knock on wood

tatlong katok sa kahoy.

paniguradong makokontra ang bad joke o ang masamang kapalarang sinabi.

maaaring lumindol nang malakas sa metro manila...

knock on wood.

mawawalan ka ng pera bago ang susunod na sahod.

knock on wood.

hindi ka na magkakaboypren.

knock on wood.

pero may mga pangyayaring hindi kayang pigilan pa ng tatlong pagkatok sa kahoy.

kagabi, excited na akong nag-iisip ng aking ilalagay sa aking wish list bilang aking birth month. naudlot ito dahil sa masamang balita.

patay na raw si ching.

***

nanlamig ang aking katawan, nanghina ang aking mga tuhod.
how is that possible?

he is just 23 years old.

kidney failure daw. hindi ako nakarecover agad.
sa totoo lang hindi kami super close ni ching. mas masasabi ngang acquaintances lang kami bilang beso, hi-hello, chika chika lang ang mga bonding moments namin pero dahil na rin sa aming circle of friends we sometimes hang out. aliw na aliw ako sa kaniya sa maxie the musicale bilang nar kaya simula noon tinatawag ko na siyang miss zimbabwe. nakakalaro ng uno card game paminsan o ng charades sa seattle's morato. those little things... :(

ang hirap lang maintindihan. siguro tama nga sinabi ni xi kanina bago kami pumunta sa wake, dahil sa nangyari na-confront ang aming mortality.

nakakapanic. nakakaparanoid.

ang surreal habang nakatingin ako sa casket.
is this real?

hindi mawala sa isipan ko na ang aga niyang nawala sa mundong ito. there's a bright future ahead of him. he is talented. ang dami niyang blessings at he is a rising thespian bagging roles in major theatre companies. then suddenly natapos ang lahat nang ito. i can't help but ask why. ang hirap lang kasing paniwalaan.

nakakalungkot. nakakagulat. nakakatakot.

***

when i was younger, mas matapang akong tanggapin na darating tayo sa puntong tayo'y mawawala sa mundo. naalala ko nga noon na nakapagblog pa nga ako dito about it. siguro dala na rin ng ating rebel streak at mas carefree attitude dala ng kabataan kaya ko rin nako-confront ang thought of death.

but now, i'm more afraid to die. kasi ang dami ko pang pangarap na gustong tuparin. ang manalo sa palanca, ang mapanood ang sinulat kong pelikula sa sinehan, ang makapagbiyahe sa marami pang bansa... i just can't afford to die young.

natatakot akong hindi matupad ang mga pangarap ko. at dahil nga sa nangyari, i start to question myself. ang future. ang aking kakayahan. ang aking kalusugan. sumasagi sa utak ko na maaaring any moment... it can happen. mas lalo pa akong natakot dahil birthday month ko pa ngayon. mas emotional ang mga tao kapag birthday nila di ba? and i'm turning 27 this july.

ayoko namang makasama sa 27 club. (hindi naman ako singer though. lol) pero seriously nakakaparanoid talaga. :(

life is indeed short.
we will never know when it will end but for now,
i'll just keep knocking on wood.