replay

press play.

then rewind.

nine months ago may isang lalaking umakyat sa isang shalang condo, may dalang foods.
nabugbog si kuya ng ilang mga kalalakihan.

ang sinabing kakirihan niya, humihingi ng hustisya dahil na-rape.
maraming nakisimpatiya sa lalaki dahil binugbog siya at binabaliktad.

pero may sumisigaw pa rin na buti nga sa kaniya kasi two timer siya.
may karelasyon siya.

karelasyon na maaring ang tunay na biktima.
ngunit mas nanaig ang sigaw ng humihingi ng hustisya kakampi ng lalaki.

dapat mabigyan ng katarungan ang kaniyang sinapit na pambubugbog...
pambababoy... panlalamang...

kahit na lahat naman sila ay putikan ang mga kamay.

press pause.

then forward.

ngayong buwan, usap-usapan ang pagpatay sa isang babae --
pero sigaw nila binabae? lalaking bihis babae? 
lahat sila nalilito kung ano ang itatawag sa kaniya. bakla? babae? lalaki? 
hindi nila nirespeto ang piniling katauhan nito.

-- ang itatawag ko sa kaniya ay isang babae,
isang babaeng nadawit sa isang kuwentong tila narinig ko na.

may isang babae naman ang pumunta sa isang motel kasama naman ang isang kano.
hindi condo. walang dalang foods pero parehas ang pakay.

isang gabi ng paglalaro ng apoy.

gaya sa naunang kuwento, may sabit naman ang babae.
ngunit hindi gaya sa unang kuwento, parang mas malakas ang sigaw ng mga taong tumutuligsa sa kaniya imbis na kumakampi.

dapat lang daw sa kaniya yun.
malandi raw kasi siya.
manloloko.
binabae.
salot.

dapat lang daw siyang mamatay.

parehas lang ang kuwento ng lalaki.
ang kaibahan lang pangit ang kaniyang ending at parang kaunti lang ang kaniyang karamay.

pero bakit mas kaunti ang simpatya ng babaeng napatay sa lalaking nabugbog?
na kung tutuusin mas grabe ang sinapit niya sa kamay pa ng isang dayong pumatay sa kaniya --

press stop.

then play.

then rewind.

ilang beses nang nanalo ang mga hunghang sa gobyerno.
mga kurakot.

mga kriminal na walang takot magnakaw.
mga tarantadong abusado.

jueteng lord pero muntik muling manalo.

isang ngiti, kamay, himas sa likod, madali silang maluluklok, makakalimutan ang lahat.
mabubura ang basura nilang nakaraan.

press pause.

then forward.

lumang kuwento ng panlalamang.
nakikita natin sa telebisyon ang hektaryang lupain.
magarang pamumuhay. lantarang panggagago sa bayan.

alam natin ang kanilang mga pangalan.

press pause.

then forward.

mga pangalang lilitaw na naman sa balota..

...at muli na namang iproproklama sa pwesto

press stop.

hanggang kailan matutong pindutin ang stop button?



nabubuhay tayo sa mga sari-saring replays.

if you can sell your soul to the devil

ang sabi sa bibliya, isang malawak na dagat ng apoy ang impyerno.
...pero iba ang aking impiyerno ngayon.

mukha siyang langit. maliwanag ang gabi dahil bilog na bilog ang buwan. naglalakad ako sa isang magandang tulay, malinis at gawa sa semento. may mga magagandang sculptures sa gilid at mga maliliwanag na poste na makikita ang malinis na ilog.

may mga kotseng dumadaan, taxi, jeep at isang tram.
i realised nasa jones bridge ako.

pero ibang-iba.

sa kasalukuyang maynila na hindi binomba ng mga hapon noong giyera at napreserba ang ganda nito.
sa kasalukuyang maynila na hindi madumi ang ilog pasig at hindi rin mabaho, hindi madumi at hindi yung inilalarawan ni dan brown sa kaniyang nobela na gates of hell.

...but this is the gates of hell.

...i don't understand.... bumisina ang tram.
napatingin ako, i can see the people, maaayos ang suot, naka-iphone 6 halos lahat ay may mga naka-samsung phone din. nakikinig sa some catchy music with tagalog lyrics... sikat daw sa asia.

"hurry up." sabi nung naka-uniform na i guess ala-kunduktor ng tram.

pagtingin ko sa ka niya, i was flabbergasted.
he keeps on changing faces. 
or she. nagiging si binay, tapos si imelda, tas si lolit, tas biglang iba naman, si denise, si cedric tas si madame auring, hanggang sa mga mukhang hindi ko na kilala.

"ano bakla? sasakay ka ba?" ang boses niya sumasabay kung sino ang mukha niya.

hindi ako makapagsalita. what is happening?

"kung ayaw mong sumakay, humiling ka sa akin... pero kapalit ang kaluluwa mo..."
nakakapangilabot ang kaniyang paiba-ibang boses kada salita sa iisang sentence. shet siya.

ano nga ba ang kayang hilingin sa demonyo kapalit ang kaluluwa?

...

okay exag. natense ako kasi naman mag-aalas tres na ng madaling araw. naalala ko ang pelikulang emily rose. kaya erase! erase! pwede naman daw kasing wish sa genie. or kahilingan sa fairy god mother di ba?

eh walang audience impact kapag ang title if you can wish to that genie in the bottle or if you can wish to your fairy god mother di ba? mas kabogera ang if you can sell your soul to the devil! pak.

ok. daming kuda. haha. pero sige sa fairy god mother na lang at sa genie para hindi morbid.
so direk, take two!

ano nga kaya ang magandang hihilingin kay fairy god mother or genie in a bottle?

...ay wait since ber months na at october na nga this week, naisip ko what if kay mary ka na lang hihiling? do you remember her? si jolina magdangal sa puso ng pasko as mary, ang mahiwagang pabitin! da who? haay don't you remember? dahil diyan, please watch this starting sa 6:00.

...

dear mary ang mahiwagang pabitin,

pwede bang hindi na lang tayo dumaan sa lost of innocence at tumandang parang kasing linis at dalisay ang puso natin gaya nang sa bata?

yung simple lang ang outlook sa buhay. walang complications. walang muwang at virgin na virgin. charot. sumpa ba ito dahil kinagat ni eba ang mansanas at kailangan nating mamulat sa kamunduhan? haay imagine a world na puno ng adults with innocent and pure minds?

what a perfect world sabi nga sa kanta.

dear mary ang mahiwagang pabitin,

pwede bang may bonus na rin na maretain ang ating innocence plus yung courage natin nung ating teen days na wala tayong pakialam at ang mga issue lang ay crush at pimples at kakirihan sa buhay? haha.

ay contradictory masyado no? haha. innocence tas simpleng kalandian nung high school? haha
wala lang. naisip ko lang kasi last time, habang nakatambay sa kopiroti sa morato with my friend, namiss ko ang high school. that high school life where small things become bigger and complicated issues but you still don't care and you will make a fuzz out of it anyway while of course acing your exams. haha ang saya lang ng kababawan noong high school.

...if i can feel that teenage don't care less attitude again while in my late 20s... or my child like innocence way back... my make believe stories of fairies, and magic, and powers, and different dimensions... that child like wonder too...

please mary ang mahiwagang pabitin...

give my innocence back.

***

walang babasag sa paniniwala natin noon bilang mga 90s babies na nananganganak ang kisses, lumalaki ang isang plastic dinosaur kapag binabad sa tubig. may ahas sa robinson's. may multo sa balete drive. kaya nating lumipad. makarating sa kung saan man natin gustong marating.

kayang tuparin ang mga pangarap. kayang makilala ang ating prince or princess charming.
mga make believe stories na para sa atin fact na nakasulat sa ating mga personal encyclopaedia.
kaya nating maging si red ranger, si eugene ng ghost fighter, ang maging priestess ng suzaku, si mara o si clara, ang maging hari at reyna... o kahit lalaki ka maging isang prinsesa...

lahat posible.

dahil tayo ay bata.


hanggang sa tayo ay tumanda.

***

or baka sinumpa nga tayo bilang mga tao.
sinumpa tayong tumanda at makalimot.

we grow up and we grow old, then our brain is in a state of amnesia, hindi na tayo inosenteng bata na madaling maniwala kay santa or isang teenager na walang pakialam sa mundo basta matawagan lang siya ng kaniyang crush sa gabi...

we become adults, entangled with our own complicated lives, trying to see or decipher the meaning of things we just don't understand. adults with our fucked up routines or failed relationships or trapped regrets or nonsensical wonderings... just like this post...

hoping that mary the mahiwagang pabitin can grant wishes.

...to never lose that innocence

that is actually long lost...
this curse, so called growing up and growing old...

maybe even the devil will trade his soul just to be innocent again.

...back then bata lang din naman siya, an angel, isang cherubim na walang muwang.

sa musmos na isip niya,
nilikha niya ang dagat ng apoy at siya ang hari,
naniniwalang darating din ang kaniyang reyna

...na hindi takot mapaso sa apoy na nilikha niya.