bigla na lang nag-iba ang ihip ng hangin. sa isang iglap, nabalewala ang lahat ng aming unang napaghirapan. hindi naaprubahan ng OSA ang aming script for "Tigbok". lahat kami ay umasa na ito'y matatanghal. pero masakit ngang umasa.
sabi nga ni john, what is the use kung iiyak pa sa nangyari na? eh di gawin na dapat ang magagawa... well i agree pero hindi pa rin maalis ang sakit. parang isang batang pinalaki mo tapos biglang mawawala na lang.... hay pero ganun talaga. naitadhana na yata na ganun ang mangyari. wala namang magagawa kung magrant... kaya ayun... kumilos na lang.
nagsisimula na ngang bumuo ng bagong mga kuwento eh. sana naman maayos na. pero nasasayang ang mga oras. umaandar ang relo. palapit ng palapit ang mga araw na dapat ay magtatanghal na...
tik. tak. tik. tak.
sa bawat katapusan, nabubuo ang simula.
...nabigo man
...babangon pa rin
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
post apocalyptic manila
maganda ang tama ng araw sa mga nagtatayugang gusali. mga gusaling walang masyadong laman. gaya ng malawak na EDSA, na wala ni anino ng mga...
-
gusto mo ng surreal feeling? 1999. twenty years ago. imagine how different the world was. no iphones. and the whole world...
-
let me start this post with a cliched "one rainy september night", i decided to battle the rain and land on a wet road. i descende... -
i'm always fascinated with the unknown. bata pa lang ako imbis na matakot sa dilim, mas sinusuong ko ito. hindi ako takot lapitan ang pu...
ano kayang mararamdaman mo kung ikaw ang nasa pwesto ko?
ReplyDeleteanong mararamdaman mo kung hindi matutuloy ang pang 25th anniv production ng theater org mo?
sa tingin m?
hahaha..
un na..!!!
punyeta sila!
hay kuya rich sinabi mo pa! ^_^
ReplyDelete