buhayin mo ang patay

oh no. this is not a film review (well sige, medyo review na siguro. may quiz kasi after. chos). hindi rin ako sasali sa rant at debate kung patay na nga ba ang pelikulang pilipino or naghihingalo pa lang. at kung patay man (na sa tingin ko hindi pa), huwag lang sanang kumuda nang kumuda. hindi mabubuhay ng pagtalak at sa pagrereklamong patay na ang pelikulang pilipino ang industriya. ang dapat po nating gawin ay manood ng sine. baka naman best in reklamo ka na kesyo patay na ang sineng lokal pero hindi ka naman pala nanonood sa tuwing may filipino film na palabas. diyos ko po inay. nakakahaggard lang. 

isa lang itong pagsasalaysay ng aking paglalakbay ngayong nakaraang linggo matapos kong mapanood ang mga magagandang pelikula na ito. 

mula sa unitel films

napaawit at nakiliti ang puso ko sa musical na i do bidoo bidoo ni chris martinez. opm plus filipino film in one. paglabas sa sinehan, paniguradong nakaplaster na ang ngiti sa iyong labi. yeah yeah, ilang kuwento na nga ba ang narinig natin patungkol sa biglaang pagpapakasal? pero iba ang paglalahad dito, may kasamang kantahan at sayawan. ang puso ng kuwento ay tumitibok sa mga nota ng kanta ng apo, inaawit, hinaharana ang manonood. paglabas mo, siguradong napasagot ka na ng pelikula.

pero hindi lahat sinusuwerteng mahanap ang kabiyak nila na sasamahan sila sa hirap at ginhawa...

from cinemalaya.org

ang kuwento ng bwakaw ni jun robles lana ay tungkol sa takot natin sa pagtanda't pag-iisa. sino nga ba ang gustong tumandang mag-isa? actually, sinet ko na ang sarili ko na tatanda na akong mag-isa. mukhang nega at pessimistic pero sa totoo lang, ang tawag ko diyan ay katotohanan. kung maaga palang kaya na nating tanggapin ang katotohanan ng mga bagay bagay dadali ang buhay natin. hindi tayo madidisappoint at hindi tayo madidishearten sa ilusyong ginawa natin. well of course, deep inside, ayoko naman talagang tumandang mag-isa pero well pakialam ng tadhana sa kung anong gusto nating mangyari di ba? haha. pero yeah, somehow umaasa ako... hindi ako tatandang mag-isa. mag-aalaga ako ng aso. ng maraming aso. 

e kung may kasama ka, kinidnap ka naman? (okay ang chaka ng transition. nyahaha)

from center stage productions

ang latest film ni brillante mendoza na captive is based sa dos palmas kidnappings noong 2001. ang mga nangyari noon ay kuwentong mula sa media pero sa pelikulang ito, sinubukang ipakita ang mga kaganapan at binigyan ang manonood na maging saksi sa mga dinanas ng nakidnap. sinubukan ng pelikula na ilahad ang nangyari in a neutral way, yung wala kang kakampihan sa dulo pero wala ka nga ba talagang kakampihan sa huli? gaya ng mga nakidnap, ang audience rin ay magtitiwala ba sa mga nakikita nila. masama nga ba ang mga abu sayyaf? terorista nga ba sila o bayani ng kanilang homeland?  biktima nga ba ang mga bihag ng kanilang kidnappers o biktima ng inutil na sistema? ikaw ang huhusga. 

ako ang stand ko, wala talagang puwang ang dahas, hindi masasagot ng violence ang problema. giyera nga ba ang solusyon para matapos ang lahat? hindi. mas lalo lang iigting at aalab ang galit. mas lalo lang lalala ang sitwasyon. 

natuwa naman ako na napanood ko ang mga nasabing pelikula. patunay lamang na nandiyan pa ang pelikulang pilipino. sana gawin natin ang ating papel bilang manonood, hindi lang puro reklamo at hindi puro pintas sa sariling atin. sana  mapanood natin ang mga gawang pilipino at tsaka rin matutong kumilatis. sabi nga raw ni jose javier reyes nung may nagtanong sa kaniya kung nasan na ang magagandang pelikulang pilipino, tanong din ang sagot nito, nasaan ka ba noong palabas ang magandang pelikulang pilipino? 

takipsilim, larong gutom at mga limampung kakulay ni grey

takipsilim.

larong gutom. 

limampung kakulay ni grey.

yan ang literal translation ng twilight, hunger games at 50 shades of grey.

hindi naman siguro kaila na ang mga international bestsellers na yan ay natranslate na sa iba't-ibang language sa mundo. im sure may japanese, german, french or russian versions ang mga yan. kaya naman this time, inilaban ng precious hearts pages ang publisher ng mga sikat na filipino romance novels ang translate ang mga ito sa filipino! 

guess what? nauna nang managalog sina bella swan at edward cullen dahil nung may lang ay napublish na ang filipino version ng twilight na itrinanslate ni armine rhea mendoza. 

takipsilim ni stephenie meyer

nakatutuwa hindi ba? sabi siguro ng karamihan, bakit pa? e sanay at nakakaintindi naman tayo ng ingles so bakit pa kailangang itranslate ang mga ito? well well ang tunay pong karamihan ay ang mga masa na hindi gahanong bihasa sa ingles. so please lang sa mga feelingerong sosyal diyan na porke nakakaintindi at nakakapagsalita ng english e paistar na.. move over dahil soon enough, sina katniss, peeta, christian at anastasia magiging fluent na rin sa filipino. 

hunger games trilogy in filipino. soon!

50 shades of grey in tagalog, soon!

masasabi kong tagumpay ito ng lengwaheng filipino dahil makakatulong itong mapush na magbasa ang mga bagets lalo na sa rural areas. bukod sa mas maiintindihan ito ng karamihan, syempre mas mura at abot kaya ang libro! pak. can't wait sa hunger games! hehe iba rin naman ang experience kung binasa mo ito sa filipino. may ibang ganap. hindi ko pa nababasa ang 50 shades of grey at i've heard erotica raw ito kaya interesting kung paano ito itratranslate sa filipino. hihi

anyway highway magandang step ito para mas mapalaganap pa ang ating lengwahe at siguro someday hindi na lang mga bestsellers ang itranslate nila, pati mga classics at literary gems na rin para win na win at makarelate ang mga pinoy sa akda nina shakespeare, garcia marquez atbp. siguro kung makakatulong din ito para magbasa ang mga pinoy ng mga akda ng mga filipino authors na kung hindi man pumapantay ay nakahihigit din naman ang talento sa pagsusulat sa kanilang foreign counter parts.

imagine, nakapila ang mga tao sa bookstores para bumili ng libro at take note all walks of life ha? hindi na lang yung may kaya at makikiri pati mga masa nakikipila na rin at makakarelate na sa usapan patungkol sa kung anumang worldwide bestseller yan. this is not about nakikiuso or what, this is about the state of reading in our country. 

oa naman kung maghahanap pa ako ng statistics sa net no? ano thesis paper lang te? hehe obvious naman siguro na kaunti lang ang nagbabasa ng libro sa mga pilipino. feeling ko makakatulong naman ang ginagawa ng PHR na pagtratranslate ng best sellers para maengganyo silang magbasa. kasi naman kung hindi tabloid sa videoke lang siguro nagagamit ang reading comprehension skills ng karamihan. chos. 

anyway highway masyado akong naexcite. dapat magbabasa ako ng readings sa school but no, nagblog ako ng walang kalaban laban. howell filipino pride i guess at tutal next week naman buwan ng wika! kaya this is it, advance buwan ng wika post na humihirang sa ating pinakamamahal na salitang filipino! mabuhay ang wikang pambansa!

kaleldo/maneldo

maundy thursday.

still waiting for the script revision in manila. kapag holiday talaga tahimik ang lungsod, hindi kasing ingay ng normal na araw. animo'y nagrereflect din ang buong lungsod sa mga kasalanan nito ngayong mahal na araw.

tahimik.
hindi magulo.
payapa.

at akalain mong napansin ko yan habang bumibili ng lechong manok? haha

anyway habang naglalakad ako nakasabay ko ang mga taong nag-aalay lakad. biglang nagiinsert quick flashback sa aking gunita ang mga mahal na araw noong bata ako.

naglalakad din. nagmamadali kasama ang aking mga pinsan at tiyahin sa pampanga at sa liwanag ng buwan nagmamadali kami para sa aming visita iglesia dahil baka maunahan kami sa pila ng pagkain.

sa pampanga kasi ang mga pabasa (o puni sa kapampangan) ay may pakain sa mga dumadayo. pabonggahan kumbaga ng foodams bawat baranggay at infairness iba-iba ang labanan. sa baranggay cangatba pwedeng ice cream at sa baranggay babo sacan ay pwedeng spaghetti naman. sa baranggay poblacion, lagi naming ineexpect na bongga bilang yun ang bayan. so ganun ang diwa ng semana santa sakin nun, ang pagkain.

...at ang hindi pagligo.

palibhasa catholic school baby kaya naman best in holy week tradition. pagpatak palang ng ash wednesday sa canteen ng school namin magsisimula nang tanggalin ang chicken at pork kapag friday at mapapalitan ito ng gulay at isda.

pero masaya ang atmosphere sa school nun kasi nga alam mong nalalapit na ang bakasyon. at kapag bakasyon oras nang gumora in pampanga. kaya yung mga customs and traditions tuwing mahal na araw doon ko talaga lubos na nainvibe! kapampangan style!

bawal magpatuli kapag semana santa kasi nga hindi raw naghihilom ang sugat. shet sabi ko nga sa fb status ko hindi naman nasugatan ang puso ko ng holy week, pero bakit hindi pa naghihilom ang sugat?! chooos. hihi.

tapos bawal daw maligo lalo na kapag biyernes santo. which is hindi ko makuha ang point. aaaah naaalala ko na kasi magiging dugo ang tubig bilang patay ang diyos. speaking of patay ang diyos fave ko nun ang mga scary stories na kaakibat nito dahil sa midnight daw ng biyernes santo gumagala ang mga espiritu.

winner din ang peg ng simbahan noon na hindi ka makakarinig ng kalembang bilang ninakaw daw kasi ni hudas ang bell. kaya naman sa linggo ng pagkabuhay, muling maririnig ang kalembang ng simbahan dahil nabawi na ito kay hudas at pagkatapos ng misa, sama-sama kaming pupunta sa plaza para panoorin ang effigy ni hudas na puno ng paputok bilang kaparusahan sa kaniyang pagnanakaw ng bell at ang pagchuchu kay jesus. winner parang new year lang ulit.

naging frustration ko rin noon na sana maging angel. naiinggit kasi ako sa mga batang angel sa salubong, yung magtatanggal ng belo ni mama mary pagkatapos nilang magkita ni jesus? winner ang role nang batang anghel nun kasi nasa tower siya at every year may pasabog. meron nga nasa wire ang bagets at nakaharness patungo kay mother mary! panalo. (nakompyus pa ako noon kasi sa salubong ang mga lalaki sasama kay jesus tapos ang mga girls kay mama mary tapos muling magkakasalubong sa tapat ng simbahan, ayun nalito ako kung saan ako sasama. echoos. hihi)

it was different back then. or again, effect ulit ng pagtanda na parang nagiging jaded ka na lang sa lahat ng bagay or sa holiday lalo na sa mundong ginagalawan ko na wala naman talagang holiday.

sa tinitirhan namin dito sa qc, malayo sa mga pabasa. mas lalo kong nararamdaman ang katahimikan ng lungsod.

howell di bale, luluwas din naman ako pagkatapos ng trabaho.

maririnig kong muli ang semana santa ng kabataan ko.

its christmas all over the world tonight

saan ka man sa mundo, maligayang pasko sa'yo. (google translate kung taga-vanuatu ka.) well well as i grow old, nawawala na ang excitement ko kapag sumasapit ang pasko. siguro nga pambata lang ang regalo. or maybe because i never believed in santa naman talaga? howell.

but then why would you allow yourself to sulk on a special day? so after a long time na hindi ako nagmimisa,pumunta ako sa simbahan malapit samin for the christmas eve mass... and well 15 minutes na lang ng misa ang naabutan ko. ayaw yata akong patapakin sa misa. haha. infairness sa mga pilipino masipag pa rin silang magsimba.

nakatayo lang ako sa labas. pinagmamasdan ang mga tao, mga batang naglalaro... naghahabulan, mga matandang taimtim na nakikinig sa pari, mga mapoporma, mga gutom na at excited ng magnoche buena. hanggang sa narealize ko patapos na ang misa. at sabi ko nga 15 minuto palang ako sa simbahan na walking distance lang mula sa tinitirhan namin dito sa qc.

nang kantahin ang ending song, pumasok ako at nagdasal. ang sayang maging pari, kasi daming gift ni father. :p nakakaantig din makita ang mga pamilyang masayang nagsisimba together. mga deboto na hindi matatawaran ang faith.

pagkatapos umalis ng mga tao sa simbahan, pumunta ako sa harapan malapit sa altar kung saan may belen. nakita ko si baby jesus. nakahiga siya sa mga strip of paper na may mga sulat.

nakahiga si baby jesus sa mga sulat. iba't-ibang kahilingan ng sari-saring mga tao na nagpunta sa simbahang yun. lahat sila, umaasang tutuparin ni baby jesus ang kanilang mga mumunting kahilingan na nakasulat sa mga makukulay na papel. ito nga siguro ang hiwaga ng pasko, ang lakas makapagbigay ng pagasa. lahat naniniwala na maaaring maghimala.

ito ang kapangyarihan ng pasko. ang magbigay ng pagasa. :) gaya na lamang ng hinahangad ng mga nagsulat ng kanilang kahilingan.

oops. huwag kang magalala ate, hindi wrong spelling, wrong ang patakaran. pwede pa namang matupad ang wish mo. at yeah magiging madali ang exam... basta mag-aral ka lang at iwish na sana hindi spelling! chors. hehe

pero seriously speaking, nakakaantig ang mga nasa papel. kahit gaano man kaliit o kasimple ang mga kahilingan, alam kong taos puso naman nila itong sinulat.

sayang wala akong papel nun. kung meron akong papel, hihilingin ko na sana hindi na ako mamanhid at maramdaman ko na ang pasko ulit. gaya na lang nung bata ako.

natense ako bilang end of the world ang latest post ko e kapasko-pasko. haha howell. 

MALIGAYANG PASKO SA LAHAT! :)

this might be the last christmas of mankind. nyar. :p may pahabol na panakot? lol

current affairs

currently laughing at: (parang may mali sa grammar nito... haha)

 premiere night hoolaboo.

isang araw nanalo si sis lei ng premiere night tickets para sa pelikulang immortals. 

syempre bumida ako para sumama at mabuti naman at free ako kagabi.

so kasama sina lei, aldrin at kokoi, rumampa kami sa gateway para sa nasabing film.

so gaya ng usual movie premiere night, bago ipalabas ang pelikula may mga pakulo muna ang mga sponsors at kasama na rito ang isang game.

sa game na yun nangyari ang pasabog…. 

may tanong ang mga host at kapag nanalo ka  may premyo kang executive optical na eyeglasses. syempre sinong may ayaw ng shades di ba? gaya na lamang ng bida nating si ate…

host: magbigay ng isa sa mga cast ng immortals!!!!

takbo si ate, hello alam niya ang sagot at she is sooo confident….

ate: ANGEL LOCSIN!!!!!!!!!!!!

BOOOOOOOOOOOOOOOOOOOG.

bwahahahahhahahahahhaa shet sorry seryoso si ate.
well ansama ko. pero anong magagawa ko bumenta sakin. haha

sobrang funny. binuo nito ang araw ko.

nakakaloka. 

entertaining naman ang film.

inabangan ko lang si angel locsin kaso hindi naman siya lumitaw! 
argh. 

currently reading:

“have you ever found god in church? i never did. i just found a bunch of folks hoping for him to show. any god i ever felt in church i brought in with me.”

—	celie, the color purple by alice walker

the color purple by alice walker.

well if you want soap opera-ish plots, women empowerment, lesbo action and black people plus history, you will love this book. nahook naman ako infairness.

shucks ang nakasunod ko pang babasahin ang amapola sa 65 kabanata ni sir ricky, hunger games series tas battle royale. tapos pinangako ko rin na sisimulan ko na ring basahin yung mga nakatambak kong libro na matagal ko ng binili. ugh. 

currently busy because of:

as ususal writing work.
grabe. :p

current addiction:

• milk tea.
• revenge series.
• boys. chos. 
• kenneth cole reaction perfume.

current wish:

• love life.
• external hard drive.
• new bag.
• new wardrobe.
• tattoo. 

namiss ko yung mga posts ko dati. ewan ko parang mas entertaining at mas may laman posts ko dati pag binabasa ko. haha well feeling ko lang ha... baka jaded na ako or baka naman nawalan lang ako ng inspiration or baka ayaw magsulat. haha kasi naman trabaho mo nagsusulat ka na tapos sa free time mo magsusulat ka pa rin? well i love writing so much no? lol. 

well siguro nga wala lang akong inspiration. 

siguro i'll blog again.

...yung gaya nung dati. 

sino si amapola?

si amapola ang bibida sa ikalawang nobela ng batikang manunulat na si ricky lee.
hindi mo kilala si ricky lee?! saan planeta ka galing?! chos. hehe.

ang 'si amapola sa 65 na kabanata' ang ikalawa niyang  nobela na pinagbibidahan ng isang baklang manananggal! cool no? :)

anyway sa linggo na ang book launch nito.
nobyembre 27, 2011 sa kalendaryo.
alas kwatro ng hapon sa SM north sky dome.

gusto mo bang mauna sa lahat?
nagbebenta kasi ako ng ticket. hehe
P250.00 lang!

bakit mas wais bumili ng ticket sa book launch?

• may kasama na itong nobela.
• mas mura dahil P300.00 na ang book pag binenta na siya after the launch.
• makikita mo pa si sir ricky.
• makakakita ka ng artista like ai ai and eugene. 
• baka magkita pa tayo. (eh ano naman? haha well malamang magkikita tayo, akin na ang bayad! lol) 

tungkol saan ang librong ito?
so what are you waiting for? end of the world? :p
just comment if interested. :)

AMAPOLA SYNOPSIS mula sa pep.ph.

Eleksyon, 2010. Isang baklang impersonator si Amapola, na nagingmanananggal at nakatanggap ng propesiya na siya ang itinakdang magligtas sa Pilipinas.

Ang naghatid ng balita: si Emil, isang pulis na Noranian.

Ang pasimuno ng balita: si Sepa, ang lola sa tuhod ni Amapola, na nanggaling pa sa panahon ng Kastila at may unrequited love noon kay Andres Bonifacio.

Here is an excerpt lifted from Si Amapola sa 65 na Kabanata:

"Isang malaki at mahabang laser light na nanggagaling sa isang bar ang tumutudla paitaas sa akin habang lumilipad ako, parang sinasabing kumain ka, kumain ka ng tao! Umiwas ako. Nagulo ang wig ko kaya inayos ko. Nakalimutan kong me hawak pala akong krus. Nalaglag ito. Sa isang political rally sa ibaba sa may tapat ng ABS-CBN.

"Mula sa point of view ng mga tao, na karamihan ay naroroon at umaasang mabibigyan sila ng pera ng kandidato, ang nakikita siguro nila ay isang krus na mabilis na bumubulusok pababa. Saka bumagsak sa lupa. Sa gitna nila mismo."

babangluksa

araw ng mga patay ngayon.
araw ng pagluluksa.
araw ng pagtitirik ng kandila

pinagluluksa ko ang araw na ito,
ang araw na ginugunita ang mga yumao
na pwedeng namang alalahanin araw-araw.

pinagluluksa ko ang mga taong hindi na makaalala,
mga tunay na nakalimot na
ng mga magagandang alaala
at ang mga nilalang na sinasadyang magka-amnesia.

pinagluluksa ko ang mga nawalan na ng pagasa,
ang mga sumuko kahit pwedeng lumaban pa.
sa mga naapi at mga nang-aapi.
mga pumatay at namatay.

pinagluluksa ko ang mga kaluluwa.
mga halang at wala na.
mga espiritong buhay at ng mga yumao na.
mga hindi matahimik at hindi nanahimik.

pinagluluksa ko ang aking puso,
na minsan ay malamig
at minsan ay nakalimot na yatang magmahal
at tumitibok pero hindi tinitibukan.

pinagluluksa ko ang aking sarili,
sa mga bagay na aking nakalimutan,
sa mga tagpong hindi hinaharap
at sa mga alaalang pilit hinahanap
at binabaon kasama ng mga bangkay.

pinagluluksa ko ang pilipinas,
ang bansang animo'y paurong
pero buhay na patay na alam mo namang lumalaban.
ang mga nabubulok na pulitiko...
ang mga inuuod na prinsipyo
mga pinaslang na ideya.

pinagluluksa ko ang mga taong hindi marunong manindigan,
mga walang pinaniniwalaan.
mga humihipo ng ganap sa kawalan...
mga nagtatapang-tapangan
pero duwag naman.

pinagluluksa ko ang katapusan,
ang tuldok.
ang tandang panamdam na nanggulat
at nanunuya.

pinagluluksa ko ang mga kahapon
mga hindi nagawang plano
o mga planong pilit na hindi tinapos

pinagluluksa ko ang post na ito,
pilit na dinuduktungan pero dapat nang tuldukan.

supot ka pa no?

finally nagsimula na ang aking first MA class bilang natatapat lagi na holiday tuwing monday. so ngayong monday this week lang kami nakapagklase.

mga tauhan:

isang magaling na nobelista bilang aming propesor.
isang pari na isa sa aking tatlo lang na kaklase.
isang babae, ang rose among the thorns.
isang propesor ng kolehiyo.
at isang mayumi, dalisay at tunay na busilak na nilalang. (hint, ako yun)

chors. in fairness interesting ang aming mix hano? fun naman ang first day though kailangan kong makinig ng mabuti kasi nga dahil matanda na si sir, medyo mahina na siyang magsalita. nagkaroon ng on-the-spot na tanungan halimbawa kung anong topic ang nais isulat... ako ang unang tinanong at dahil dalisay ako, busilak at mayuming tunay ang sinagot ko ay...

ang TULI.


yes. eh bakit? haha pero seryoso fascinated kasi ako sa kapangyarihan ng tuli sa ating lipunan. kapag hindi ka tuli, alam mong may stigma ka.

so dahil doon umikot tuloy ang usapan sa well.. sa ano pa ba... sa bagay na tinutuli. hihi. personally, kebs lang pero parang may awkward moment dahil nga may babae at may pari sa klase. haha pero maganda naman ang mga insights na nabatuhan.

mula sa mata ng relihiyon, ibinahagi ni father na noong unang panahon nirequire na kailangang matuli lahat ng mga katoliko or else hindi sila magiging tunay na kristiyano pero of course dahil lang iyon sa pulitika ng mga relihiyon noon na may kinalaman sa pagiging hudyo and all.

tas syempre nagalugad din ang punto ng syensiya na mas hygenic daw ang supot at mas masarap daw sa sex... shet naalarma ako for father. chos lang. and then ang sumunod ay ang mga pamahiin na sa probinsiya daw ni sir, kapag hindi raw tuli ang ama, ang mga magiging anak ay mutain. funny.

ayun.

so doon iikot ang assignment ko for next week. though pwede naman daw baguhin. well i think i will stick with it. shet tumatambling ako ngayon balancing school and work, sana totoo na lang yung time turner ni hermione para ako na ang best in multi-tasking.

anyway imagine kung ano kaya ang distress na maibibigay sa taong supot lalo na sa isang society na kinahihiya ang pagkasupot? parang hindi niya maexercise ang power ng kaniyang phallus. or the other way around? na siya pala ang pinakamakapangyarihan? ang sinasamba dahil sa sarap na kaya niyang ibigay sa mga dalaga (at binata. chos) sa kanilang nayon?

***

howell, naalala ko lang noong bata ako na sobrang big deal kapag hindi ka pa tuli bago mag-grade 5 at kapag maaga kang tinuli ang yabang yabang mo na. pakiramdam mo ang tapang tapang mo na dahil nakaya mong harapin yun sa kabila ng pagpalahaw ng ibang bata. feeling mo tatangkad ka na at magbibinata.. well in my case, nagdalaga ako. chos. right of passage ika nga nila, coming of age at tunay na lalaki ka na raw kapag tuli ka na.

tinuli ako bakasyon bago mag grade 5. kailangang langgasin kung ayaw mangamatis. haha thanks to dahon ng bayabas. pero ang pinakamemorable noon habang tinutuli ako ng doktor sinasabi niya na dapat sa girls daw ginagamit ang pototoy at hindi sa boys. eh ang dami pala niyang alam e. chos. haha syempre hindi sa lahat ng bagay susunod ka sa mga doktor di ba?

just for ke(e)ps

hanggang saan ang kaya mong gawin para pigilan ang kati? kaya mo bang tiisin ang temptation? pero sadyang marupok ang tao. kapag tumatawag ang laman, sinasagot mo ba? o binabagsakan mo? hanggang kailan mo kayang tiisin ang init? ang alab ng iyong nagbabagang damdamin?

ililigo mo na lang ba?
hot shower?
or sa bathtub with more bubbles?

you just can't get enough of his or her touch...
ang mga haplos na kumukuryente sa iyo, ang mga bulong na kumikiliti sa iyong tenga...
kapanapanabik na mga gabi...

pero you just have to stop.
you feel it is not right....
feeling mo magagalit si jesus, o ang teacher mo sa values education...
then you will feel the guilt...
hindi mo ito pwedeng maramdaman...
you just can't....

buti na lang may sagot upang humupa ang iyong kakaibang nararamdaman....

horniness removing foot bath salt..
don't ask me how it works...
 ayoko yatang subukan. chos.

pero kahit anong gawin mo, mahina ka talaga sa tukso...
halos ipagpaligo mo na nga ang bath salt e... or kulang na lang sawsawan mo ng mangga at kainin...
kaso ganiyan talaga, yan ang kaisa-isang kating hindi mo gustong kamutin...

binigay mo pa rin ang sarili mo...
nang paulit-ulit...
nang maraming maraming beses...
walang tigil...
walang pinipiling araw, oras o panahon...

ikaw na....
ang kaso maluwag na yata ateng?
kayang-kaya mo nang iire ang kambal na bata ng sabay!

nasayang lang ang horniness removing bath salt sayo...
buti na lang nandiyan si doktora...

need to say more?

***
mabibili ang bath salt sa inyong suking tindahan. chos.
clipper, trinoma (japanese store)

falling in love in four days

daig ko pa raw si imelda papin sabi ng isa kong friend kasi wala pang isang linggo ang pakikipagharutan ko sa pag-ibig na ito. malay ko bang sa apat na araw, muling titibok ang puso ko?

noong biyernes palang, hindi ko ito inasahan, pagkakitang-pagkakita ko palang sa'yo na love at first sight ako. hindi mo rin naman ako masisisi, sa gitna ng makulimlim na panahon hindi ko maiwasang mabighani sa taglay mong ganda... napatigil ako e, siguro ito na yung cliche na sinasabing you take my breath away...

spell green? c-o-r-o-n

ngayon ko lang narealize na ang kulay pala ng pag-ibig ay luntian. walang hanggang luntian. ang iyong hubog, mga linyang nabubuo sa aking mga imahinasyon... the curves, the greens, the camera did not give justice sa iyong natatanging ganda.

si heidi na lang ang kulang

kinakapa ko pa ang mga magagandang salita na nais kong sabihin sayo... pero walang bumabagay, walang pumapantay sa taglay mong ganda. ikaw na!

sabado, hindi ko inalantana ang ulan, masaksihan ka lamang. hindi rin matutumbasan ng ilang kagat ng lamok ang aking pagtitiis makapiling ka lamang. mula sa mga lawang hindi ko masisid, o pakikipaglaro sa mga isda... lahat ng surpresa, fine, huling-huli mo na ako. ako'y iyong-iyo na.

paraiso

sabi nila, makikita mo ang langit kapag ika'y namatay pero salamat naman pero nung linggo pinakita mo na sa akin kung ano ang langit. hindi ko inaasahan, so ito pala ang tinatawag nilang langit?

pero ang lahat daw may hangganan, ang matamis nating pagiibigan ay nakatakda rin palang matuldukan. wala lang, naipaglaban na natin to sa malalakas na ulan at napagdasal na sana lumayo na ang bagyo...pati langit, nakisabwatan na sa ating pagmamahalan.

luntian

pero wala e. lunes noon, humakbang na ako palayo. kaulayaw ka pa rin, kahit sa isip ko. ang kaso wala akong laban sa panahon at tadhana. oras na para mamaalam na.

ambilis ng pangyayari. sinubukan mo akong pigilan, pero mas malakas sila sa'yo... oras na para tayo'y magkalayo... pero alam ko naman na meant to be tayo. 

oras na para magbalik sa lungsod... sa lungsod na hindi kita nakilala. heto na. kaharap na naman ang mga makinarya, nasasabik na muli kang makaulayaw.

paalam, hanggang sa muli.
salamat sa mga ala-ala.

let's party like it's the end of the world

ngayon na raw ang pagkagunaw ng mundo.

anong time zone ba? 


mawawala na lang ba akong bigla na ala rupture? habang tinatatype ko ba ito biglang mamamatay ang kuryente, isang pagyanig at -

ayun hindi ko natapos ang blog dahil nagsimula nang yumanig ang buong araw na lindol.

uulan ba ng bato? ng apoy? ng putik? ng meteor?
o bigla na lang tayong magiging asin?

baka naman paglabas ko mamaya may mga zombie na sa hagdan na naghihintay ng aking utak (e baka wala silang mahita. chos. haha). baka naman walang katapusan na ulan na lulunod sa ating lahat. pero pwede ring sabay-sabay na sasabog ang bulkan o biglang may pagatake ng mga man eating lamok na papapak sa lahat ng taong makita.

well fortunately wala pa naman akong nasisilip na sakuna sa bintana.

predict ng predict kung kailan ang end of the world. baka practice lang para sa 2012.

hindi pa pwedeng mag end of the world.
hindi pa ako nagkakaboypren e! haha
wala pang nanalo sa lotto na 250 milyon ang premyo eh balak kong ako yun...
marami pa akong pangarap na gustong matupad.. gaya ng makalibot sa ibang bansa, makatapos ng MA, magturo sa college, malibot ang pilipinas at magmahal! (naks. :p)

pero sad naman no? end of the world na wala man lang akong masabihan na mahal kita at magkita tayo sa langit. ahaha.

teka sabi 6:00pm daw ang time na magugunaw ang mundo sa pilipinas kaya teka lang tatlong minuto na lang kasi yun ayon sa orasan ko sa laptop.

pwedeng tumengga muna at makiramdam.
...
shet walang nangyari. oh no baka filipino time. baka later pa. chos.

***
kung tutuusin ito na ang pangalawang beses ko nang nasurvive ang end of the world. ang una? eh di ang y2k bug na kinapraning ng mga tao nun bago mag year 2000. ilang beses ding sinabi noon na end of the world na, pero well as usual walang nangyari.

ngayon dahil lagpas six na parang wala pang nangyayari unless delayed nga. another epic fail for the believers. hindi ko alam kung bakit pinipilit nang tapusin ang mundo, ayaw na ba nilang mabuhay? pero i guess dala na rin siguro nito yung takot na biglaan na lang or yung takot sa kamatayan.

nakakatakot nga naman pero kasi naman kung naprepredict ang end of the world, e di ang taray lang. at least mapaghahandaan natin. masasabi natin sa mga taong mahal natin na mahal natin sila, magpapakabait tayo at magpapakasaya bago ang sinumpang date. pero syempre dream on. walang nakakaalam kung kailan at walang makakapagsabi kung paano. surprise daw.

what if wala naman palang end of the world? dahil ang end means our death as individuals. iyon ang katapusan. pilit nating hinahanapan ang katapusan ng mundo pano nga kung wala? pero kung may end of the world nga? pero tayo naman pala ang cause nito? you know the global warming shit? howell.

hay kaya relax. enjoy life! kung dumating man ang gunaw, so be it. at least alam mong naenjoy mo ang buhay. party party lang. so kung epic fail now at feeling mo hindi ka pa handa, may isang taon ka pa para magprepare. tandaan end of the world na rin next year...

kitikiteks

grade six ako noong maglipana ang cellphone sa school namin. year 2000 nun, kakatapos lang matakot ng mga tao sa y2k bug at sa inaakalang end of the world. pag may 5110 ka in ka at paniguradong mayaman ka. well ako hanggang tingin lang sa mga kaibigang mayroon, inggit na inggit at talagang hinihiram ko para malaro ang snake.

grumadweyt ng grade school, pasok ang high school. ganoon din kabilis umandar ang teknolohiya ng cellphone. say goodbye 5110 dahil ang naging cell ng bayan ay ang 3210. hiling ako ng hiling sa nanay ko na bilhan ako ng cellphone aba ang sagot ba naman ng mudra, "pag nanalo tayo sa lotto." sira ang mga pangarap ko.

well dahil uso naman ang kamaganak na ofw sa pinas, kinulit ko rin tita ko sa states na bilhan ako ng phone. finally third year ako, tinupad ng tita ko ang pangarap kong phone. excited na excited na ako! this is it! nang makita ko, nasorpresa akey! hindi 5110 na hellow so luma at hindi rin 3210 na cell ng bayan! isa siyang... er some phone.

siemens yata yun. im so disappointed. haha oo maarte akong bata nun. ang look niya, sexy shape na may curves at may antenna, ang iniisip ko nun sheeet hindi ko ipagyayabang na may phone ako. itatago ko lang yun habang buhay sa kailalim-ilaliman ng aking bag! haha. sa mata ko kasi nun ang tinatawag lang na cellphone ay nokia. haha. so ang ganap binigay ko sa nanay ko. di bale ng magtiis na wala kaysa magsocial suicide. bwahaha.

hindi nagtagal 3310 na ang naging cellphone ng bayan. at third year ako nun nung nakasali sa bandwaggon! finally binilan na ako ni mudra (actually sa kaniya yun pero ako ang gumagamit. haha). 3310, so sleek. haha. at smart pa ako nun. those were the days na tinitipid ko ng isang buwan ang 300, uso pa ang missed calls at talagang sinesave mo pa ang mga quotes kasi alam mong sinend talaga sa'yo yun. kaso...

BOOG! nanakaw ang phone noong nagsasummer theater workshop ako sa school. pucha hindi ako nakauwi kasi abot langit pagalit sa akin ng nanay ko. haha. kaloka akala ko nga itatakwil na ako ng nanay ko nun e. well eventually nagkaroon ako ulit ng phone, 3310 na second hand nga lang at globe na ako. grumadweyt ako ng high school iyon ang gamit ko till college.

lumalaban na ang sun kaya isinilang ang unlitext! loves it bumuhay sa kitikiteks na kagaya ko. hehe. kaso yung phone ko bawal tawagan kasi mamamatay. haha. dapat laging may charger na katabi. so winish ko ulit na sana magkaroon ako ng bagong phone. uso na camera phone nun pero simple lang hiling ko, basta natatawagan at nakakapagtext. so noong bday ko nung third year, nagkaroon ng surprise sa akin mga kaorg ko.... akalain mong niregaluhan nila ako ng cellphone na 8210! haha so sweet hindi ba? :)

ayun. winner. phone ko na yun hanggang sa makapagtapos ng kolehiyo. at ang grad gift ko cellphone na nabili ng june so ilang buwang delayed. ito na yung gamit ko ngayon. 6630 yata unit nito. well masaya basta nakakapagtext at nakakatawag winner na.

speaking of text, parang madalang ng magtext ang mga tao ngayon unlike dati. well sa bagay dati kasi may mga classmates kang mangungulit sa iyo kapag may project, orgmates na maniningil ng solicitations, friends na hindi mo kasama sa school na nangangamusta, parents na nasa province at mga textmates. siguro busy na mga tao ngayon sa buhay-buhay nila, sa trabaho o kung saan pang bagay. mas lamang na ngayon ang facebook at twitter. doon na kadalasang naguusap. wala lang, namimiss kong magtext. hehe. wala na kasi akong masyadong katext ngayon kaya hindi na rin ako masyadong naguunli para makatipid. howell sabi nga nila part of growing up.

namimiss ko lang siguro mga tao. feeling all alone, nakatitig sa phone baka sakaling may makaalala. well iba ang kilig na makitang may "one message received" sa screen paminsan di ba? :)

BOBOto ka ba?

BOBOto ka kung ibabase mo ang boto mo sa surveys. please its simple math, hindi boses ng nakararami ang mere 2000 kumpara sa 50 milyong tao sa bansa. so huwag magpauto masyado sa mga ito na kung sino ang nakalalamang iyon na ang boboto.

BOBOto ka sa isang kandidato para lang hindi manalo ang hatest candidate mo. (example hindi mo iboboto si gibo or si gordon o kung sino man para lang hindi manalo si villar or noynoy o kung sino man hate mo) huwag sayangin ang boto, bumoto ayon sa prinsipyo. hindi sayang ang botong naibigay sa tingin mong karapatdapat na tao.

BOBOto ka kung ibabase mo ang kandidato mo sa dinikta lang sayo ng nanay mo o ng kaibigan mo.

BOBOto ka kung nagpapauto ka sa mga maling pangako, dahil sa sikat lang ito at kung hindi pinagisipan ang pagboto.

***

apat na araw na lang, for the first time boboto na ako. isa akong virgin voter at sana maging memorable ang aking first time. hay. buo na ang loob ko sa iboboto ko for president, kaso hindi ko na iisa-isahin dito kung bakit si gibo ang aking iboboto dahil naniniwala rin ako na kahit sino pa yan, ang mahalaga bumoto ka at pinairal mo ang iyong karapatan. i also believe na kung sino man ang iyong iboboto ay nagrereflect din sa pagkatao mo. its who you vote kaya nga sisihin ang botante kung papalya ang taong binoto nila. haha

isang boto ang katumbas anim na taon. anim na taon na pwedeng pagsimula ng pagbabago o mas lalong pagdausdos ng bansa sa pagkalugmok. may mga nagsasabi na this may ten daw ang make or break for the philippines. kung sino man ang mananalo, nakasalalay sa kaniya ang tadhana natin for the next six years. naku
hindi biro yun ha. kaya sana lang seryosohin ng lahat ang pagboto.

***

siguro may magsasabing nahihibang na ako dahil naniniwala ako na uunlad at may pagasa pa ang pilipinas. naiinis ako sa mga taong nagiging nega na at nawawalan ng pagasa. kung dadami ang mga nega, hindi na nga tayo aangat. masarap mangarap hindi ba? at mas masarap kung tutuparin natin ang pangarap na iyon.

***

pagasa ang hatid ng election. chance na baguhin natin kung ano man ang nais nating magbago. pagasang mapakinggan ang ating mga boses. somehow nabibigyan tayo ng hope pero sana hindi lang fantasy ang lahat. gumising din sana tayo sa katotohanan na hindi nagtatapos ang lahat kapag nashade-an mo na ang bilog na hugis itlog.

hindi matutupad ang inaasam nating pag-unlad ng mabilisan. huwag din sana tayong iasa sa gobyerno ang lahat. huwag naman tayong maging pabigat. wala raw trabaho, ang tanong naghahanap ka ba? wala raw makain, ilan ba kasi ang anak? hobby lang te na mag-anak? nagrereklamo pero bumoto ka ba at nagbabayad ka ba ng buwis?

hay sana maging tahimik ang botohan. malinis at payapa. sana hindi lang basta-basta BOBOto ang mga tao. oo gasgas na ito pero please vote wisely.

confessions of a private school student

buong buhay ko sa pribadong eskwelahan lang ako nag-aral simula nursery hanggang college pero hindi naman kami mayaman. buong buhay ko rin sa katolikong paaralan ako nalinang ngunit hindi naman ako palasimba.

eh ano ngayon? wala lang. magpapasukan na kasi eh. paniguradong kung nag-aaral pa ako ngayon, uber excited na akong pumasok kinabukasan para lang maipagmalaki ang aking bagong school supplies.

walang taon akong buburahin sa aking academic life. masasabi ko namang naenjoy ko ang aking buhay mag-aaral.
...

dahil balat mayaman nga ako (chos) at hindi nabahiran ng pampublikong paaralan (haha mayabang?) meron akong kakaibang fascination sa mga public school. bukod kasi sa iisa lang naman ang structure nila at sa pangalan palang masasabi mo na agad na pampubliko (*insert barrio name here* elemntary school/*name ng bayani* high school/*name of province* university) hindi ko alam kung bakit nahuhumaling ako dati na bumisita lang. curiosity hit me noon, bilang mga kapitbahay namin sa cabanatuan ay nag-aaral sa public at naging kaibigan ko na sila, sila ang ginawa kong tulay upang malutas ang misteryo sa akin ng kung ano ang meron sa public school.

dahil halfday lang sa aming private school at whole day sa public, uwian ko na nasa paaralan pa rin sila. kaya may i sama naman ako kunyari recess nila. ayun section 1 to forever meron sila sa dami ng students. malawak din naman at mapuno. manghang-mangha naman ako. meron silang science garden, math garden at meteor garden (weh patawa. hehe). nagtatanim sila ng gulay sa school at iba ang kanilang desk (yung mahaba na magkakatabi 2 to 3 students). higit sa lahat, pink ang kanilang uniform.

hindi lang doon natatapos ang lahat, ginagawa naming pasyalan ang school nila kapag weekend. doon naglalaro sa kanilang playground o nagtataguan. nagkukuwentuhan ng katatakutan na bumabalot sa kanilang pampublikong paaralan. enjoy naman parang private school student goes to a charity ball in a public school ang drama. joke. haha.
...

dahil inaabot ng abril pasok sa public school nauuna akong magbakasyon sa mga pinsan ko. kaya naman sa pampanga, naroroon na ako't nagmamaganda may pasok pa rin ang mga pinsan ko. take note dahil sa boredom nagseat in na ako sa klase nila. haha. well patapos na ang school year noon tumulong na rin ako sa paglilinis nila ng school. sushal charity work na naman ng isang private school student. nagdadamo, nagwawalis din, parang pulitiko lang. dahil hindi nila ako studyante, sa pinsan ko kinredit ang aking puntos kaya doble ang bonus grade ni cousin. akalain mo no? syempre after ng linisan laro na! takbuhan. tapos umaakyat sa puno ng mabolo na may makating balat ang prutas nito. hindi ko na maalala ang lasa ng mabolo basta bet namin na akyatin ang mga ito para lang malasap ang katas.
...

lahat na lang yata ng public school dating sementeryo. ewan ko malamang urban legend lang iyon. ilang beses ko na kasing narinig ang kuwentong iyon eh.

naalala ko, si mama naengkanto sa school nila dati. sa public school siya nag-aral noong elementary siya, tapos ayun nga malapit lang yung school nila sa bahay nila. eh heto namang si inay hindi raw makauwi, inabot na ng hapon at tila paikot-ikot lang siya sa school nila. hanggang sa sinundo siya ni lola at pinabaligtad ang damit niya. nakakarinig kaya siya ng "psst! psst!" noong time na iyon?
...

hay. i just miss school.

star wannabe

halos lahat siguro tayo nangarap maging isang artista, na mapanood ang sarili sa telebisyon o kaya'y napagdaanan din na umawit pa minsan o umiiyak kunyari sa harap ng salamin... pero iilan lang ang nabibigyan ng tsansang sumikat at matupad ang kanilang mumunting pangarap na maging isang bituin.

sa industriyang aking kinabibilingan, naatasan akong mangalap ng mga tauhang pupunan ng iilang tao, ang tawag sa kanila ay mga talent, sila ang mga chismosang kapitbahay, naglalakad sa kalsada, pareng mayabang, mareng machika, nagsisimba, estudyanteng kumakain, customer sa karinderya na nakahahalubilo ng mga artista. kumbaga sila ang mga taong walang pangalan sa telebisyon na hindi mo makikita sa credits o obb. so kailangan magpaaudition para lang mapunan ang mga karakter sa script gaya ng matandang babae na ang linya lang ay "meynard hinahanap ka ng nobya mo sa dorm!" o Lalaki 2 na ang tanging sasabihin ay "hindi ka na nga mahal nun." naku matapos magtext sa mga talent coordinators, naku nagsibihusan ang mga tao. malaki, maliit, gwapo, swangit, may talent at pati yung talent-talentan lang.

marami ang gustong magartista at makita sa tv! masarap nga namang itetext mo yung mga kaibigan mo na "hoy watch kayo ng (insert show here) ako yung dadaan sa likod ni john lloyd!" kumbaga iba pa rin ang one second of fame, bawal nga lang kumurap kasi hindi ka na mapapansin.

sino nga ba naman ang aayaw sa kinang ng entablado? bukod na sa sikat ka na at hindi na kakayanin pang magshopping sa ali mall dahil kukuyugin ka yayaman ka pa at ireraid pa ang marangyang bag mo sa snn! kaya naman hindi magkandaugaga ang mga tao sa nasabing audition makuha lang ang role ni lalaki 1, lalaki 2 at matandang babae. ako naman nagsisilbing kontrabida sa kanilang mga pangarap. kasi naman, masama mang isipin, may mga taong kailangang ipaunawa mo pa sa kanila na pwedeng mamili na lang sila ng ibang pangarap dahil hindi talaga para sa kanila ang showbiz. hay. well paistaran na lang ang labanan... tutal lahat naman tayo ay mga artista sa isang malaking entablado at may mga role na ginagampanan. hay minsan nga lang sadyang mahirap ang role na binibigay ni direk...

maaalis taya!

ing e tinuki, e taya abe... ing e tinuki, e taya abe.. (ang hindi sumama, hindi natin isasali) iyan na ang hudyat na magsisimula na kaming maglaro ng patintero o tambubong ng aking mga kalaro sa pampanga. habang paulit-ulit na chinachant ang mga salita kailangang sumunod ka na sa gumuguhit ng mga linya sa patintero gamit ang inyong mga paa. talaga namang isang masayang araw ang magaganap, may pikunan, harutan pero syempre mananaig ang kasiyahan. isa lang iyan sa mga nilalaro ko noong ako'y bata pa.

isama pa ang marikos taba o putubong 123 na kung saan may dalawang team din, ang tayang team ang gagawin uubusin lang ang kalabang team na kung saan ang mga miyembro naman na nataya ay magiging "hostage" sa base ng tayang team. magkakapit-kapit kamay ang mga nataya at kapag natag sila ng kanilang team mate may chance na silang makalaya muli ngunit pag nahuli na ang lahat, sila naman ang taya at ang kabilang team naman ang magpapahabol. haggard itong laro na ito pero enjoy kasi pwede kang maging damsel in distress at hero at the same time. hehe.

syempre ang pamosong taguan at ang paboritong klase ng taguan (maraming klase ha like taguang sardinas, taguang lata, taguang tsinelas...) ay ang bang sak kung saan nilagyan ng twist ang laro kung saan ang taya ay may "baril" at babarilin (bang kalansay!) ang makikitang nagtatago samantalang ang mga nagtatago ay armado naman ng "panaksak" at maaaring maging bida sa oras na masaksak ang taya, kapag nasaksak kasi ang taya uulit na naman ang laro na siya ang taya! panalo hindi ba? larong pang action star. eh bakit ba? ako ang leading lady. chos. hehe.

sinong batang nobenta ang hindi naglaro ng pepsi cola? touch the color? chinese garter? jackstone? luksong tinik? tumbang preso? jumping rope? piko? at paniguradong kabisado pa ang kantang langit lupa, impiyerno, im-im-impyerno, saksak puso, tulo ang dugo, patay, buhay, alis ka na diyan! panalo! hay ang saya saya. sa totoo lang gusto kong laruin muli ang mga larong iyan. nagtatago na rin yata ang taguan, nasa base na lahat ng nagpuputubong, nanatili na lang sa shorts ang garter at nakisabay pa ang mga makabagong laro. nasaan na kaya ang mga taya? may sisigaw pa ba ng buro talangka? hindi pa huli ang lahat... hangga't buhay pa ang mga bata sa kailailaliman ng puso natin, kakandirit pa rin ang ating mga paa at tatakbo para hindi mataya... ano? game! maaalis taya!

tapusin ang sumpa

click photo for the source link

bakit hindi umuunlad ang pilipinas? well sari-saring blogs na rin siguro ang nagtackle sa issue na ito at sa tingin ko cliche na nga siya eh. kahit na. kasi hangga't hindi tayo umuunlad hindi matitigil ang mga blog na tinatalakay ang nasabing issue. hay syempre given na ang issue na corruption chu chu at kung anek anek na problema ng gobyerno pero sa aking pananaw hindi lang naman sila ang may kasalanan. so sa aking pananaw bakit nga ba hindi tayo maunlad?

1. masyado kasi tayong magaling, idealistic at mayabang.
   
   how ironic no? dahil sa ating kagalingan hindi tayo umuunlad. idealistic at mayabang. yan ang mga karakter na imbis na dalhin tayo sa taas, hinihila tayo pababa. lahat gustong magpatalbugan at magpataasan, pero dahil lahat nga naguunahan sa itaas ang nangyayari walang nakararating doon at naiiwan tayo sa baba. hindi na rin kataka-taka na kahit na third world country tayo aba acheive na natin ang first world luxury dahil ayaw nating patalo.
   
   
2. we want it in an instant.
   
   kaya nga patok sa atin ang instant noodles, sachet, 3 in 1 coffee dahil bentang benta sa atin ang instant. eh ang masakit niliteral na natin sa lahat ng bagay eh gusto natin mabilisan. kaya nagsisisali ng wowowee, gusto mayaman agad. gusto paggising donya na and it boils down sa ayaw din nating magsipag. naisip ko tuloy, totoo bang walang mahanap na trabaho sa pilipinas o walang naghahanap ng trabaho sa pilipinas?
   
   
3. masyadong mapamahiin at makaluma!
   
   hala naniniwala tayo sa hula, talisman, pampasuwerte at chain mail, ayaw ng kumayod para mabiyayaan. ang idinidikta ng simbahan ang laging tama kahit na tila humahadlang sa pagsulong ng lahat. paano yun? hindi talaga madalas nagkakasundo ang agham at simbahan pero paano tayo susulong kung magpapatali tayo sa lumang tradition? sana magrisk din ang gobyerno na kontrahin ang simbahan sa tamang paraan. naway makita natin ang separation ng church at state. hindi rin magandang nangingialam ang simbahan sa bansa at vice versa.
   
   
4. puro reklamo, wala namang ginagawa.
   
   naku hobby iyan ng ibang pinoy eh. magmaasim lang ng magmaasim pero wala namang ginagawang katamisan. nakakainis lang. minsan welga lang ng welga, eh ano ba ang ginagawa nila? minsan ang mahihirap pa ang madalas magreklamo eh duh? nagbabayad ba sila ng buwis? okey lang sanang dumada ng dumada eh basta ba may ginagawa.
   

hay. gusto ko naman bago ako makibonding kay jesus ay makita ko man lang na maunlad na maunlad ang ating bansa. pero hangga't hindi natin narerealize ang mga mali natin at matutunang sarili din natin ay kasangkapan din sa pagunlad. huwag tayong masyadong umasa sa gobyerno kasi wala rin naman tayong mapapala. kung lahat tayo titingala lang sa langit, walang mangyayari, pagtatawanan lang tayo ng mga anghel at propeta.

turning scrooge

ang pasko raw ay para lamang sa bata. syempre tutol ako riyan (dati) at sasabihin ko (noon) na ang pasko ay para sa lahat. oo nga, dapat para sa lahat. sa paglipas ng panahon habang umiinog na rin ang aking kamalayan tila habang nadadagdagan ng taon ang aking edad na sinusulat sa blankong space ng age, mas narerealize ko na ang pasko ay para na nga lang sa bata.

noong bagets pa ako ang tingin ko sa christmas lights ay mga naglalarong ilaw na nagpapasaya na rin sa akin pero ngayon isa na lamang silang ilaw na nagpapatay sindi. noon, ang mga parol ay mga bituin na bumaba sa langit para magbigay ngiti sa mga batang nakadungaw sa bintana, ngayon nagsisilbi na lamang silang dekorasyong gawa sa plastic, papel o kung ano pa mang ginagamit noon sa art class. ang pangangaroling sa akin noon ay hudyat ng dapat magbigay paalala sa mga kapitbahay na magpapasko na, ngayon isa na lamang itong gawain ng isang makulit na yagit habang inip na inip na akong nakaupo sa dyip. sa maikling salita, iba ang pasko noong grade school ako sa pasko ngayong tapos na ako sa kolehiyo. bakit kaya? dahil sa krisis? dahil iba na ang mga tao ngayon? o kailangan ko na lang tanggapin na hindi na ako bata para enjoyin ang pasko?

sa tingin ko, nakalimutan ng magulang ko na iinstill sa akin na ang pasko ay hindi lang tungkol sa handaan, regalo at limpak na aguinaldo. haha. hindi naman sa sinisisi ko sa kanila pero nasanay ako noong bata pa ako na dapat may bagong damit tuwing christmas party, maagang gumising sa 25th para maraming mahingan ng aguinaldo at magpakabusog sa noche buena. nagsisimba naman kami noon, pero sa mata ng isang bata, aanhin ba niya ang pasko kung walang aguinaldo hindi ba?

ang pasko ay para na lang talaga sa mga bata. ang lamig ng ihip ng hangin ay lalong nagpapalamig sa aking puso at inaasam ang dating kaligayahan tuwing pasko. paboring ng paboring kasi ang pasko ko ngayon. noong nakaraang taon nga binulok ko ang sarili sa panonood ng tv na parang normal na araw lang. hay nagaasam naman ako ng milagro. maibalik ang pagkabata sa aking puso nang muling matutunan kung paano lumigaya ang aking pasko.

simple lang naman ang hinihiling ko, hindi snow sa pilipinas o yumaman ang lahat ng yagit sa bansa, kundi madama na hindi lang pala pambata ang kapaskuhan.

maligayang pasko. ;)

sa ayaw at sa gusto ni father

isa akong roman catholic, naniniwala sa diyos, nagpapasko at ilang beses nang naloko ng simbahan.

ang tapang at ang strong siguro ng statement ko nang masabi kong ilang beses nang naloko ng simbahan. eh mantakin mong sabihin niyang salot at kasalanan ang pagiging bading eh. ilang tao na ang naloko sa ganoong statement? meron tuloy akong paniniwala na kaya siguro hindi umusad-usad ang pilipinas eh dahil na rin sa masyadong pangingialam ng simbahan! nasan na ang separation of church and state? naiinis ako kapag masyado nilang sinasara ang kanilang pag-iisip.

kagabi nanood ako ng i-witness na paborito kong programa, ang dokyu ni howie severino ay entitled "papa, papa paano ako ginawa?" na tinatalakay ang pagmumulat sa kabataan ngayon ukol sa sekswalidad, pagtatalik at mga sakit na maaaring makuha rito. bida rito ang only boy ni howie na sinama niya sa isang school na malayang naipapahayag ang mga bagay na hindi tinatalakay sa normal na paaralan. doon maaaring magtanong ang mga bata tungkol sa sex, private part at malayang masabi ang puki o titi ng hindi makakaranas ng latay o sermon. sinama rin niya ang kaniyang anak sa isang seminar tungkol sa sex education sa isang slum area sa malabon na para sa mga kabataan.

syempre pa natalakay ang house bill 5043: the reproductive health bill na biktima na naman ng pagkamakitid ng simbahan. ayaw kasing harapin ng simbahan ang katotohanan na ang mga kabataan ngayon ay hindi na wholesome! mas maeenganyo lang daw makipagsex ang mga bata kapag pinagaralan ito. siguro depende sa pagtuturo nito pero kung maayos naman at kung sa simula palang ay naipaliwanag ito ng mabuti, i don't think mauuwi sa iniisip ng simbahan ang mga bagay-bagay. sino ang malisyoso ngayon? sila agad ang nagiisip ng mga ganoong bagay? grrrr hindi ba nila alam na root of evil din ang ignorance?

ano ba ang gusto nilang mangyari sa mga mahihirap? humayo at magpakarami hanggang sa hindi na nila mabuhay ang mga anak nila. anong mas gusto nilang mangyari isang lalaki na nagcocondom para makapagplanning o isang lalaki na anak ng anak at dahil hindi na mabuhay ang isang dosenang bata ay magnanakaw na lang? sana buksan naman nila ang kanilang mga isip sa bagay na ito. mas gugustuhin ng panginoon na malulusog at namumuhay ng maayos ang mga anak niya. oras na para umusad na tayo, hindi na dapat tayo nagpapatali sa mga tradisyon. oras na para sa gobyerno na huwag matakot sa simbahan kung alam nilang makakabuti ang layunin nila sa nakararami. huwag matakot na hindi sila mangomuniyon, dahil kung alam naman ng diyos na mahal at nananalig ka sa kaniya, walang dapat ipangamba.

suportahan ang house bill 5o43 para sa mas matatalinong pilipino. hindi po natin kakayanin ang maraming maraming pinoy, dadami lang ang squatter at mga batang mangmang. mas mahirap na buhay, mas mapapakapit sa patalim. mas desperado, mas mabubulag sa kasamaan.

go kids magsuot ng condom!

tissue please!

basang basa ang panyo ko ngayon dahil...

nanlilimahid na sa sipon.

side a, side b. nagrereklamo na ito dahil wala ng masingahang tuyo. wala pa ako sa bahay at syempre nagawa ko pang magnet niyan. haha.

i hate it kapag sinisipon ako. lahat kasi ng bahagi ng katawan feeling ko apektado. masakit ang aking ulo, makating ilong, naluluhang mga mata at walang panlasang dila. i hate it talaga. at paniguradong hindi maganda ang aking gising niyan. hay.

noong bata ako, oregano ang sagot sa problemang ito. mahilig magtanim si mother ng kung anu-anong halaman at malakas ang pananampalataya niya sa mga herbal medicine kahit na feeling ko iyong iba roon ay imbento na lang niya na nakakagaling ng ganito o ng ganiyan at nagtitipid lang bumili ng gamot noon.haha. so back to oregano tutal siya naman ang bida ng post na ito. may tanim din kaming oregano sa bakuran namin sa cabanatuan bukod pa sa fortune plant, palmera, orchids at kung anu-ano pa na pwedeng kutkutin ng mga uod at caterpillar. ang gagawin niya papakuluan niya ito at iyong napakuluang tubig, iyon na ang gamot sa ubo at sipon na dumali sa amin.

sus. noong bata ako gugustuhin ko pang lumagok ng cough syrup kaysa naman inumin ang mainit-init at mapait-pait na pinakuluang oregano! kay saklap ng lasa. sobrang pait pero well aminin na natin na epektibo naman ang dahon ng oregano. kaya sa tuwing tutulo ang sipon o kumulog ang ubo, naku reseta na ni mother ang oregano.

hay. may oregano ba rito sa maynila? sandali lang ha pipigain ko muna ang panyo ko, wala na kasing pwesto ang next batch of singa eh.