play your music player.
or iPod. uh uh. that's right. chika nga ng article ng bbc na natisod ko sa net, "songs from the past can stir powerful emotions and transport us back in time." coolness right?
sa tuwing tumutugtog ang the sign ng ace of base (na akala kong title niya ay i saw the sign) ang unang pumapasok sa isip ko ay ang mahahabang boring na tanghali ng linggo o pagkauwi galing sa eskwela. sa aking pagpikit, naririnig ko pa ang mga sasakyan sa maharlika highway, nandoon kasi ang apartment na unang tinirhan namin nung lumipat kaming cabanatuan mula sa manila. sa tabi ng kalsada kaya dinig na dinig ang harurot ng mga tryk at busina ng jeep. pati mga bus papuntang maynila at further north dumaraan dun.
sa aking pagpikit habang pinakikinggan ang kanta, nakikita ko ang prep na ako. bored na bored. wondering bakit ang haba ng taong 1993? nothing special sa memory pero i can feel that same feeling years ago vividly dahil sa kantang the sign.
hindi ako marunong magsayaw. pinagtatawanan ako nung bestfriend kong babae nung grade school habang nasa quadrangle kami habang pinapanood niya ako. as in naalala ko pa yung ngisi niya. leche. haha. 5678 ng steps ang sinasayaw ko noon. grade five ako at meeting de avance kasi namin nun bilang kumandidato akong mayor (yata? shet i forgot the position. baka dog style? chos! bastooos! anyway governor pinakamataas nun) sa batasang pambata (student council) sa school. panalo closing ko sa speech nun, "kung si erap ay para sa mahirap, ako naman ay para sa lahat!" kabog. ayun natalo ako. nyahaha.
jump to high school. paulit-ulit kong pinapatugtog ang isang cassette tape. summer iyon bago kami mag-fourth year. sumali ako sa theatre org ng school namin at kasama sa membership ang umaatikabong summer workshop. ang kanta... one last cry ni brian mcknight.
tang ina. haha
sorry hindi ako palamurang bata. pero grabe ilang beses kong inaral yan para sa singing part nung workshop. then the fateful day came, very vivid ang memory na paakyat ako sa stage ng avr ng school. yung kaba ko dinig na dinig mula aparri hanggang jolo. charot. kasi naman alam ko naman sa puso ko na hindi ko strength ang pagkanta. haha jusko. tapos minus one pa. haha pota. haha. ayun laos nga ang pagkakakanta ko. haha pero naging member naman ako ng theater org. haha
huli kong dinig sa more than words by extreme, nasa cafe yata ako or sa resto. last week lang. ayun. sobrang nag cringe ako. kasi ba naman ang kapal kapal ng mukha kong mag-audition sa choral ng cathedral noon sa aming bayan. shet. feel na feel ko pa. second year high yata ako nun. tas si mama proud na proud pa yung mukha habang kumakanta ako pero deep inside nahihiya ako sa kaniya. haha pero hindi sa pinag-au-auditionan ko ha? haha. shet. syempre bagsak ako. haha naku kung babalikan ko ang panahong iyon, pipingutin ko ang sarili ko. haha
pasabog ang mga yan noong high school ako e. pero marami pang nagpapaalala sa akin ng aking high school gaya na lang ng stronger ni britney spears na ang naalala ko ay tuknene at yung bahay ng kaklase ko na tinatambayan namin lagi nung second year. super patok din pag acquaintance party yung superman ng five for fighting. sa classroom lagi kong kinakanta ang come on in and out of the rain ni sheryn regis para manggulo lang. nyahaha at sa katunayan yung caricature ko sa school paper namin, ayun kumakanta ng nasabing sheryn song. haha. tapos kasagsagan naman ng acoustic nung third year to fourth year. moonlight over paris ni paolo santos ang nagpapaalala naman sa akin noong sinabihan ko yung kabarkada na kung magkakadyowa akong babae gusto ko ka-peg niya. haha shet super close pa rin kami ngayon so hindi ko alam kung naalala niya yun. sana hindi na. haha. tas kinakanta namin ang does the moonlight shine on kapitan pepe (oo totoong pangalan ng subdivision nila yan) after the sun goes down?
hindi ko masyadong bet yung grad song namin noon kaya lagi kong nakakalimutan. haha so pagtuntong naman ng college hands to heaven ni christian bautista at human nature ni kyla ang tumatak sa akin kasi kapag papasok ako noon, laging myx countdown ang naabutan ko bago umalis e parehas na nag-number one ang mga kantang yan. haha pero hindi natapos ang sumpa ko sa stage. lol
sa theater org naman namin nung college, sa tuwing awards night may presentation ang grupo grupo, so ang grupo ng mga beki na sophies, kakanta ng song so ang naassign sa akin ay tell me where it hurts ng mymp. haha so ayun nakalimutan ko ang lyrics sa stage. nakakaloka. haha pota! nakakahiya. haha buti na lang may kodigo ako. haha. so bukod sa more than words, kapag narinig ko ito sobrang nagcri-cringe ako! haha.
ang cool lang. ang sarap ng feeling magbalik tanaw. at ang powerful ng music. hindi na rin ako magtataka na kung makaimbento man ng time machine ang mga scientist sa hinaharap, maaaring music ang gawin nilang trigger para makabiyahe tayo pabalik sa nakaraan.
sabi nga ng abba...
thank you for the music.
