markang bungo

hello im back! nagbalik high school alma-mater ako kanina para kumuha ng transcript dahil feeling ko naiwala lang ng uste yung aking transcript. hehe. pero masaya kasi namiss ko naman ang aking alma mater. ayun maraming pinagbago kagaya ng mga mukha ng estudyante run na wala na akong kilala kasi nga yung mga first year noong fourth year kami ay grumaduate na rin. pati ibang mga guro namin ay wala na rin doon. ang gusto ko lang ipoint out pwede na nila kaming makalimutan. parang walang nagdaang kalansay collector sa mga hallway at corridor, wala nang ako na nagbasa at humiram ng books sa high school library... kung baga malapit na kaming maextinct.

in connection sa ating buhay-buhay madali lang din naman siguro tayong makalimutan ng mga tao lalo na kung wala ka namang ginawang bagay na pasabog. well not unless meron kang sex video at kinalat mo iyon at you say it out loud na ikaw iyong nasa video o kung gumawa ka rin ng virus ala iloveyou bug na sisira ng bilyong computers worldwide di ba? well at least they made their mark. masama man ang ginawa nila kahit pa paano maaalala pa rin sila ng mga tao.. gaya na lang ni sis joyce dahil naalala niya iyong archi stude na may sex video at nakasabay pa niya sa elevator sa college nila!haha ("saan ka pa makakakilala ng ganun hindi ba?" proud niyang sabi habang tinatype ko ito! haha) oo nga naman. hehe

kung hindi tayo magiiwan ng mark paano tayo makikilala at mareremember ng mga pips? well siguro lahat naman sa atin gustong may maiwang magandang legacy hindi ba? para kahit papaano hindi tayo malilimutan. basta ako ang gusto ko lang maalala ako ng mga tao na as a real friend na tipong masasabi ng mga kaibigan ko someday na natulungan ko sila sa maliit na paraan at hindi ako nang-iwan sa ere. haha ang emo. wala lang. simple lang naman kasi iyon eh. i made my mark in their hearts kung sakaling ganoon nga ako sa kanila. hindi ba mas madaling matandaan ang nagpataba sa puso kaysa sa utak? sana nga naachieve ko iyon. kung hindi man... meron pa akong 5 buwan para magawa iyon. i want to make my mark at maremember as a true friend. lahat naman siguro tayo natatakot makalimutan.

para sa akin para ka na ring patay kapag nakalimutan ka. mas masakit pa nga iyon sa kamatayan eh lalo na kapag nakalimutan ka ng taong mahal mo! ang saklap nun di ba? kaya mas maganda na gumawa na tayo ng marka. pero huwag naman sanang masama kagaya nung mga nabanggit sa itaas. ang problema nga lang kasi ay iyong masama pa ang tunay na hindi na malilimutan ng mga tao. isa iyon sa kaunfairan ng buhay. kung bakit ba iyong pangit ang natatandaan. isipin mo na lang iyong classmate ko noong elementary na ang tanging ala-ala ko sa kaniya ay siya yung natae sa klase? o kaya noong highschool na siya iyong nabuntis? ang saklap hindi ba?

so someday sana maalala niyo pa rin ako. kasi naman ako hindi rin naman ako madaling makalimot. ayoko rin kasing makalimot. natatakot akong malimutan ang mga masasaya, matatamis at kapanapanabik na mga ala-alang pinagsaluhan nating magkakaibigan. :)