two-in-one

lagpas alas dose na ng hatinggabi. pero buhay na buhay pa rin ang ilang bahagi ng quezon city. 

isa na rito ang kamias road, pugad ng mga masahistang nag-aalok ng extra service at mga babaeng nagbebenta ng aliw sa mga lalaking kulang sa kaligayahan. 

pag ganitong oras, madalang na ang mga jeep pero naghahari ang taxi sa kahabaan ng kalsadang ito. 

nagsasakay ng mga lasing o ng mga lalaking abot langit ang ngiti dahil nakascore sa ka-table o sa mga baklang nagpaputok ng kanilang mga katas gamit ang bibig o kamay ng mga masahistang hindi marunong magmasahe. 

nakikita ko sila.  minsan din nila akong inaalok, ng mga nakaspaghetti strap na pokpok at ng mga machong nakasando, iiling lang ako o hindi ko sila papansinin. 

nakikita ko rin ang mga parokyano. walang pansinan at hiyaan sa daan. ito ang kanilang mundo, walang pakialamanan.

pero huminto ang oras naming lahat dahil sa katawang nakabalandra sa kalsada.

duguan.

tila wala na itong buhay.

"tumawag na tayo ng pulis!"

"dalhin na yan sa ospital!" 

sabi nila. mga bulungan, mga babang nakalapat na sa maduming semento dahil sa nakita.

nanlamig ako.

parehas kami ng suot nung katawan.

hanggang sa nakita ko na lang nakatingin sila sa akin... ang mamasan, ang machong nakasandong itim, ang parokyanong lasing, ang nagtitinda sa angel's burger ng buy one take one burger, ang taxi driver at pati ang baklang katatapos lang magpaspakol...

tumalon ang puso ko.

duguan ang aking mga kamay.

napatingin ulit ako sa katawan.

binuhat siya ng tanod. inangat ang duguang lalaki, lupaypay ang ulo, nakita kong nakatingin ako sa akin.

walang tunog na lumabas sa aking bibig.

nakita ko ang aking sariling buhat nung tanod. 

nakita ko rin ang mapangusig nilang tingin sa akin at sa duguan kong damit. 

pinatay ko ang ako, ako ang pumatay sa akin. 

***

bata pa lang ako, mahilig na akong humabi ng mga kuwento. kaya pagtuntong ng high school alam ko na ang gusto kong kurso sa college, journalism or mass communications. true enough, communication arts ang tinapos ko sa kolehiyo at isa sa mga hilig ko ay ang magsulat. sa theater org namin sumulat ako ng play. naging staff ako ng college based paper. tuwing pageant or events patol din ako. alam ko na agad ang gusto ko, ang magsulat. 

hindi naman ako nabigo. natupad ko naman ang pangarap ko.

pero pagkatupad ko naman nito, pinatay ko naman ang aking sarili.

***

pakiramdam ko kasi naging trabaho na sa akin ang pagsulat. naging kritikal sa akin ang panonood ng telebisyon at ng sine. hindi na basta basta nood lang para magenjoy, sa ayaw at sa gusto ng utak ko, magiging calculating siya sa plot, sa twist and turns, kung effective ba ang eksena, kung buo ba ang character at kung ano pang puna na ang dapat ko lang naman gawin ay manood. 

kung dati ay wala akong takot, mas nabuhay ang pakialamero sa loob ko. laging palahaw kung magbawal, napuno na ng what ifs... paano kung... paano kung ganiyan... nagsimula na akong magself edit sa mga sarili kong idea na kung dati ay walang takot at malaya ko lang nilalabas. mas nauuna ko nang icensor ang sarili ko. pinapatay ko na agad, hindi pa man nabubuhay. sabi nga nila, anak mo ang iyong obra... ayun naging abortionist ako in a snap.

pakiramdam ko nakulong na ako. naging mas critical at laging may bala ang hawak kong baril handang pumatay ng umuusbong na idea. 

masaya naman ako sa ginagawa ko at sa trabaho ko... pero namimiss ko lang yung dating ako, yung batang ako na walang takot sumulat, yung mas malakas ang boses...

natakot ako na baka napatay ko na pala siya. baka nalason ko na at bumubula na ang bibig. baka nasaksak ko na o baka nabaril ko na sa utak. 

***

gaya na lang sa post na ito na naburo na rin sa draft section.  300th post ko kasi ito at iniisip ko dapat special. kaso wala naman akong maisip. kung anu-anong idea ang pumasok. nafrustrate ako. 

pati ba naman blog ko pupulisin ko pa ba? 

hanggang sa may dumating na idea.

ang insecurities ko lately about myself. 

...in writing.

napag-usapan din namin ng mga kaibigan ko na na feeling namin mas okay kaming magsulat noong mga bata pa kami. inisip nila dahil mas naging bukas ang aming mundo at mata sa maraming mga bagay, sa mga bagong karanasan, mas maraming libro, tv series at pelikulang napanood mas naging critical kami sa aming mga sarili. 

and it dawn on me na baka nga napatay na pala namin ang aming old self. 

naging two in one kami. victims and suspects in one. 

the murderers and the murder victims. 

the hunter and the prey.

...ang aming lumang sarili na ang sandata lang ay ang mangarap.

***

pero hindi ako nawawalan ng pag-asa...

alam kong naghihingalo siya, hawak niya ang aking kamay, pinaglalaban ang kaniyang buhay.

minsan kailangan ko ring huminga para madugtungan ang buhay niya. 

mabubuo rin kaming dalawa.

ipaglalaban ko ang buhay niya.