Wednesday, June 1, 2011

falling in love in four days

daig ko pa raw si imelda papin sabi ng isa kong friend kasi wala pang isang linggo ang pakikipagharutan ko sa pag-ibig na ito. malay ko bang sa apat na araw, muling titibok ang puso ko?

noong biyernes palang, hindi ko ito inasahan, pagkakitang-pagkakita ko palang sa'yo na love at first sight ako. hindi mo rin naman ako masisisi, sa gitna ng makulimlim na panahon hindi ko maiwasang mabighani sa taglay mong ganda... napatigil ako e, siguro ito na yung cliche na sinasabing you take my breath away...

spell green? c-o-r-o-n
ngayon ko lang narealize na ang kulay pala ng pag-ibig ay luntian. walang hanggang luntian. ang iyong hubog, mga linyang nabubuo sa aking mga imahinasyon... the curves, the greens, the camera did not give justice sa iyong natatanging ganda.


si heidi na lang ang kulang
kinakapa ko pa ang mga magagandang salita na nais kong sabihin sayo... pero walang bumabagay, walang pumapantay sa taglay mong ganda. ikaw na!

sabado, hindi ko inalantana ang ulan, masaksihan ka lamang. hindi rin matutumbasan ng ilang kagat ng lamok ang aking pagtitiis makapiling ka lamang. mula sa mga lawang hindi ko masisid, o pakikipaglaro sa mga isda... lahat ng surpresa, fine, huling-huli mo na ako. ako'y iyong-iyo na.

paraiso
sabi nila, makikita mo ang langit kapag ika'y namatay pero salamat naman pero nung linggo pinakita mo na sa akin kung ano ang langit. hindi ko inaasahan, so ito pala ang tinatawag nilang langit?

pero ang lahat daw may hangganan, ang matamis nating pagiibigan ay nakatakda rin palang matuldukan. wala lang, naipaglaban na natin to sa malalakas na ulan at napagdasal na sana lumayo na ang bagyo...pati langit, nakisabwatan na sa ating pagmamahalan.

luntian
pero wala e. lunes noon, humakbang na ako palayo. kaulayaw ka pa rin, kahit sa isip ko. ang kaso wala akong laban sa panahon at tadhana. oras na para mamaalam na.

ambilis ng pangyayari. sinubukan mo akong pigilan, pero mas malakas sila sa'yo... oras na para tayo'y magkalayo... pero alam ko naman na meant to be tayo. 


oras na para magbalik sa lungsod... sa lungsod na hindi kita nakilala. heto na. kaharap na naman ang mga makinarya, nasasabik na muli kang makaulayaw.

paalam, hanggang sa muli.
salamat sa mga ala-ala.

9 comments:

  1. Papi, nakakarelate ako sayo. Kung kayo talaga, kayo talaga. :)

    Masaya ko para sa yo.

    ReplyDelete
  2. I sooo love this post!

    Sometimes,we cant find love talaga in our own backyard. We have to explore to discover.

    Love ko toh! Pls lang!

    ReplyDelete
  3. ikaw na talaga bespren! may pics pa. wahaha. :D

    mahilig ka pala sa green. joke lang. i'd love to see that specific hue of grasses..

    ReplyDelete
  4. bwahahahaha!!!

    ang gandah !!

    yun lang :)

    ReplyDelete
  5. naku desperate salamat sa pagiging masaya para sa kin. haha

    punta kang coron and you will fall in love too. :)

    super uber salamuch tiyang lyka!! hehe iba nga ang pakiramdam ng bagong lugar. :) gusto ko yung we have to explore to discover. agree ako diyan!

    bespren ako na talaga! haha

    hindi naman masyado, sapat lang. malamig sa mata ang green. :)ay bespren sobrang ganda ng green ng grass at ang contrast sa pagkagreen din ng bundok. fabulous! hehe

    gayzha maraming salamat po madam! :p

    ReplyDelete
  6. Ganda nung green! Love to sream dyan, iiyak.. alam mo yung EMO lang.. hehehehe

    ReplyDelete
  7. Wala talagang hihigit pa kung ang kasiping mo ay ang kalikasan :)

    Palawan is really a place to visit! :)

    ReplyDelete
  8. ang emo mo nga tim naimadyin ko naman pag-iyak mo sa kabundukan. hehe

    sinabi mo pa yehosue! sobrang ganda ng palawan. ibang klaseng experience!

    oh imnotsoconio thank you. sana naging paa na lang ako. CHOS. hehe :)

    ReplyDelete

Magsalita ka mortal!

Ang pagbukas ng aparador ay may kabayarang salita na mananatili sa loob magpakailanpaman!

bwahahaha!

guess who's back?

ang surreal lang ng feeling coming back. as if i'm talking to my younger self. as in.  birthday blues? maybe. naisipan ko lang na tignan...