kaya ko nga.

mapapabuntong hininga si harmonizer.

director: nandiyan ka pa rin naman. alam kong hindi mo ako hahayaang lumipad ng masyadong mataas.

harmonizer: always remember me. 

director: hindi kita makakalimutan. 

harmonizer: hindi naman kita masisisi kung bakit ka naging ganyan. (katahimikan) hinayaan ko rin kasi ang iba na abusuhin ako... 

director: ok lang yan. dahil din naman sa'yo nakita ko na may mga tao talagang manlalamang at manlalamang. hindi sila dapat respetuhin kasi hindi ka nila nirespeto.

matatahimik si harmonizer. 

director: hayaan mo lang akong mangarap nang matayog...

harmonizer: pero hindi kita hahayaang magpakalunod kapag unti-unti mo silang naaabot. 

director: okay. 

harmonizer: nandito pa rin ako okay?

director: okay.

harmonizer: minsan pwede ka namang bumalik.

director: hindi na siguro. okay na ganito. 

harmonizer: basta yung tama lang. wag sobra. 

director: mas kailangan akong maging ganito. 

harmonizer: i totally understand. 

director: namiss kita.

harmonizer: masasabi ko namang proud ako sa'yo kahit papaano.

mga matitipid na ngiti ang pinalit nila sa isa't-isa. unti-unting magdidilim. maglalaho ang dalawa sa kalawakan. 

***

back in college naadik kami ng kaibigan ko tungkol sa four temperaments. as in umikot na nga dito ang mundo namin at kung paano namin inanalyze ang mga tao sa aming paligid. nagtest kami nun para malaman kung ano ang aming temperament, ang nakuha ko ay phlegmatic sanguine. 

o ang harmonizer... 

Harmonizer
Phlegmatic Sanguine

The Harmonizer is more friendly than the other Phlegmatics. They are very accepting and tolerant of others. This person is very accommodating and easy to be associated with in the work environment and as a friend. They need some social involvement. They are loyal, consistent and dependable. They will often work when they are ill. They are very independent minded and want to operate by themselves and set their own pace. They learn by doing. Once their mind is made up they will resist any other method of approach. They can do routine work but will need some activity during the day. They have a very difficult time saying no and will often take on more than they can do. They have a very pleasant, soft voice.

natuwa naman ako kasi swak naman sa pagkatao ko ang resulta. nakatulong din noong malaman namin ang temperaments ng ibang tao. mas nakatulong ito sa pakikitungo namin sa isa't-isa. at well mas naging judgemental dahil na rin sa mga nakuhang resulta ng mga tao. haha

flash forward to now. may isa kaming kaibigan na kumuha ulit ng test. natawa kami sa resulta niya kasi feeling namin hindi swak. haha. naisipan kong kumuha ulit ng temperament test. 

well medyo inasahan ko nang mag-iiba na ang aking resulta...
hindi na ako ang harmonizer.

isa na akong director. 

The Director

Choleric Phlegmatic

The Director is more determined, unemotional and individualistic than the other Cholerics. They are very practical. They will use very direct and persistent methods to get results or promote their ideas. They want to be in charge because of confidence in their ability to make decisions. They usually have deep personal goals and may pursue them at the expense of the organization. They need to know the "big picture" (clear direction) before they can function efficiently. They tend to have difficulty working with others because of their independent nature and lack of natural people-skills. To be highly motivated they need freedom, independence, the opportunity for advancement and information that will help them get quick results. They dislike weakness. 

kung susuriin, tila magkaibang magkaibang tao ang harmonizer at director. 

nagulat din ako sa pagbabago ko through out the years. 

though nakakatulong naman ito para maassess ko ang aking sarili.

at dahil sa aking pagiging choleric, mas nachecheck and balance ko na ang aking pagkatao sa ngayon.

well i believe naman na people do change dahil na rin sa mga karanasan na pinagdaanan nila sa buhay pero alam ko sa ating core, meron at meron pa ring matitira na masasabi nating tayo. 

our essence.

our soul. 

i just have to cling to it.

it makes us who we are.

***

for your temperament type, take the test here.

epilogues

before this, there were alternate endings.

"Ngunit malay mo, ang inyong landas ay magtagpo muli.
- Epilogue."
JM

...at nagtagpo nga kami noong nakaraang linggo kung saan kami unang nagkita.
tila sinulat sa aming mga bituin ang aming muling pagkikita ni enchong enchongan.

hinalikan niya ako ng mahigpit, walang pakialam sa mga nakatingin sa sauna. 
"sinabi ko na nga ba, magkikita tayo ulit."  hindi na niya ako pinakawalan pa sa kaniyang bisig. tama nga ang sinasabi sa mga rom com na napanood ko, tila tumigil ang oras at tumugtog ang isang masamyong musika.

nagtama ang aming mga mata. mga makahulugang ngiti. dating gawi.
naiintindihan ko na kung bakit hindi siya hinabol ng aking mga paa.

walang kilig.
walang musika.
init at usok lang sa sauna.

tinuldukan na ang aming muling pagkikita.
wala nang dapat pang magsimula dahil ang naudlot na kuwento ay tapos na.

***

sa dilim paikot ikot lang ako.
hinahanap ka sa bawat labing tatama
sa labi kong sabik mabasa ng laway mong dala ang bukang liwayway
na aking hinintay sa mahaba at malalamig na gabi.
hinabi ko na ang ating kapalaran, sa aking magagaspang na palad
na kasiping ko sa magdamag dahil wala ka pa rin
sa aking bakanteng papag.
nainip na sa kakakapa sa mga bulubunduking bukol
na wala namang mga kahulugan kundi ang
mga pigil na pagnanasa
na ikaw lang ang kayang makapag-bigay.
hinanap kita sa mga sulok ng iba't-ibang kuwarto,
tinanaw sa mga malalawak na hacienda
hindi pa rin kita makita.
nakipagpatintero sa mga anino sa pader
na akala ko ikaw ang may likha
iba't-ibang pisngi na ang hinaplos
wala pa rin akong napala.
tagu-taguan pala ang laro, at ako ang taya.
sisigaw na sila ng 'burong talangka'

***

alas dos na ng madaling araw sa kahabaan ng morato.
pauwi na ako habang iniinom ang aking paboritong vitamilk soy milk drink, malamig ang tangan kong bote pero dama ko ang init ng gabi.

may pasalubong sa aking lalaking may hitsura, tila nagmamadali sa kaniyang paglalakad.
may nakasunod sa kaniyang isa pang lalaki. siguro kasing edaran ko sila, mga mid 20s. pinalo siya sa pwet.

"ang sweet naman." sabi ko sa isip ko.

pero isang malutong na putang ina mo ang pinakawalan ng pumalong lalaki. may galit.
natigilan ako pero matapos ang ilang sandali ay nagpatuloy na ako sa paglalakad. may nakahintong taksi sa hindi kalayuan.

doon kasi nanggaling ang ikalawang lalaki. marahil ay doon din galing ang una.
inulit ni lalaki 2 ang pagmumura kay lalaki 1.

bakas na bakas ang galit sa mukha ni lalaki 2 pero nakatingin lang sa kaniya si lalaki 1.
sinulyapan ko sila nang medyo makalayo na ako sa dalawang lalaki.

"bayad na kaya sila sa taxi?" naisip ko.

pero umalis na ito at hindi na sila hinintay pa.
muli ko silang tinanaw.

si lalaki 2 lang ang nagsasalita. hindi ko na narinig pa ang kanilang pinag-usapan.
...o kung meron man silang pinag-usapan.

nagpatuloy lang ako sa paglalakad palayo.
hindi ko na inalam pa ang kanilang ending.

gaya ng happy ending sa mga teleserye, pinatawad ni lalaki 2 si lalaki 1 kahit na gaano pa kalaki ang galit nito. marahil ganoon nga ang pagmamahal, kaya nitong burahin ang mga naglalakihang kasalanan na inakala natin ay hindi na natin pa kayang mapatawad. 

***

chinika ng boss ko ang tungkol sa isang manghuhula na karamihan sa hula niya ay nagkakatotoo. gusto ko na ayaw kong magpahula.

paano kung may masamang mangyari?
paano kung maparanoid ako tungkol sa future?
paano kung malaman kong hindi na pala ako magkakaboypren kahit kailan?

shet. ang saklap naman inay! lol

***

mula sa aking unang nokia phone na 3310 na talagang inaliw ako ng todo sa paglalaro ng space impact at sa pataasan ng high score sa snake. best in palit din ako ng casing, operator logo at nagcompose ng ring tone. 

noong college, niregaluhan ako ng aking orgmates ng 8210 with matching surprise partey sa isang rehearsal ng play. naiyak ako. shet. charot. haha grabe nung high school mga mayayamang kaklase ko lang ang may 8210 kaso nung college naluma na siya. charooot. haha 

at ang grad gift sa aking 2630 na buhay pa ngayon at gamit ni inay. sinamahan din nito ako sa aking unang work hanggang sa ngayon with matching 'kapag tumibok ang puso' as ringtone (at nasurvive niya ang pagkakalaglag sa toilet. haha). at ang aking huling nokia na c3 na nagpaexperience sa akin ng qwerty! haha hindi sana ako magswiswitch phone kung hindi lang dahil sa instagram. haha

so para sa aking naging apat na nokia phones na kahit ilang beses bumagsak ay daig pa ang pusa sa nine lives ang kaso hindi kinaya ang pagbili ng microsoft. nokia will always be remembered dahil naging malaking bahagi ito ng buhay ko. 

goodbye nokia, goodbye my friend. 

***

gusto kong maging busy.
para hindi sumasagi sa isip ko ang mga bagay bagay.
minsan kasi sa gitna ng katahimikan ng isip mo, mas maraming ingay ang kayang pumasok.
mga bagay na mapapatanong ka rin.
hanggang sa kukuwestuyin mo na ang iyong sariling kakayahan.
mabubuhay ang mga takot.
takot sa hinaharap.
duda sa sarili.
maghahanap ka na ng mga kakulangan, na hindi mo naman dati hinahanap.
gusto ko na ngang maging busy.
lunurin ang sarili sa trabaho.
para wala na akong ibang proproblemahin
kundi ang kathang isip na buhay ng mga nilikhang tauhan.

line to heaven

Dear God,

Kailan ba tayo nag-usap ng masinsinan? As in yung ganitong levels. Miss mo na ba ako? Ikaw ha pumaparaan kung paano ako kalabitin. Chos. Haha. Anyway highway, I like to believe we have this special relationship. Haha. Pinalaki akong  Katoliko kaya napagdaanan ko rin ang magsimba tuwing linggo, hindi maligo tuwing Mahal na Araw at ang kuwestiyunin ang sarili ko dahil isa akong bakla at labag iyon sa utos mo. Pero malaki na ako. Tumigil na kami sa pagsisimba tuwing Linggo. Naliligo na ako tuwing Mahal na Araw at alam kong hindi ka naman talaga namamatay kapag Biyernes Santo at hindi rin December 25 ang birthday mo. Okay lang naman. Paborito ko ang mga araw bago mag-Pasko. At higit sa lahat isa na akong NPC.

Non-practicing Catholic.

Narealize ko kasi bakit ako magsisimba sa isang institusyong naniniwalang masusunog ang kaluluwa ko sa impiyerno? Nakakaloka di ba Lord? Pero huwag kayong mag-alala sa kabila ng pagtalikod ko sa mga utos ng kinalakhan kong relihiyon, sa tingin ko mas lalong nag-mature naman ang pagtingin ko kung Sino at ano Kayo sa buhay ko. 

Naniniwala ako na nasa langit kayo. Naniniwala ako na hindi kayo lalaki at hindi rin kayo babae basta powerful. Hindi masyadong humanize. Naniniwala ako na kayo'y mapagpatawad at hindi mapagparusa gaya ng sinasabi sa Biblia. And with that, I believe na isa lamang literature ang Bible at hindi niyo talaga sinulat. But yeah, I still respect it, remnants ng aking pagiging Catholic. Haha.

Naniniwala ako na kayo ang may likha ng lahat at nakita na kita sa iba't-ibang mukha. Mga random good samaritan. Ang magandang Coron at ang Lawa sa bunganga ng Pinatubo. Alam kong Ikaw yun. Alam kong nakikinig ka kapag nagdadasal ako pero hindi ibig sabihin nun sinasagot Mo na. Para Kitang kaibigan. Ikaw lang ang mas nakakaalam ng mga sikreto ko higit pa sa aking mga kapamilya at matatalik na kabarkada. Minsan nagdadasal ako sa Iyo ng mga masasamang bagay. Haha. Pero kebs lang dahil pakiramdam ko kaya ako tao at Diyos ka dahil dun. Feeling ko pinagtatawanan Mo lang ako sa tuwing nagdadasal ako ng mga ganun pero ginagabayan ako para makuha kung ano talaga ang dapat kong makamit.

Marami akong bagay na hindi maintindihan na gusto kong itanong sa iyo. Gaya na lamang kung sino nga ang pinakikinggan Mong dasal, o kung paano Ka nagdedesisyon kapag may namamatay nang biglaan. Natatakot ako sa totoo lang sa kung ano ang kaya Mong gawin. Pero kapag iniisip ko, mas lalo lang nagsasanga-sanga ang mga tanong. Naisip ko kaya mas masarap ding maging tao dahil mas maraming tanong. Siguro nababagot Ka na dahil alam Mo na ang lahat. All knowing Ka pala e. Chos. Haha.

Minsan naisip ko paano kung hindi naman pala Kayo totoo, eh di nagmukha lang akong tanga na umasang may Diyos akong makikilala someday. Pero naisip ko naman, mas mabuti na yun kaysa naman hindi ako naniwala tapos malalaman ko na lang na totoo Ka pala hindi ba? Hehe.

Ewan. Minsan iniisip ko simple lang dapat ang paniniwala Sa'yo. Hindi masyadong complicated. Basta ang alam ko marami Kang mukha. Ikaw ang Diyos, pati rin si Allah, minsan trip mong maging si Buddha o kaya ang mga nakakatakot na mga Diyos ng India. Pero feeling ko wala Ka naman talagang mukha. Ninais lang ng mga tao na i-physicalize Ka para meron silang mahawakan, masamba, masumbatan kapag hindi nasagot ang kanilang mga panalangin, maalayan at kung anu-ano pang ritwal. Gusto Mo ba talaga ang mga prutas na ino-offer sa'yo sa offertory?

Minsan mas madaling paniwalaan na totoo Ka kaysa hindi. Ewan. Nararamdaman ko namang totoo ka. Kaya nga ako nandito e. Naisip ko ang swerte siguro ng mga taong nakausap mo. Bakit noon nakikipag-usap ka kina Moses? May drama ka pang burning bush. E bakit ngayon ayaw mong mag-tweet? Or gumawa ng FB page? Ang saya lang siguro na makakuha ng mga sagot at magabayan sa mga desisyon sa buhay kung nakakausap Ka. Mas madaling maniwala Sa'yo.

Kung tutuusin ang daming kumplikasyon sa mundo para hindi Ka paniwalaan. Bakit may mga bagyo? May giyera. Kamatayan. Mga sakit. Si Tita Aida. Ang mga mamatay tao at masasamang nilalang. Gusto ko rin yang itanong at alam kong marami akong makukuhang sagot pero iba siguro kung Ikaw mismo ang nagsasabi di ba? Hehe. Howell siguro masyado Kang busy para sagutin kami isa-isa. Ilang language din siguro ang kailangan Mong i-on at i-off.

Natutuwa ako na alam kong mahal Mo ko sa kabila ng aking imperfections.  Siguro ang hirap nun no? Kaya minsan nahihiya akong humarap Sa'yo sa simbahan. Nagdadasal na lang tuloy ako sa simbahang sarado kahit na alam kong tumatagos ang iyong mga tingin sa makapal na pinto. Tinging walang judgement, wala akong dapat ikatakot dahil kahit paulit-ulit ang mga dasal ko na walang katuturan, kahit minsan walang laman, alam ko, alam Mo na yun. Basta umaalis ako, naramdaman kong sapat na ang mga pinagsasabi ko dahil hindi naman talaga nasasabi ang dasal ng puso. Nadidinig Mo.

XOXO,

Kalansay

PS

Pasok ang post ko pala sa isa kong blog about morality.

"Paglabas ko ng locker room at gym, mas madaling mag-discern ng tama at mali dahil malayo sa mga nagkalat na “temptations”. Naisip ko siguro kung wala ang ahas at ang mansanas, naging maganda ang buhay nina Adam at Eve. Wala sanang kasamaan ngayon. Mas madali naman talagang umiwas sa kasamaan kung wala ang pag-uugatan nito."

"Morality and the Male Locker Room"