in a span of 24 hours (well naalala ko previous post ko) nalagay na ang pilipinas sa international limelight. well negatively at positively.
one man tainted our image.
one woman gave hope.
one answer took our chances to take the miss universe crown.
one day of whirlwind events.
***
nasaan si noynoy noong mga panahong kailangan na kailangan siya ng mga nahostage? iyon na ang pinakamahabang eleven hours ng mga nasa bus na yun, nakababad sa telebisyon sa buong mundo hawak ng isang lalaki ang buhay ng 25 na pasahero.
nahihiya ako kasi ang palpak palpak ng mga pulis.
naaawa ako sa mga chinese from hongkong na bumisita lang sa bansa para magaliw-aliw.
naaawa ako sa mga domestic helper sa hongkong dahil sila napagiinitan ng kanilang mga makitid na amo.
pero masisisi ba natin sila? kung satin nangyari yun anong mararamdaman natin?
nakakahiya. nakakaawa. nakakaloka.
good luck sa ating tourism industry.
nakakainis lang kasi sayang ang ganda-ganda ng ating bansa. hindi niya dinideserve ang nararanasan niya ngayon. huwag sanang ipagdamot ang ganda nito sa iba...
***
kung may magtatanong sa akin on the spot kung anong biggest mistake ko sa aking buhay, matitigilan ako para mag-isip. malamang gaya ni venus rah, fourth runner up lang ang mauuwi ko.
naranasan ko lang yan kailan lang at kung tutuusin mas simple pang tanong kaysa sa tinanong kay venus raj pero grabe ang hirap sagutin... "what's your favorite movie?" ang hirap sagutin. ang dami ko kasing gusto pero isa lang dapat ang sagot. ang hirap.
kaya happy na rin ako for venus. 1999 pa noong huli pang nakapasok sa finals ang pinas sa miss universe.
ang hirap kasi ng tanong bilang personal ito compared to the other questions sa mga candidates.
***
congrats venus raj!
***
noynoy good luck, sobrang bagsak ka sa unang test mo bilang president.
bawi bawi ka naman ng major major.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
post apocalyptic manila
maganda ang tama ng araw sa mga nagtatayugang gusali. mga gusaling walang masyadong laman. gaya ng malawak na EDSA, na wala ni anino ng mga...
-
gusto mo ng surreal feeling? 1999. twenty years ago. imagine how different the world was. no iphones. and the whole world...
-
let me start this post with a cliched "one rainy september night", i decided to battle the rain and land on a wet road. i descende...
-
i'm always fascinated with the unknown. bata pa lang ako imbis na matakot sa dilim, mas sinusuong ko ito. hindi ako takot lapitan ang pu...
yis! major major talaga!!
ReplyDeletem so back!!
tsktsk... sobrang nakaka agitate!
ReplyDeletecheeeeeck!
ReplyDelete