martial law

ang panahon ay mabilis ngayon sa akin. isang taon na lang matatapos ko na ang college life ko. gosh. handa na ba akong isarado ang chapter ng aking college life na uber saya? shet! natatakot ako sa thought pero bakit nga ba nahihirapan tayong humarap sa katotohanan eh wala naman tayong choice kundi harapin ito di ba?

well masakit kasi.

at least may choice tayong umiwas. haha. pero kahit anong pag-iwas, darating at darating pa rin....

kung kaya ko lang pigilan at bumalik. nabago ko na siguro ang destiny.

***

[tinimbang ka ngunit kulang]

gaano kasama ang pera?

...ito ang isang ugat kung bakit sumiklab ang class ko nung isang araw.

gaano katimbang ang grado?

..isa ito sa mga nakapagpataas ng boses sa mga kaklase ko

gaano kabigat ang binitiwang salita?

...kasama ito sa mga nagpabulusok ng damdamin sa mga tao

pero ang tanong gaano ka kabilis makalimot?

...makalimot sa sakit
...makalimot sa nakaraan

ang sagot dito, wala sa klase namin ang mabilis makalimot. wala. lahat may bitbit na sakit. isang taon na lang ang pagsasamahan namin pero masasabi kong hindi talaga united ang class. yes, may barkadahan pero wala bilang isa.

hanggat siguro may iba't-ibang paniniwala ang lahat, hindi magiging isa ang classroom.

***

Ang lipunan ay likas na diktador!

may martial law sa bawat filipino...

sabi ng lipunan bawal ang mga bakla. (please)
sabi ng lipunan banal ang simbahan. (hindi rin naman lagi)
sabi ng lipunan masayang magmahal. (?)
sabi ng lipunan...
sabi ng lipunan...

nako lagi na lang tayong sumusunod paminsan hano? hay ibahin kaya natin? may magbabago ba? o ganoon pa rin?

...

napakarandom ng post kong ito. pinapangunahan na kasi ako ng antok dahil kakagaling ko lang sa overnight....

zzzzzzzzzzzzzz