when destiny meets pain

isang gabi nagtext sa akin si enchantress tanong niya sa akin. what is the most painful feeling in the world? ako naman napaisip... ano nga ba ang pakiramdam na talagang magdudulot sa akin ng todong sakit? tatlo ang sinagot ko sa kaniya pero apat pala ang dapat.

mga most painful feeling in the world for me:

• helplessness
  
  hindi ba sobrang sakit non kapag wala ka ng magawa? sa point kasi na iyon alam mo na ring walang pagasa at alam mo rin na darating ka sa point ng frustration na isa sa mga talagang hatest kong feeling! kapag wala ka ng magawa ibig sabihin kahit anong gawin mo sa wala pa rin mapupunta ang lahat. sakit noh? hehe
  
• disappointment
  
  i hate this feeling too. for me painful talaga ang disappointment. kaya nga hindi ako nag-aassume eh kasi ayokong masyado akong mahulog sa pagaassume at masaktan ako ng todo. well sabi nga, ang assumera hindi lumiligaya! haha.
  
• depression
  
  kailangan pa bang iexplain? hehe
  
• frustration
  
  hay ito nga ang kasunod ng helplessness... dahil wala ka na ngang magawa, mafrufrustrate ka na lang kasi hanggang doon na lang ang kaya mong gawin. ang mafrustrate ng mafrustrate at mapagod na lang dahil alam mo ngang wala ng mangyayari. ang masakit doon, kailangan mo ng harapin ang katotohanan na wala ka na ngang magagawa kundi ang mafrustrate!

ayan. naaalala ko ang play namin sa aming org this september... kapag nirerelate ko ito sa reality, naiisip ko parang nagiging helpless talaga tayo sa tadhana. i mean, wala na tayong nagagawa kapag napaglaruan na tayo ng destiny. parang hindi natin nakokontrol ang lahat kaya ang nangyayari nalilito na tayo. minsan tayo pilit nating kinokontrol ang fate kahit alam naman nating hindi natin kaya. pero i guess mukha lang natin nakokontrol kasi nga sa ating mga decisions pero actually after nating mamili may parating pa rin na hindi natin inaasahan.. so kailangang nating umalis sa ating comfort zone kasi nayayanig tayo...

unpredictable talaga ang destiny. you'll never know what will happen next. nakakaloka hindi ba? any time kayang magbago ang buhay mo sa isang iglap.

***

kapansin-pansin din pala sa ating mga pilipino ang masyadong pagkahumaling sa mga fortune-telling eklat. kaya nga maraming manghuhula sa labas ng quiapo eh. naku ang nanay ko (at ako rin naman) ay hindi rin matiis ang tuksong magpahula. ako actually natatakot magpahula. siguro dahil scared akong makita what is ahead of me... paano kung sabihin ni madam auring na mamamatay na ako bukas? eh di naloka naman ako hindi ba?

sa play namin may line pa na "it's true because you want it to be true. kahit sinong magbasa niyan(horoscope) ay maghahanap ng interpretation na applicable sa kaniya." well infairness true nga ito. kahit nga yung horoscope sa inquirer libre na alam naman nating joke lang ay sineseryoso natin at kinokonek pa rin natin sa ating buhay. pinagdidiinan natin na totoo pero tayo lang naman din ang gumagawa ng notion na "totoo" nga iyon. tapos meron pang part sa play na about pagkausap sa patay.. bakit nga raw ba kinakausap ang patay eh patay na nga? well ang sagot? "hindi kaya't kinakausap natin sila dahil sa totoo lang, alam nating hindi nila tayo masasagot. gusto lang nating marinig ang sarili natin?" ang strong ng line. feeling ko part din ng frustration iyon pag namatayan ka... kinakausap mo sila pero alam mong hindi nila masasagot. frustarted ka kasing bumalik siya eh... pero wala na nga... ang sakit siguro nun noh? well ang pinakamasakit na kamatayang naexperience ko ay yung tita ko na tinatawag ko ring mama. bata pa aku nun.. 1999 yata yun.. sad yun kasi nga parang second mom na namin siya... pero well... yun eh.

infairla parang ang serious ng post kong ito noh? nakakaiyak. haha...

***

tadhana

lumubog na ang araw
pero wala pa rin ang mga bituin
nagdadamdam ang buwan.
nasaan na raw ang hangin?
bawat bulong nila
isang nilalang nagbubuntong hininga.
sa pag-ikot ng mundo,
bukas paggising mo
hindi mo na alam
kung bakit nagkaganito.