singapura in my mind

march 14.

yan ang araw na magagamit ko ang aking passport for the first time.
it's my dream to travel the world at para simulan ito, bakit hindi muna sa ating kapit bahay?
ang singapore!


unang tapak ko sa maliit na bansang ito, nakita ko na agad ang malaking kaibahan sa pilipinas.
malinis.
organisado.
disiplinadong mga tao.
maunlad.
 moderno.

malayong malayo sa bansa natin.

kahit saan ako tumingin larawan ito ng kaunlaran at masunuring lipunan.
walang mga yagit sa kalsada (narealize ko kami na pala yung yagit. haha), safe bumalandra sa gabi at hindi ka matatakot maholdap o magahasa.

magara ang mga matatayog na gusali.
mabilis ang kanilang mga tren.
maaayos ang seguridad.
pwedeng uminom sa gripo.

malayo sa bansang pilipinas.

pero habang tumatagal ako, mas nakikilala ko ang maliit na bansang ito.
sobrang masunurin ang mga tao sa batas.
kaya naman takot na silang lumabag sa kanilang gobyerno.
walang rally sa singapore.
may curfew ng 12 midnight.
at iisa lang ang may ari ng tv network.
parang martial law lang.

well hindi naman siguro lahat pero majority ng nakakasalamuha naming singaporeans masusungit. haha sabi nga ng isang pinoy na nakachikahan namin sa isang mall sa orchard, "hindi sila marunong tumawa."
kung maayos lang daw sana ang kita sa'tin, hindi na sila magtitiis sa sg.

kapansin pansin din na para silang robot. mabibilis ang mga lakad animo'y laging nagmamadali. may oras na dapat sundin. umiikot ang buhay nila sa trabaho.

sa liit ng bansa nila, mga foreigners ang bumubuhay sa kanilang populasyon. well opinion ko lang naman ito, pero parang walang sariling kultura ang singapore dahil sa maraming lahi na nga ang nandito. bukod sa nagtatayugang building at modernong arkitekto, kung kultura at kultura ang hahanapin parang hindi ito nagsisip through.

mabilis ang oras dahil nga routinary ang buhay. sabi ko nga, mukhang mabobore din ako sa singapore kapag nagstay ako run. unless marami akong pera. lol

sa apat na araw na naging lima kong stay sa singapore dahil nadelay ang flight, mas nakilala ko ang maliit na bansang ito na 3 oras ang layo satin by plane. pero sa limang araw na yun, pakiramdam ko mas nakilala ko rin ang pilipinas.

madumi.
maingay.
magulo.
pero masaya.
malaya.
sa'tin ang mundo.

ibang-iba pa rin talaga ang bansang pilipinas.

:)

five days later

limang araw na ang nagdaan matapos mapuno ang wall ng facebook ko patungkol sa sweet nothings at kabitteran ng mga tao sa valentines (me, myself included).

limang araw na ang nagdaan pero paulit-ulit pa ring naglalaro sa isip ko ang himig ng violin na tumutugtog sa lobby ng aming opisina noong araw na yun. naghuhumiyaw ang ground floor ng valentine stuff, flowers, chocolates, couple shirt booth... kulang na lang isuka ng lahat ang kanilang mga puso at pintahan ang mga dingding ng sarili nilang mga dugo para ipanalandakan na valentines noong araw na iyon.

oo. ngayon lang ako naging bitter sa valentines.
ang pathetic pakinggan.

noong mga nakaraang taon, tunay namang masaya ako at napapalipas ko ang valentines na wala akong nega in mind. it's just a date after all. a commercial date to be exact na pinagkakakitaan ng mga negosyanteng nilalason ang ating utak sa konsepto ng love.

i sound so bitter and angsty about feb 14.
and the thing is i don't know why.

or baka alam ko naman ang dahilan, nahihiya lang akong aminin.

im so embarrassed to admit na im really looking for love na.


***


ugh.

and the thing is i thought dumating na siya.

nagsimula actually sa isang gay site.
tamang exchange ng mensahe.
i can feel the chemistry.

and for me logging in sa gay site na yun just means fun at hindi ako nageexpect na makakita dun ng love. but noong nakilala ko siya, i thought it's different.

isang gabi lang yun ng phone call.
nagustuhan ko na siya agad.

at dala ng stress sa work, kinailangan kong mag-unwind.
fortunately pwede siya.

ayun nauwi sa sogo. lol

...and after that steamy action i asked him.

"do you still like me?"

he said yes.
pero at the same night binasted na niya ako at hindi raw siya ready magcommit.
blah blah.

pero sa 24 years ng aking existence hindi pa ako nakaexperience na may maglike back sa akin. natuwa ako. naaliw. kinilig.

suddenly naexcite ako na itext siya lagi. it was holiday season at natuwa ako na nabawasan ang stress ko sa pakikipagplastikan sa mga kamag-anak kong di ko bet dahil naging katext ko siya.

pakiramdam ko siya na nga ata ang magtatanggal sa aking sumpa.
nagsimula kasi sa laro ang lahat, mga sagutan sa blog, tweets na hindi mo malaman kung patungkol sakin o hindi... eh assuming ako na ako yun. haha it sustained the kilig though.

naulit ang aming mga encounter.
until naramdaman ko na im falling too...
at alam ko siya rin kahit forty eight times niyang i-deny.

ang reason lang naman nya kung bakit ayaw niyang magfall ay dahil aalis siya na sabi ko naman, eh ano naman? howell. sabi ko nga alam kong gusto niya ako. hehe (ako na confident!)

hanggang sa noong nagkita kami ulit at pagkatapos ng sogo moment, aba binasted na naman ako the next day. ang sabi niya hindi niya talaga ako gusto at sinubukan lang niyang gustuhin ako pabalik.

btw it feels like a scene from a star cinema flick, drunk text kasi yun e. at ako naman gulantang.

pero syempre hindi ako naniwala. i'm persistent. i keep on texting. making kulit. nagpapasweet. hanggang sa may bago na naman siyang plot. may gusto raw siyang iba, sabi ko bakit di niya landiin?

hanggang sa mareveal sa akin na pinagseselos lang niya ako.
nyek. hindi effective pero na-cutan ako sa ginawa niya. haha

basta takot siyang magcommit.
ipinaglalaban ko naman.

kaya akala ko siya na.
akala ko.

hanggang sa sumapit ang pebrero.

natauhan din ako.

hindi ko pala siya gusto.


shet. i feel so... stupid.
nagpakain ako sa kilig at sa thought na may taong nagkagusto sa akin.
akala ko yun na yung lab.

hindi pala.
nalinlang ko ang sarili ko na akala ko gusto ko siya.
naproseso ko ang lahat.

natuwa lang ako na may taong nagbigay sa akin ng atensiyon na usually hindi ako nasusuklian.
nabulag ako run. ang saklap lang.

naalala ko kasi ang sinabi ng friend ko at katrabaho,
malalaman mo lang na kapag nagmahal ka, kapag nasaktan ka na. 


nasaktan ako noong sinabi niya sakin na hindi niya ako gusto at pinilit lang niya akong gustuhin.
akala ko yun na yung sign.


pero narealize ko nasaktan pala ako dahil nagsinungaling siya sa akin. bwiset. lol

pero sabi ko nga inilaban ko pa rin naman after nun.
hindi kasi ako naniwala sa kaniya, which is totoo nga, gusto niya talaga ako. (labo no?lol)

hanggang sa may nagtanong na naman sa aking kaibigan...

kung gusto ka niya (or baka pov ko lang to.haha) at gusto mo siya bakit hindi mo ipursue?!


ang dami kong excuse.
kasi ganito... kasi ganiyan...

hanggang sa alam ko na nga ang sagot.

hindi ko pa siya mahal. :(


...at talo na naman ako.
akala ko yun na e.


hindi talaga natin maloloko ang ating puso.




well friends naman kami.
so keri lang. :p
mali lang siguro na sa sarap nagsimula.
unofficially yours ang peg?

kaso saya nina cess at mackie kasi narealize nilang totoo ang nararamdaman nila sa isa't-isa. hehe

anyway heto... maghihintay na naman ako. natatakot na rin akong magtiwala sa aking puso.
kasi baka masyado lang itong desperado. darating din naman siguro yun,

at titibok din ito ng totoo at walang halong biro.

here lies the nobody who will never be forgotten

matagal-tagal ding nagtago si haring araw pero sa kaniyang muling pagpapakita, nagpamalas siya ng liwanag at init na nanunuot hanggang balat.

ito ang sumalubong sa akin linggo ng umaga, tila isa akong bampirang pilit nagiiwas sa pagtama ng araw sa aking balat. shet late na naman ako, kagaya na lamang nung unang araw ng biography writing workshop. shoot. twice in a row huh? kailangan kong magcab or else mas lalo akong malelate. boo. si manong pinaikot ikot pa ako. pakshet.

nagmadaling naglakad, pinundot ang up button then number six. yeah, deja vu. just like yesterday late na naman ako. nicanor perlas just smiled at me,shet nakakahiya. dali-dali akong umupo.

i thought biography writing is just as simple as writing about yourself. parang nagblablog ka lang ganun pero hindi pala ganoon kadali iyon kasi biography writing involves quantum physics, chemistry, biology and psychology.

kasi ang pagsusulat ng biography ay nangangailangan pa pala ng bonggang enlightenment dapat in one ang physical at ang essence or the spirit and you have to find your purpose in life pala and then share it to the world. mahahanap mo ang iyong purpose daw if you go to your superconscious  na beyond pa sa subconscious then you will touch your essence or spirit.

it's kinda hard to follow dahil sir nick related it with quantum physics dahil nga connected daw ang lahat sa universe na binase din niya sa chemistry, biology at psychology pero in essence yun nga dapat you have to tap your spirit to discover your purpose. well butit nakakasunod ako pero minsan yun nga nakakaligaw dahil mataas ang concept pero the exercises made it simple...

sir nick asks some questions that may help us reach our superconscious and we have to concentrate and close our eyes. he will help us to know our purpose and dig deeper within us.. he will guide sa aming journey out there.

so pumikit ako. naririnig ko ang kaniyang boses, malumanay. ito lang ang bumabasag sa katahimikan ng silid. he shoots images at us... at nakikita ko naman ang mga ito... mountains. seas. rivers. city lights... gaya na lamang ng napapanood natin sa nat geo at discovery. may mga instructions si sir... we will talk to a divine being... then tuloy pa rin ang images of nature... suddenly something white appeared...


so ito na ba si divine thingie?


hala. nawala ang mga images. basta may puti na tila patak ng tubig pero kulay puti, not transparent, then pumatak ito and made ripples of water na puti. and the weird thing is, wala akong marining, hindi ko na marinig si sir nick. as in! what i see is a vivid image then biglang may kasamang stinging sound, parang static or yung parang sa mic kapag mali ang hawak?

'what will you do to stop these disasters?' tanong daw ni divine being.
'kaya ko ba?' sagot ko.


then i can see the images again at naririnig ko na ulit si sir. is that it? or did i fall asleep?

after nun, we have to answer some questions and this time kailangan na naming isulat as free journal meaning kung ano ang unang pumasok sa utak. sir nick told me na nasilip ko na nga ang aking essence and through my written answers i interpret it na may uncertainty. when i was asked about my purpose i told him i dont know. maybe because im just 23 turning 24? or baka wala akong purpose in life? haha. kasi nga i answered the divine being na kung kaya ko ba? then the patterns of my written answers show uncertainty nga. whats with the future?

but sir is amused. it's the beginning daw. and i can't wait for this all new journey and new world view because of the said workshop. i don't know my purpose yet... baka maging isang bampira na takot sa araw? or maging isang tibak? hay. or baka wala ngang saysay ang buhay? hmmm

baka ang sagot ko sa tanong na kung anong isusulat ko sa aking epitaph might give me a clue?

"here lies the nobody who will never be forgotten."

titser, may i go out?

desk ko nung persday

bagong mundo.
bagong mga mukha.
bagong simulain.

mula nursery hanggang college namulat ako sa paaralang de uniporme, nagdadasal bago magsimula ang klase at block section. masasabi kong elementary to college education talagang laking catholic school ako. kaya naman excited ako sa aking MA. kumbaga, lalabas na ako sa kumbento at haharap sa panibago kong mundo.

first day of class, excited ako at feel na feel back to college dahil kailangan kong kumuha ng undergrad subject e so ang mga kaklase ko mga bagets talaga. ayun sa unang araw ng klase, walang prof. haha laos. so nagstart talaga ang klase ko friday na pero ang inaasahan kong babaeng prof iba pala, dahil lalaki ang nakaupo sa teacher's table na kinagulat ko naman.

actually maaga pa si sir sa 10 am na sched namin sa class. akalain mong nagdidiscuss na siya. so pagkaupo ko may i tanong agad. kung dapat ko raw alamin kung sino ang mga national artists sa literature sa UP, san daw dapat ako magtatanong... so ako: sa NCCA? san daw dun? sabi ko sa department na nagagawad ng award... sino raw kakausapin ko run, janitor? sabi ko chairman, eh malay daw ba ng chair dun. sa UP nga raw... er so i think he starts to become impatient na. i feel so bobo. hahaha pakshet... so sabi ko sa department of filipino? pwede raw kaso filipino lang daw yun.. so nagbigay siya ng ilang samples... so ito ang highlight ng q and a portion na yun...

prof: so saan ka nga magtatanong?
ako: (medyo nastrestress nako. haha) er sa may alam?
prof: (mas nastress siya. haha) ay ang talino ng studyanteng ito!

haha. eh well ang hinahanap lang niyang sagot ay UP Creative Writing Center... okay fine ang dali lang sana ng sagot. hello? common sense lang sana. haha pero dahil dayo palang ako sa unibersidad aba malay ko ba. haha. so much for first impression di ba? haha

well terror si prof pero okay lang naman kasi magaling naman siya at dama kong marami akong matututunan sa kaniya kaya excited ako.

namiss kong magkaassignment.
namiss kong gumising ng maaga.
namiss kong mangarag dahil sa school.

well bukas ng umaga papasok ulit. at dapat tulog na ko ngayon. haha
pero grabe minsan ang switch mode ng utak ko, biglang magwawander sa school stuff.. tapos sa work.. tas sa porn. chos. haha basta  naguumpisa na siyang mahati hati.

haist. ang excited na akong pasukan yung MA class ko, hindi pa kasi kami nagkaklase run kasi natatapat na walang pasok ng lunes. well next week magsisimula na kami, can't wait to meet my classmates. shet, this is it, unti-unti ko nang nararanasan ang panibago ko na ng mundo.

since panibagong mundo... baka dito naman ako magkalablayp? haha naisingit talaga e no... howell sana mapaninidigan ko at hindi ako magtitser titser may i go out forever.

a tale of two universities

natatakot ako ngayon.
natatatakot ako sa panibagong mundong papasukin ko.
actually hindi ako natatakot sa bagong mundo, ang kinatatakot ko lang baka hindi ko ito mapanindigan. alam ko kasing hectic at erratic ang sched ng aking trabaho at hindi biro ang desisyong ito na magsingit pa ng isang bato sa mundong naguumpugan na nga ang mga bato.

pero i just did a big decision. 

matagal ko nang pangarap ito... 

at ito na yun, i just hope right ang timing. 

alam kong hindi biro ang maging isang working student. 

***

naaalala ko noong grade school kapag tinatanong ako kung saan ako mag-aaral ng college, sinasagot ko na gusto ko sa UP. then high school came, tatllo sa mga kinuhanan kong college exam (UST at ateneo), isa roon ang UP.

to make the story short, hindi ako pumasa sa diliman. sa baguio pasok ang quota ng upcat grade ko pero dahil pumasa na ako sa UST at naniniwala ako sa huwag nang ipilit kung hindi ka naman talaga pumasa, sa UST ako nagcollege at hindi ko naman ito pinagsisisihan. i fell in love with UST unang tapak ko palang dito noong nagentrance exam ako kaya i think we are meant to be. 

june 10, isang araw na kung saan magkrukrus ang landas ng aking nakaraan at hinaharap. natanggap ako sa MA ng UP at sa araw na nabanggit ako itinakdang magenrol. habang binabagtas ko ang school, hindi ko mapilitang alalahanin noong mga panahong pinangarap kong mag-aral doon. tapos hindi lang ako makapaniwala na nakapila na ako kasama ang mga estudyante para magenrol. totoo ba ito? siguro nakangiti ngayon ang aking grade school self, sino nga ba ang magaakalang matutupad pa ever ang kaniyang pangarap na makapagaral sa pinangarap niyang paaralan?

paid. matatawag na nga akong UP student, iskolar ng bayan, isko, iska... ang weird lang. totoo na nga, pinagmamasdan ko na ang aking form 5, hindi na ito panaginip. pero dahil wala akong original transcript, kailangan kong magbalik sa UST.

...ang aking UST.

bumalik ako sa unibersidad na minahal ko at patuloy na minamahal. nalungkot ako sa totoo lang. wala. parang may pakiramdam kasi na para na akong nagpapaalam. may bigat sa mga yabag ko noong magaapply na ako ng transcript. tinanong kung para saan... para sa grad school.... para sa isa pang university... para sa panibago ko nang mundo... it's surreal, it's overwhelming because in just a day, parang nagcross ang aking past at future.

yeah. my past. and my future. 

big words and big worlds. 

this is the part where dream and fear collide.

hmmm. 

heto na nga.

wala nang atrasan to. 

nawa'y handa na ang isko na tomasino.

pasko in the city

for the first time sinalubong ko ang pasko sa maynila.

well this is not forced dahil sa work though may kinalaman ang trabaho kung bakit ako narito pa rin sa quezon city. actually nakaplano na dapat luluwas na ako ng pampanga kanina. pero tinamad ako. haha. kasi gusto ko rin na pag lumuwas ako tapos na ako sa task na dapat kong gawin para bawas na sa aalahanin. so mamayang umaga na ako luluwas kasi achib na. haggard lang gumising ng maaga. haha.

okey naman. may fireworks na matatanaw mo mula sa kinalalagyan ko. so parang bonggang celebration na rin. at naisip ko rin na mas gising ang mga tao samin sa 31 compared sa 24th. simula kasi noong namatay paborito kong tita at pumunta sa states yung isa ko pang tita, parang natigil na ang konsepto ng noche buena kina lola sa pampanga. mas hindi sila natutulog sa new year. so kaya iniisip ko wala rin naman akong namiss. hehe.

anyway pasok naman sa theme ko this year ang mga ganitong bagong experience.  this 2010 kasi parang ang naging running theme ko, mag-out of character. meaning gawin ang mga bagay na kung dati ni sa hinagap hindi ko gagawin o maiisipang gawin. well i'm 23 siguro mas nagmamature ako at minsan naiisip ko na parang may mga bagay na dapat nagawa ko na sa edad ko. haha so dapat gawin na. at kasama na nga itong mga ganitong experience. salubungin ang pasko ng hindi sa pampanga... hehe

well hindi uber sayang experience pero hindi naman malungkot dahil lumipas lang ang araw pero looking forward ako sa days ahead. anyway share ko lang ang post ko sa aking tumblr.

The Best Christmas Gifts Ever

1. bumibili ka ng shirts tapos hesitant at first dahil baka masakit sa bulsa then pagdating sa counter sale pala. surprise surprise! :)
2. beating the deadline. kinda. haha.
3. the christmas greetings from strangers.
4. the happy family you see from your friends sa mga pictures nila sa facebook/twitter/tumblr. 
5. going home sa iyong hometown! :)
6. fireworks from the kapit-bahays.

MALIGAYANG PASKO! :)

excited na ako later lumuwas! namiss ko ang simoy ng probinsiya. yehey. 

mga mabibigat na haplos ni kuya, ang resureksiyon ni maria clara at si gangsta boy

humahagod ang kaniyang mainit at mabigat na mga kamay sa iba't-ibang parte ng aking katawan.
sa paa, hita na halos dumadampi sa maselang bahagi, likod, kamay, ulo...
madidiin na hawak, nasasaktan ako at nasasarapan.
napapakapit ang aking mga kamay sa ulunan ng kama sa kaniyang bawat paghagod.
gusto kong magreklamo, pumiglas at kumawala pero gusto ko pa rin ang sarap ng bawat pagdampi ng kaniyang mainit at mabigat na kamay.

first time ko yun. at wala nga raw tatamis pa sa first time... ang unang pagkakataong ako'y nagpabody massage. heaven!

***

sabado ng gabi, wala kaming magawa ng aking mga kaibigan. kung anu-anong trip na ang naisip namin, biglaang mag out of town na 500 lang budget, sumakay sa bus na hindi alam ang patutunguhan, magpapamper o magfood trip para makaiwas sa physical at emotional stress that we are going through. hanggang sa naisip namin ang magpaspa.

nilakad ang kahabaan ng timog pero nasa isip naming lahat ang sikat na sikat na wensha spa sa timog pero dahil sa financial constraints nagtingin kami ng iba. hanggang sa nauwi na nga sa wensha. P544.00 lang dahil 20 percent off kapag pumunta ka roon ng 2am till 10am. kasama na roon ang buffet, body massage at ang amenities.

grabe first time kong magspa at natuwa ako kasi may ala japanese robe pa na suot. matapos magbayad, binigay sa amin ang tsinelas at ang hi-tech locker key. naloloka ang friend ko kasi kaisa-isa siyang babae kaya mahihiwalay siya sa amin bilang dalawa kaming lalaki (straight kasama ko so kaisa-isa akong bading.hehe) kaya kami magkasama.
nastress ako at umariba ang aking pagiging maria clara pagdating sa jacuzzi at sauna area, teka maghuhubad? as in lahat huhubarin? ok wala akong nagawa, tuwalya lang ang nagtatago ng aking kembot. tumambad sa akin ang mga pwet at notes in every shapes and sizes. pero ang mas winner ay ang mga hot bodies ng mga lalaki na tumatagaktak pa ang sauna-produced pawis. yum.

after magshower at magsauna at magpasteam at magshower ulit its time para magpamassagethis is it.
ang bungad na tanong: ano po ang attendant? male o female?
friend: female!
mabilis niyang sabi ako naman natungaga. wow ang bigat ng may pilian. nacaught off guard ako, may extra service? sabi ko sa utak ko. haha. syempre ang pinili ko... female. chos. alam na. haha

dahil perstaym hindi ko alam kung anong ganap. mineral o ginger oil ba? hetong si kuya pinangungunahan na ako sa mineral oil. ano ba kaibahan? mainit daw sa balat ginger. so inisip ko baka alaefficacent oil lang yun at mangamoy efficacent lang ako paglabas. so gora sa pagmamasahe si kuya. aba kung saan saan tumatama ang kaniyang kamay na ikakagalit ng madreng prinsipal kapag nalaman kung saan. i was so violated. chos. ang diin ng kamay ni kuya, hindi man lang gentle. heaven naman ang masahe with matching buhat buhat moves si kuya!

after nun shower ulit at sauna. hobby ng magshower?! at gusto kong magjacuzzi. kaso hesitant ako. ugh. ilaladlad ko ang aking pangkahalatan. so buti na lang hindi na ganoon karami mga tao sa area. nagtagumpay naman ako. saraaaap. well check na sa list of things you have to do in your lifetime ang go naked in public. wahaha. nagenjoy ako sa jacuzzi, ako lang gumagamit feeling senyorita. hehe

after nun nagaya na si friend na kumain so bumalik kami sa itaas. aba yung babae naming kaibigan nakatulog na pala kaya pinagising namin. doon na kami nagbreakfast habang nagchichikahan.

may pinangalanan kaming gangsta boy. haha lahat ng mga lalaki tinitignan niya sa sauna. literal! at ang look niya, malaki tiyan, kalbo at may mga hikaw at singsing. para talagang boss ng isang mafia na parang may dalang epektos. so feeling namin mga undercover agent kami na may misyon. pero uber creepy niya.

alas nuwebe na ng umaga kami lumabas. hay ang saya ng experience. minsan ko na lang din maregaluhan ang aking sarili kaya oras naman para sa sarili ko ngayon pang nasa emotional state ako na sumasabay sa pagpapalit ng weather pattern ng pilipinas. hehe. oh well isa sa mga pinakamasayang weekend ko.